Μα γιατί γράφω;

Μα γιατί γράφω;

Είναι φορές που νιώθεις να πνίγεσαι. Που οι τοίχοι σε περικλείουν ασφυκτικά και περιορίζουν το σώμα και το μυαλό σου∙ που τα καθημερινά ζητήματα μοιάζουν τόσο φορτικά και ανούσια, που δεν αντέχεις  να ασχολείσαι πια με αυτά. Υπάρχουν στιγμές που βυθίζεσαι στη σιωπή σε έναν κόσμο που ποτέ δε σωπαίνει. Ξέρεις τον εαυτό σου καλύτερα από τον καθένα. Ξέρεις, λοιπόν, πως ήρθε η στιγμή να γράψεις.

Αν έρθει κάποτε η ώρα να κάνω τον απολογισμό της ζωής μου, θα σου πω σίγουρα ότι διάβασα και έγραψα τόσο πολύ που ο δείκτης του χεριού μου έχει αποκτήσει ένα βαθούλωμα με κλίση προς τα μέσα. Αλήθεια. Και τώρα που το παρατηρώ, μάλλον έχω δώσει και σχήμα στα πλήκτρα που ο ήχος τους έχει γίνει η μόνιμη νυχτερινή συντροφιά μου. Η διαδικασία της γραφής πάντα έβγαινε αβίαστα από μέσα μου, κακά τα ψέματα. Όταν κάτι με ενοχλούσε, το αποτύπωνα σχεδόν αυτόματα. Το γείωνα, το ανέλυα, του έδινα μορφή και σχήμα, μέχρι που το ήλεγχα απόλυτα και δεν το άφηνα να με εξουσιάσει. Read more

Αγαπώ θα πει χάνομαι

Αγαπώ θα πει χάνομαι

Και ποιος δεν αγάπησε με όλη του την καρδιά; Ποιος δεν θέλησε να δώσει την ψυχή του στους αγαπημένους τους; Ποιος  δεν θυσίασε στο βωμό της αγάπης και δεν ένιωσε πλουσιότερος από ποτέ με τα δωρήματά της; Ακόμα πολλοί δάκρυσαν και πόνεσαν εξαιτίας της και άλλοτε γέλασαν  μέχρι δακρύων και πέταξαν στα σύννεφα. Read more

Μια σπίθα φτάνει…

Μια σπίθα φτάνει…

Το ξυπνητήρι ήχησε στις 7 το πρωί τόσο βαριεστημένα. Μια απλή καθημερινή μέρα είχε ξημερώσει αλλά σήμερα έκανε περισσότερο κρύο και ο ουρανός γκρίζος, συννεφιασμένος. Σίγουρα η μπόρα ήταν προ των πυλών. Η Λυδία τεντώθηκε για λίγο στο κρεβάτι της, σηκώθηκε και μέσα σε λίγα λεπτά η μυρωδιά του γαλλικού καφέ είχε πλημμυρίσει την κουζίνα. Αποφάσισε πως ήθελε  να δώσει λίγο χρώμα για να σπάσει αυτό το σκοτεινό χρώμα της ατμόσφαιρας. Φόρεσε το μπορντό πλεκτό της φόρεμα, τις ψηλές μαύρες μπότες της, ένα κραγιόν σχεδόν κόκκινο. Η δουλειά της στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου την περίμενε ορεξάτη. Έριξε ένα χαμόγελο στον καθρέφτη, κούμπωσε το ζεστό γκρι παλτό της και έτρεξε στο αυτοκίνητο. Read more

Πολύχρωμες ιδέες

Πολύχρωμες ιδέες

Κάθε σκέψη έχει ένα  έναυσμα.. ένα μικρό ανεπαίσθητο ερέθισμα. Ίσως κρύβει από πίσω κι έναν πόθο, ένα «θέλω» καταπιεσμένο ή μη. Οι ιδέες είναι πολλάκις παιδιά της σκέψης μα ενίοτε είναι και ξαφνικές φωτοβολίδες στην ησυχία του νου. Ξεπερνούν μια γραμμή αόριστα νοητή κι αν βρεθούν υπό τις κατάλληλες συνθήκες, δεδομένου ότι ο φορέας ους τολμά ( κι ο τολμών νικά, θέλω να ελπίζω), γίνονται πράξη, παίρνουν σάρκα και οστά.

Read more

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Θαρρώ πως είμαι αρκετά μεγάλη για να σου γράψω γράμμα. Σίγουρα δεν υπάρχεις. Το ξέρω σχεδόν από πολύ μικρή. Κάπου στα 4 χρόνια περίπου ανακάλυψα περίτρανα πως δεν φέρνεις εσύ τα δώρα. Σου έγραφα όμως δυό λόγια όταν η δασκάλα μας προέτρεπε να το κάνουμε πριν κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα εθιμοτυπικά στερεότυπα που επέβαλλαν οι ιστορίες των μεγαλυτέρων.

Ένα βραδυ, Παραμονή Πρωτοχρονιάς , σε περίμενα όμως να σου μιλήσω. Οι καλικάντζαροι δεν ήρθαν να φάνε τα μπισκότα που είχα φτιάξει αλλά δεν ήρθες ούτε εσύ να πιείς το ποτήρι με το γάλα που περίμενε στο σβηστό μας τζάκι. Απογοητευμένη μετά από τόσες ωρές αναμονής στην πολυθρόνα αποφάσισα να πάω για ύπνο. Με πείραξε που μου είχαν πει ψέμματα πως υπάρχεις. Ούτε έλκηθρο, ούτε Τάρανδοι, ούτε γενειάδα και κόκκινα ρούχα. Παντού απομιμήσεις σου: σε μαγαζιά, σε στολισμένες βιτρίνες, σε λαμπερές πλατείες, σε πολυτελή πολυκαταστήματα. Μικροί και μεγάλοι τρέχουν στην ουρά για μια φωτογραφία μαζί σου. Έχω και γω μια τέτοια μοναδική φωτογραφία.

Read more

Ποιος φοβάται τα Χριστούγεννα;

Ποιος φοβάται τα Χριστούγεννα;

Οι μέρες κυλούν γρήγορα και ήδη καταστήματα και δρόμοι  στολίστηκαν Χριστουγεννιάτικα, με λαμπερά, πολύχρωμα φωτάκια, δέντρα με φωτεινά στολίδια και ντυμένοι  Άι- Βασίληδες με τις κατακόκκινες στολές τους και τα γραφικά χο-χο-χο να ξεχειλίζουν από το στόμα τους. Τα παιδάκια βιώνουν αυτή τη μαγεία των ημερών με όλα τα πατροπαράδοτα έθιμα, το στολισμό του δέντρου, το φούρνισμα των γλυκών, κουραμπιέδων και μελομακάρονων και βέβαια το πολυπόθητο γράμμα στον Άγιο Βασίλη που θα αφήσει ανήμερα των Χριστουγέννων το δώρο που του έχει ζητηθεί κάτω από το δέντρο.

Read more

Ο καλύτερος σύντροφός

Ο καλύτερος σύντροφός

Ένα μικρό πλασματάκι με αμυγδαλωτά μάτια. Με κοιτάει και στα μάτια του καθρεφτίζεται όλη η αγάπη που κρύβει. Μια άσπρη μπάλα που στολίζει κάθε γωνιά που βρίσκει να κουρνιάσει. Ο καλύτερος φίλος και σύντροφος. Σου δίνει αγάπη άνευ όρων και το μόνο που ζητά είναι προσοχή, χάδια, τρυφερότητα. Read more

Αγάπα..αν τολμάς!

Αγάπα..αν τολμάς!

” Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία ” είπε ο ποιητής μας και σε μια παράφραση εγώ θα επισημάνω ” θέλει αρετή και τόλμη η αγάπη ” και όχι μόνο η αγάπη, η ζωή μας ολόκληρη, αλλά εγώ θέλω να εστιάσω σε αυτό το άρθρο στην αγάπη. Στην αγάπη όμως, όχι στον έρωτα, στο πάθος ή στον ενθουσιασμό, γιατί εγώ τα διαχωρίζω μεταξύ τους και υψώνω την αγάπη στο βάθρο του νικητή, διότι στην πορεία θα καταλάβει κανείς πως αυτή μένει ως το πιο δυνατό συναίσθημα. Αυτό μπορεί να το συνειδητοποιήσει μόνο όποιος έχει βιώσει όλα τα παραπάνω συναισθήματα για έναν άνθρωπο. Όλα έχουν τη σειρά τους, ο ενθουσιασμός, το πάθος, ο έρωτας και η αγάπη. Η αγάπη έρχεται ως κατάληξη μεταξύ δυο ανθρώπων που το δέσιμό τους άντεξε και αντέχει στον χρόνο, που είναι ανιδιοτελές, αληθινό και αμοιβαίο. Δε σημαίνει ωστόσο πως κάθε άνθρωπος θα φτάσει να νιώσει αγάπη για τον άλλον, γιατί τα συναισθήματά του μπορεί να τελειώσουν στον έρωτα και να σβήσουν εκεί. Η αγάπη είναι κάτι βαθύτερο και ίσως άφθαστο για κάποιους ανθρώπους.

Read more

Τα δώρα που μου είπες…

Τα δώρα που μου είπες…

Ξέρω…σου ακούγεται κάπως περίεργος ο παραπάνω τίτλος, αφού συνήθως “έχουμε πει λόγια” ή “έχουμε κάνει δώρα”. Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα δώρα που μόνο λέγονται και η αξία τους είναι ανεκτίμητη.

Read more

Ένα θαύμα δίπλά σου!

Ένα θαύμα δίπλά σου!

Το πρωί άνοιξα τα μάτια μου με δυσκολία.

Το σώμα μου ήταν βαρύ… Μόλις είχα αποβιβαστεί από τα όνειρά μου κι ένα γλυκό μούδιασμα έφτανε ως τις άκρες των ποδιών. Σκέφτηκα πως μόνο ένας μερακλίδικος καφές θα μου έδιωχνε το … jet lag!

Με τον καφέ στο χέρι, λοιπόν, ξεκίνησα την συνηθισμένη μου βόλτα στην πραγματικότητα της εποχής μου, δηλαδή στις σελίδες του facebook, ψάχνοντας ανέμελα σε διάφορες αναρτήσεις «φίλων» εκείνη την ιδανική αγγελία εργασίας, την φοβερή είδηση της ημέρας, την μεγάλη ευκαιρία της ζωής μου τέλος πάντων!

Τίποτα και σήμερα…

Άνοιξα την τηλεόραση μηχανικά… Χαμός! Read more