Graffiti: όταν το χρώμα μέσα από μηνύματα δίνει ζωή στις πόλεις

Graffiti: όταν το χρώμα μέσα από μηνύματα δίνει ζωή στις πόλεις

Το όνομά του προέρχεται από τις λατινικές λέξεις graffito και graffiare που σημαίνουν γράφω και χαράσσω αντίστοιχα ενώ γενέτειρά του θεωρείται το Μανχάταν της Νέας Υόρκης όταν της δεκαετία του 1970 η πρωτοποριακή εποχή της ζωγραφικής σε τοίχους μεταναστεύει στην Ευρώπη και αρχίζει να αποκτά δημοτικότητα. Ο πρώτος «graffi-στας» υπεύθυνος για την αλλαγή των δρόμων της Νέας Υόρκης είναι ένας Ελληνοαμερικάνος από την Ουάσιγκτον o Δημήτρης, που υπέγραφε με το όνομα ΤΑΚΙ 183 και σύντομα έγινε πρωτοσέλιδο στην New York Times.

taki1.freeminds.gr

 

Η δημοτικότητα έως και το 1974 φτάνοντας στο ζενίθ της εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και κυρίως την Ευρώπη, έκτοτε αναπτύχθηκαν πολλά είδη graffiti τα οποία μέχρι και σήμερα μπορεί να εκφράζουν κίνημα και φωνή διαμαρτυρίας για τα κοινωνικά ή πολιτικά δρώμενα μέχρι και ερωτισμό με ένα απλό «χρωματιστό» ποίημα ενώ απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι εξωτερικοί και δημόσιοι χώροι στα οποία δημιουργούνται.

Read more

..δεν έχει happy end….

no end

Ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να θυμηθώ την αρχή αυτής της πτώσης.. Ποιο απ’ όλα της τα πρόσωπα ήταν ­εκείνο που με τρόμαζε; Ποιο, τελικά, αγάπησα; Τι ήταν αυτό που με έκανε να δω σε ένα λεπτό  τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου….και να φωνάξω..να ουρλιάξω…και να ξυπνήσω από το λήθαργο που μου επέβαλα…..

Ψίθυρος ήταν, μα έγινε κραυγή…..

Με κοίταξα στον καθρέφτη και δε με γνώρισα ούτε εγώ. Δεν ήθελα να με βλέπω έτσι. Δεν ήθελα κανείς να με βλέπει έτσι.” Έφαγα τα μούτρα μου πολλές φορές, αγνώριστη έγινα. ” Στέκομαι μπροστά του γεμάτη  θυμό και πικρία. Ζητάω τις απαντήσεις, όσο οδυνηρές κι αν είναι..απαντήσεις από τον ίδιο μου τον εαυτό.. και το μόνο που καταφέρνω να αρθρώσω είναι μικρά αναπάντητα ασυνάρτητα ερωτήματα…Τι είναι  αδιαφορία;;  Αποφασιστικότητα ή  πείσμα; Είναι εθελοτυφλία ή θάρρος;  Επιμονή η αναμονή;  Δύο ανθρώπινες σχέσεις  έχουν ξαπλώσει νωχελικά πάνω στο μέλλον μου  και εγώ απλά αδρανώ…Τις άφησα να… σέρνονται μέσα στο χρόνο. Χαμένη σε έναν φαύλο κύκλο με απόλυτο δημιουργό τον ίδιο μου τον εαυτό, παγιδεύτηκα μέσα στα ίδια μου τα συναισθήματα. Βούλιαζα όλο και πιο βαθιά, χρόνια ολόκληρα. Μα τα όνειρα μου…το χαμόγελο μου;;

Το τέλος πάντα ήταν κοντά…Όμως κάθε φορά που “φλέρταρα” έντονα μαζί του…Ο νους μου ΠΑΝΤΑ γυρνούσε  στις  συζητήσεις που είχαμε κάνει  και με τους δύο..στον τρελό τρόπο που εισέβαλαν στη ζωή μου…στην υπέροχη ψυχή που “νόμιζα” ότι έβλεπα μέσα τους….στους ατέλειωτους καβγάδες που αμέσως ξεχνούσα..στις ατελείωτες ώρες “τεχνολογικής” επικοινωνίας…και κυρίως στην τεράστια αγάπη που είχα για αυτούς..το μυαλό μου μεθούσε με εικόνες πολύχρωμες  και φανταχτερές..δεν ήξερα τι θέση θα είχαν στη ζωή μου..ήθελα μόνο να είχαν κάποια..

Read more