Mουσικάρες που μας έμαθε ο Ταραντίνο

Mουσικάρες που μας έμαθε ο Ταραντίνο

Οι ταινίες του Quentin Tarantino σε μια πρόταση είναι “πολύ αίμα και λίγη μουσική” ή αν θέλετε “λίγο αίμα και πολλή μουσική”. Θα κρατήσω το δεύτερο και θα παραθέσω μερικές αξεπέραστες μουσικάρες που ο Trantino επέλεξε να πλαισιώσουν τις δυνατές σκήνες στις ταίνες του. Κομμάτια που είτε γράφτηκαν για τις ταίνιες, είτε διασκευάστηκαν για αυτές ή απλά υπήρχαν και … ταίριαξαν. Αναμφίβολα κομμάτια που αν δεν ξέρατε από πρίν τα μάθατε και δεν τα ξεχάσατε ποτέ μετά από την ταινία.

Read more

O άλλος σου εαυτός…

chirico-002

Αθήνα,  εν ώρα αιχμής και συγκεκριμένα γύρω στις 6.30 το απόγευμα, στριμωγμένος μέσα στο αστικό λεωφορείο και μπερδεμένος για το τί θα γράψω αυτή τη βδομάδα στο Freeminds. Ευτυχώς όμως για το καλό του site αλλά και του προβληματισμένου κεφαλιού μου, η γεμάτη εκπλήξεις πραγματικότητα της όμορφης χώρας μας, μου χάρισε απλόχερα ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό που θα το μοιραστώ μαζί σας.

Καθόμουν λοιπόν δίπλα σε μια κυρία, η οποία δεν φαινόταν να ξεπερνά τα τριάντα, μέχρι που αντίκρισα έναν φανερά ταλαιπωρημένο αλλοδαπό και αποφάσισα να του παραχωρήσω τη θέση μου. Η κυρία φανερά ενοχλημένη που έκατσε ο ξένος δίπλα της,  δυσφορούσε,  δυσανασχετούσε έβαζε τη μπλούζα της στη μύτη της και  κοίταζε γύρω της μη ξέροντας ακριβώς τί να κάνει.

Read more

Σπιτικές μάσκες ομορφιάς!

Απλές μάσκες  με υλικά που υπάρχουν στα ντουλάπια της κουζίνας μας και θέλουν ελάχιστο χρόνο!

Γ΄αυτό λοιπόν ξεκλέψτε μια ώρα και αφιερώστε τη στον εαυτό σας!

freeminds.omorfia.4

1.Μέλι ( απο την Ηλειακή μελισσοκομία) 

Πλούσιο σε βιταμίνες,το μέλι είναι ιδανικό για την ενυδάτωση και τη θρέψη της επιδερμίδας.

Μια κουταλιά της σούπας αρκεί!

θα χρειαστείς:

1 γραμμάριο σόδα

1 κουταλιά κρέμα γάλακτος.

Ανακατεύεις τη σόδα και τη κρέμα γάλακτος και μετά προσθέτεις και το μέλι. Έτοιμο! Απλώνετε  σε όλο το πρόσωπο για είκοσι λεπτά και στη συνεχεία ξεπλένετε με κρύο νερό.

freeminds.omorfia.1

 

 
Read more

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα

freemindsΗ Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/ Υπερκινητικότητα αποτελεί πλέον μια πολύ συχνή νευροαναπτυξιακή διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Σύμφωνα με τον ορισμό της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας(APA, American Psychiatric Association) είναι μια χρόνια, νευροβιολογική διαταραχή της παιδικής ηλικίας, η οποία χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακά ακατάλληλο επίπεδο δραστηριότητας, παρορμητικότητα, διάσπαση της προσοχής καθώς και αδυναμία συγκέντρωσης. Είναι κατά βάση κληρονομική και εμφανίζεται στο 5%-7% του μαθητικού πληθυσμού. Η αναγνώριση και διάγνωσή της συνδυάζεται με την αρχή της σχολικής ζωής των παιδιών, καθώς τότε οι γνωστικές απαιτήσεις αυξάνονται. Κάποια από τα συμπτώματα που δείχνουν ότι ένα παιδί μπορεί να εμφανίζει την συγκεκριμένη διαταραχή είναι:

Απροσεξία:

1) Συχνά αποτυγχάνει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε λεπτομέρειες ή κάνει λάθη απροσεξίας στο σχολείο ή σε  άλλες δραστηριότητες.
2) Έχει συχνά δυσκολία στην συγκέντρωση της προσοχής σε δραστηριότητες ή στο παιχνίδι.
3) Συχνά δεν φαίνεται να ακούει όταν του απευθύνεται ο λόγος.
4) Συχνά δεν ακολουθεί τις οδηγίες και αποτυγχάνει να ολοκληρώσει τα μαθήματά του, μικροδουλειές ή καθήκοντα στο χώρο εργασίας (χωρίς να οφείλεται σε αντιδραστική συμπεριφορά ή αποτυχία κατανόησης των οδηγιών)
5) Έχει συχνά δυσκολία στην οργάνωση εργασιών και δραστηριοτήτων.

Υπερκινητικότητα:

1) Συχνά κινεί τα χέρια ή τα πόδια ή στριφογυρίζει στη θέση του.
2) Αφήνει συχνά τη θέση του στην τάξη ή σε άλλες καταστάσεις στις οποίες αναμένεται να μείνει καθιστός.
3) Συχνά τρέχει από εδώ και εκεί ή σκαρφαλώνει με τρόπο υπερβολικό σε καταστάσεις στις οποίες είναι ακατάλληλες(σε εφήβους ή ενήλικες μπορεί να περιορίζεται σε υποκειμενικά αισθήματα ανησυχίας)
4) Συχνά δυσκολεύεται να παίζει ή να συμμετέχει σε δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου ήσυχα.

Παρορμητικότητα:

1) Συχνά απαντά απερίσκεπτα πριν ολοκληρωθούν τα ερωτήματα
2) Συχνά δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του
3) Συχνά διακόπτει ή ενοχλεί τους άλλους (π.χ., παρεμβαίνει σε συζητήσεις ή παιχνίδια)

Υπάρχουν 3 υποκατηγορίες/τύποι της διαταραχής, ανάλογα με το συνδυασμό συμπτωμάτων που εμφανίζει το παιδί, και είναι οι εξής:

α) Υπερισχύων τύπος διάσπασης προσοχής, όταν υπάρχει διάσπαση προσοχής αλλά όχι υπερκινητικότητα,
β) Υπερισχύων τύπος υπερκινητικότητας, όταν υπάρχει υπερκινητικότητα αλλά όχι και διάσπαση προσοχής
γ) Συνδυασμένος τύπος, όταν υπάρχει και διάσπαση της προσοχής και υπερκινητικότητα. Read more

Bang Bang vs Feeling Good: Εσείς ποιά διασκευή προτιμάτε;

vintage vinyl collectiondfheh

Λίστες με διασκευές έχουμε κάνει.
Τα συγκεκριμένα κομμάτια όμως θεωρώ πως αξίζουν κάτι ξεχώριστο μόνο γι’ αυτά. Κι αυτό για τον εξής λόγο. Όταν πρωτοάκουσα το Bang Bang και το Feeling Good (κι αυτό πάει αρκετά χρόνια πίσω) μου άρεσαν, τα ξανάκουσα, τα έμαθα και μετα τα … ξεπέρασα!
Κατά καιρούς όμως άκογα διασκευές τους. Διασκευές τις περισσότερες από τις οποίες, παραδέχτηκα μετά από μια μεγάλη εσωτερική “πάλη” ότι προτιμώ από τα original.

Κι αυτό γιατί δεν κατάφερα να τις ξεπεράσω. Κάθε φορα με συγκλονίζουν σαν να τις ακούω πρώτη φορά.
Και γιατί δε μπορώ τελικά να διαλέξω ποιά μου αρέσει πιο πολύ.

Εσείς; Ποιά προτιματέ; Read more

Φάκελος σειρές [Πιλότοι #3: 12 Monkeys]

12

Η μεταφορά της ταινίας του Terry Gilliam στη μικρή όθόνη είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο εγχείρημα. Μιλάμε για μια ταινία σταθμό στην κατηγορία sci-fi αλλά και μια εκπληκτική ερμηνεία απο το Brad Pitt (και μάλιστα την ίδια χρονιά με το Seven). Η σειρά βέβαια από τον πιλότο φάνηκε να κρατάει την κεντρική ιδέα, τη δομή και τον βασικό πρωταγωνιστή James Cole, αλλά να διαφοροποιεί τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Read more

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο» συνέντευξη με τους συντελεστές της παράστασης.

αρχείο λήψης (1)
Την προηγούμενη βδομάδα είχα την τύχη να παρευρεθώ στο θέατρο Θησείον και να παρακολουθήσω τη παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο»  με συντελεστές την Ομάδα θεάτρου  «Ιδέα» (Κώστας Γάκης, Αθηνά Μουστάκα και Κωνσταντίνος Μπιμπής). Ακόμα μεγαλύτερη η τύχη μου που συνομιλήσαμε μετά το τέλος της παράστασης και έτσι μπόρεσα να τους καταθέσω κάποιες απορίες και προβληματισμούς. Η παραγωγή αυτή παίζεται ήδη δύο χρόνια καθώς ξεκίνησε απ’ το Low Budget Festival, συνεχίστηκε στο «104» και αυτή την εποχή φιλοξενείται στο Θέατρο Θησείον. Η παράσταση διαγράφει μεγάλη επιτυχία φέτος και όχι άδικα. Τα παιδιά έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά και αυτό επαληθεύεται απ’ τις κριτικές, την προσέλευση  και τα σχόλια των θεατών.  Η ομάδα «Ιδέα» διασκευάζει τολμηρά και ευφάνταστα το κείμενο-ορόσημο του William Shakespeare διαγράφοντας μια αντισυμβατική και ειδολογική ανατροπή.  Η παράσταση έχει γέλιο, συγκίνηση, προβληματισμό, πολιτικό και φιλοσοφικό στοχασμό και αρκετή αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Εδώ τελειώνουν τα σχόλια μου για το έργο, από εδώ και πέρα μιλάνε οι βασικοί πρωταγωνιστές.

 

  1. Πού αποδίδετε την επιτυχία της παράστασης; Για ποιο λόγο να παρακολουθήσει κάποιος την παράσταση.

ΑΘΗΝΑ-  «  Ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε  πού οφείλεται αυτή η επιτυχία. Ίσως στην πολλή δουλειά που έχουμε κάνει και στην αγάπη που έχουμε σαν ομάδα, ίσως  αυτό να επιφέρει αυτά τα αποτελέσματα. Σίγουρα συντελεί  και  η σκηνοθετική ιδέα του Κώστα που 2 ηθοποιοί κάνουν όλους τους ρόλους.

Κ. ΓΑΚΗΣ – « Κοίτα, το ίδιο το έργο είναι ένα διαμάντι του παγκοσμίου ρεπερτορίου, είναι ασύλληπτο έργο, το οποίο συνδυάζει   μια κεντρική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που είναι πραγματικά κοντά κάτι το οποίο χρειαζόμαστε στην εποχή μας. Το σφικτό αυτό δέσιμο είναι μια απάντηση σε οτιδήποτε ζουν, σ’ όλες τις δυσκολίες και αυτό το μήνυμα θεωρώ ότι είναι ένα κλειδί για την επιτυχία.

  1. Το έργο παίζεται πολύ καιρό με πολλές συνεχόμενες παραστάσεις. Από πού αντλείτε την έμπνευση και το κίνητρο για ένα καθημερινό άρτιο αποτέλεσμα αλλά και τη δύναμη για να αλληλεπιδράτε τόσο δυναμικά με το κοινό.

ΑΘΗΝΑ- Βασικά υπάρχουν σκηνές που  σπάμε το τείχος . Θέλουμε το θέαμα μας να είναι λαϊκό, να καταλαβαίνει και  η γιαγιά που θα έρθει,  να δώσουμε πάτημα στο θεατή να μας μιλήσει κ να μας απαντήσει και αυτός με τη σειρά του.  Αυτό που θέλουμε να δώσουμε σαν ομάδα «Ιδέα» δεν είναι στυλιζαρισμένο.

Κ. ΓΑΚΗΣ- Κοίτα,  αν δεν αντιδρά ο κόσμος ξενερώνεις , αλλά,  το διαχειρίζεσαι πάνω στη σκηνή. Υπάρχει μια ελευθερία  κινήσεων αλλά και μια κάποια  δικαιοσύνη πιστεύω. Για παράδειγμα ,αν ένας θεατής δεν κοιτάζει ή είναι στο κινητό  μπορείς να παίξεις και να αλληλεπιδράσεις  με αυτό πάντα μέσα στα πλαίσια μιας επιτρεπόμενα διαλεκτικής σχέσης.

  1. Πολλές μεταμορφώσεις , πολλές εναλλαγές ρόλων και είστε μόλις δύο άτομα και ένας μουσικός . Δεν είναι πολύ δύσκολη και κοπιαστική όλη αυτή η διαδικασία. Έβλεπα εσένα (απευθυνόμενος στον Κ. Μπιμπή) και είχες γίνει σουρούδι ( κρητική λέξη που  σημαίνει πολύ ιδρωμένος και  χωρίς να καταλάβουν  τι εννοούσα γελούσαν  από κατάπληξη και απορία). Κάντε μου ένα σχόλιο γι’ αυτό.

ΑΘΗΝΑ- Ναι είναι πολύ δύσκολο. Ενδεχομένως όμως και  το να κρατάς ένα ρόλο ίσως να’ ναι ακόμα πιο δύσκολο απ’ το να αλλάζεις συνεχώς γιατί  αυτό καταντάει άμα το χεις ευκολία. Γενικότερα πάντως παλεύουμε παρά πολύ με αυτή τη παράσταση.

  1. Πως καταφέρνετε να υποτάξετε το προσωπικό σας «εγώ», να διώξετε το προσωπικό σας βίωμα προς χάριν του θεατρικού έργου. Απλά τα ξεχνάς όλα και συνεχίζεις τη δουλειά σου; 

ΑΘΗΝΑ-  Δεν είναι απαραίτητο. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές.  Η πρώτη είναι προσπαθείς να κλάψεις κάνοντας κάποιες διεργασίες στο σώμα σου και έτσι  κλαις. Η άλλη είναι καθαρά βιωματική. Θυμάσαι κάτι και κλαις ή γελάς. Εμείς χρησιμοποιούμε και τις 2 . Ειδικά αν κάτι μας έχει επηρεάσει κατά τη διάρκεια της ημέρας  το χρησιμοποιούμε και αλληλοεπιδράμε με αυτό.

  1. Θέλω να μ σχολιάσετε τα συναισθήματα σας και το μέγεθος της ευθύνης που σας αναλογεί ανεβάζοντας  ένα έργο του William Shakespeare .

ΑΘΗΝΑ- Είμαστε τσαρλατάνοι , είμαστε γελοίοι άνθρωποι (γέλια…) δεν φοβόμαστε να τον αποδομήσουμε –που δεν τον αποδομούμε ,ακλουθούμε τη κλασική μορφή παρόλο που είμαστε δύο άτομα

Κ. ΜΠΙΜΠΗΣ-  Τιμή και ευθύνη,  αυτά είναι τα συναισθήματα μας. Και είναι ένα απ’  τα πιο γνωστά έργα του  Shakespeare, σκέψου πόση ευθύνη έχουμε εμείς που θέλουμε να δώσουμε μια νέα πνοή που να φτάνει στο σημείο να σημαίνει κάτι και σήμερα.

Κ. ΓΑΚΗΣ- Οκ, απ’ την άλλη είναι ένα μεγάλο όνομα ο Shakespeare αλλά εμείς τον νιώθουμε σαν συγγενή μας. Ο Shakespeare ήταν κ αυτός ένας ηθοποιός που  έγραφε θεατρικά έργα  και  με αυτό νιώθουμε πολύ κοντά του. Δεν θεωρώ ότι θα έπρεπε να ανεβαίνει με όλο αυτό το βαρύγδουπο στυλ και τη πόζα. Αντιθέτως,  κάθε εποχή πρέπει να ερμηνεύει και να ανιχνεύει  με ποιο τρόπο θέλει να ερμηνεύει τον Shakespeare  και  εσύ προσπαθείς αντίστοιχα να τον αναδείξεις στη δική  μας εποχή.

Read more

Καλή ελληνική τηλεόραση: ίσως υπάρχει ακομα

 

108

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική τηλεόραση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Από την μηδενική παραγωγή προγραμματων περάσαμε στην παραγωγή προγραμμάτων κακής ποιότητας.  Από το “δεν ξέρω ποιά σειρά να πρωτοδώ” ,αφού κάθε βράδυ υπήρχαν δύο και τρία διαφορετικά προγράμματα σε κάθε κανάλι, φτάσαμε στο τίποτα ή ακόμα χειρότερα σε κακοφτιαγμένες, φθηνές παραγωγές που έγιναν απλά για να γίνουν. Ακόμα και τα καθημερινά σήριαλ του mega κάποτε τα έγραφε η Έλενα Ακρίτα, είχαν ποιότητα. Read more

Η επιστροφή …

Και να λοιπόν που μετά από δέκα χρόνια φοιτητικής ζωής, καλοπέρασης, ξεγνοιασιάς, ανεξαρτησίας και ατελείωτων ξενυχτιών χωρίς να αναγκάζεσαι να  απαντάς σε ένα ακουστικό που ξεφωνίζει την ίδια μονότονη μαμαδίστικη ερώτηση στις τέσσερις τη νύχτα «Πού είσαι  τέτοια ώρα;» έρχεται η στιγμή που λόγω των συνθηκών αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις την πρωτεύουσα και να μαζέψεις τα μπογαλάκια σου για να επιστρέψεις στο πατρικό σου. Εκείνη τη στιγμή νιώθεις ότι ένα κεραμίδι από κάπου, κάπως, κάποτε πέφτει στο κεφάλι σου και εσύ δεν κρατάς ούτε καν ομπρέλα. Ουφ… και τώρα τι κάνω;;

freeminds.home

Φαντάζομαι πως αυτή είναι μια κατάσταση που δεν την αντιμετώπισα μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι φοιτητές, που κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης,  αποφάσισαν με «βαριά καρδιά» να επιστρέψουν στα πατρικά τους σπίτια προκειμένου να μειωθούν τα έξοδα τους, να ανακουφίσουν οικονομικά τις οικογένειές τους και να αναζητήσουν επαγγελματική στέγη σε κάποια άλλη πόλη εκτός της πολυπληθής και «πολυάνεργης» πλέον Αθήνας αλλά τόσο μα τόσο πολύχρωμης και αβάσταχτα επιφορτισμένης με το χρέος της εκπλήρωσης των ονείρων μας.

Η επιστροφή στο πατρικό φέρνει μαζί της και πολλές και πολυσχιδείς αλλαγές. Γενικότερα, συνεπάγεται μια καθολική μεταβολή της έως τώρα «πολυτάραχης» αλλά αξιαγάπητης «μοναχικής» ζωής σου. Αρχικά, μια έστω μικρή αλλά σημαντική αλλαγή του δωματίου σου από την πρότερη εφηβική κατάσταση σε αυτή των 25+ χρόνων σου είναι επιβεβλημένη. Μεγάλωσες πια, τι το θες το πάπλωμα με το Βασιλιά των λιονταριών; Τρέξιμο επομένως για κουρτίνες, χρώματα, ταπετσαρίες παπλώματα και μικροέπιπλα γεμίζει δημιουργικά το χρόνο σου τον πρώτο καιρό. Μετά τη μικροανακαίνιση αναζητάς τους παλιούς σου φίλους, αν δεν έχεις κάνει το λάθος και τους έχεις χάσει, με σκοπό να ξεκινήσεις πάλι να έχεις κοινωνική ζωή στην παλιά σου πόλη. Και φυσικά το πιο δύσκολο κομμάτι… η επιστροφή στη συμβίωση… συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις ότι μπήκε ένας ελέφαντας στο δωμάτιο και σε κυνηγά… Έτσι, πρέπει να συνηθίσεις πάλι εσύ να μένεις με τους γονείς σου ,ενώ είχες μάθει να γυρνάς με την πετσέτα μέσα στο σπίτι σου μετά το μπάνιο, και έχουν και αυτοί ξεσυνηθίσει να μένουν μαζί σου, να ακούνε όλη μέρα μουσική και έχουν και λίγο αλλάξει , να πούμε την αλήθεια, με το πέρασμα των  χρόνων…Η εξίσωση της «επανασυμβίωσης» απαιτεί δυνατούς λύτες και ατσάλινα νεύρα… Read more

“Ότι πληρώνεις παίρνεις “

freemindsΑΛΕΞ  -Εγώ  πάντως  πιστεύω ότι το παλικάρι αντιδρά και αντιδρά όπως δεν αντέδρασε ποτέ κανείς  μας.

ΒΑΓΓ  -Δηλαδή τι μου λες ρε Αλέξανδρε ; Ότι επειδή αντιδρά πρέπει να τον αφήσουν να ζήσει;  Να πηγαίνει στα σχoλειά  και να αλωνίζει ελεύθερος ;

ΑΛΕΞ  – Ναι ρε Βαγγέλη. Τι έκανε δηλαδή; Πως έκλεψε μια τράπεζα; Σάμπως μωρέ θαρρείς ότι άλλοι δεν το κάνουνε; Απλά εμείς δεν το παίρνουμε  χαμπάρι.

ΒΑΓΓ -Άστα  αυτά τώρα.  Εγώ  πιστεύω ότι βλέπω στα μάτια μου. Τίποτα παραπάνω.  Αυτός  δεν σέβεται ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία . Θα μας κοροϊδεύει το 20 χρόνο δηλαδή; Αδίκησε πρέπει να πληρώσει. Έτσι, λέει ο νόμος Αλέξανδρε.  Αδίκησε πρέπει να πληρώσει. Ο νόμος έτσι λέει σου ξαναλέω.  Ένα αλητάκι  είναι που λήστεψε μια τράπεζα και θέλει να τη βγάλει καθαρή… Χα, και πιστεύω να το ξέρεις ότι έχει και της παναγιάς τα μάτια το μαλακισμένο. Με ρώτησε ποτέ κανείς εμένα πώς τα έβγαλα πέρα; Πόσες ώρες δούλευα την ημέρα;  Πόσες φορές σκέφτηκα πάνω στην ανάγκη  μου να ληστέψω μια τράπεζα. Έτσι να πάω  να τους γράψω όλους στα αρχίδια  μου και να κάνω του κεφαλιού μου; Το είχα ονειρευτεί και ένα βράδυ ότι μπήκα μέσα και τους  γάμησα  όλους, πήρα τα λεφτά και έφυγα.  Και  αυτός το κάνε  και θα τη βγάλει και καθαρή; Όχι  Αλέξανδρε δεν κατάλαβες καλά.  Ότι πληρώνεις παίρνεις σ’ αυτή τη ζωή. Καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, Αλέξανδρε.  Αυτό με μάθανε να λέω και αυτό λέω. Μια ζωή δουλεύω απ’ τα 15 πάντα σεβόμενος  το  ‘’αν κάποιος σου  χτυπήσει το ένα μάγουλο  γύρνα κ το άλλο.’’. Ποτέ μου δεν είπα τσιμουδιά για τίποτα. Και αυτός μας γαμάει  και θα τη βγάλει και καθαρή;  Δηλαδή, εμείς μαλακές  είμαστε ρε Αλέξανδρε τόσα χρόνια ;!!!

ΑΛΕΞ  -Δεν ξέρω Βαγγέλη. Περνάει η ζωή μου και καταλαβαίνω ότι δεν διεκδίκησα  ποτέ  αυτό που ήθελα να κάνω . Πάντα υπάκουγα,  Βαγγέλη. Και εγώ και  εσύ. Σε αφεντικά σε νομούς και θεούς. Και τί κέρδισα μου λες ; Να φτάνω στα 55 και να νιώθω ότι δεν κατάφερα να κάνω τίποτα;  Είμαι ακόμα κλεισμένος μέσα σε ένα γραφείο 30 χρόνια,  χειμώνα- καλοκαίρι. H ζωή μου είναι κάθε μέρα ίδια. Κάθε αύριο  ένα χθες και κάθε χθες ένα  αύριο. Ναι, τον  μισώ  και  εγώ  αυτόν Βαγγέλη… Αλλά έχω παραδεχτεί τουλάχιστον  γιατί  τον μισώ. Το μισώ,  όχι γιατί  λήστεψε.  Τον μισώ γιατί  μου θυμίζει το πόσο κότα ήμουν στη ζωή μου.  Μου θυμίζει Βαγγέλη το ότι ποτέ δεν προσπάθησα για κάτι ανώτερο από αυτό που είμαι , βολεύτηκα και συμβιβάστηκα . Ποτέ δεν πήγα κόντρα σε τίποτα Βαγγέλη… Σε τίποτα…

*Αφιερωμένο στην ανθρωποφαγία των ημερών. ..

Ν.Σ.