Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας αποφάσισα- μιας και δεν ήταν η ιδανική μέρα για να λιώσω στην παραλία παρέα με το αντηλιακό μου και τους φίλους μου μιλώντας περί ανέμων και υδάτων- να ξεκαθαρίσω τα πράγματα του ακατάστατου δωματίου μου για τη επάνοδο στο πατρικό μου.

Άρχισα να τοποθετώ τα έπιπλα στη θέση τους, να τα ξεσκονίζω, για να τοποθετήσω τα νέα μου πράγματα και επιτέλους να κάνω το χώρο μου όπως  ακριβώς ονειρευόμουν.  Ένα ντουλάπι είχε μείνει μόνο, το οποίο δεν είχα ανοίξει ακόμα σκεφτόμενη πως δεν ήταν απαραίτητο να γίνει σήμερα και αυτό. Read more

Οι στόχοι μας & η σημασία τους

Οι στόχοι μας & η σημασία τους

Θυμάστε μήπως τι όνειρα κάνατε όταν ήσασταν παιδιά; Μπορεί το ερώτημα να σας φαίνεται αστείο όμως σκεφτείτε πόσο μακριά ίσως είστε από αυτό που πάντα θέλατε να κάνετε/γίνετε στη ζωή σας. Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια κοινωνία που όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται και καταλήγουν να συμβιβάζονται με πάρα πολλά πράγματα στη ζωή τους: Με τις σπουδές τους, με την δουλειά τους, με τους φίλους τους, με τον σύντροφό τους και γενικότερα ο συμβιβασμός είναι κάτι που σχεδόν κυριαρχεί στις επιλογές τους. Γιατί; Τι είναι εκείνο που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να πισωπατούν και να μη διεκδικούν αυτά που θέλουν ή αξίζουν;

Πρώτα από όλα ο φόβος. Αυτό το γιγάντιο θεριό που έχουμε μέσα μας όλοι οι άνθρωποι άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό. Φοβόμαστε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα ή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας, φοβόμαστε να ρισκάρουμε από φόβο μήπως αποτύχουμε ή δεν τα καταφέρουμε. Στο τέλος, πολλές φορές καταλήγουμε να κάνουμε τα ίδια, να έχουμε μια μονότονη ζωή μόνο και μόνο επειδή κάποια στιγμή στην διάρκεια της πορείας μας γυρίσαμε την πλάτη σε κάποια ευκαιρία που μπορεί να μας έκλεισε το μάτι. Και αργότερα, όταν ίσως καταλάβουμε τι πραγματικά χάσαμε μελαγχολούμε, στενοχωριόμαστε, εχθρευόμαστε τον εαυτό μας γιατί αρνηθήκαμε να κάνουμε ένα μεγαλύτερο βήμα από τα συνηθισμένα μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα μπορούμε ότι όσο δίνουμε χώρο στον φόβο μέσα μας, εκείνος μεγαλώνει και καταλήγει να τρώει το είναι μας, την ψυχή μας, τα όνειρά μας, όλα αυτά που θα θέλαμε να χτίσουμε και να δημιουργήσουμε. Read more

Η Μάνα

Η Μάνα

Πόσο πολλά και  πόσο βαθιά ριζωμένα άραγε είναι τα συναισθήματα που ξεπηδούν από μέσα μας και μόνο στο άκουσμα της λέξης «μητέρα»; Αναμφίλεκτα, τα πλάσματα που μας φέρνουν σε τούτον εδώ τον κόσμο μας καθορίζουν πέρα ως πέρα.. Πόση αγάπη, πόση φροντίδα, πόση ανησυχία, πόσα όνειρα, πόσα ξενύχτια εμπεριέχει η σχέση μητέρας-παιδιού; Σίγουρα αναρίθμητα.

Η έννοια της μητρότητας κρύβει από μόνη της ένα μυστήριο και ένα αρχέγονο ένστικτο που φέρει μέσα της η γυναίκα ήδη από τη μικρή της ηλικία. Αυτό το ένστικτο είναι που οδηγεί τη γυναίκα στην επιθυμία του να κυοφορήσει και να αποκτήσει τα δικά της παιδιά καθώς επίσης και να γίνει αξιόλογη μητέρα. Τι όμως ακριβώς εννοούμε όταν λέμε αξιόλογη μητέρα; Υπάρχει η ιδανική μητέρα; Δύσκολα θα απαντούσαμε θετικά αναφορικά με την ιδανικότητα καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι γονείς μας είναι άνθρωποι και θα κάνουν λάθη και εκείνοι. Ωστόσο θα μπορούσαμε να σημειώσουμε ότι μια μητέρα έχει τη δυνατότητα να είναι αξιόλογη αν το θελήσει και φυσικά αν προσπαθεί συνεχώς να εξελίσσεται ως άνθρωπος. Read more

Μη ζητάς το ιδανικό όταν μπορείς να το πλάσεις!

Μη ζητάς το ιδανικό όταν μπορείς να το πλάσεις!

Υπάρχουν ιδανικά; Ιδανικές σχέσεις, ιδανικοί φίλοι , ιδανικές οικογένειες… ιδανική ζωή; Μια αρνητική απάντηση  ίσως κατέστρεφε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Ίσως πάλι και όχι. Νομίζω όμως πως η ζωή σε κάθε στιγμή της φροντίζει να μας δείχνει ξεκάθαρα πως τίποτα δεν υπάρχει σε ιδανική μορφή ή σχεδόν τίποτα. Κι αν κάτι φτάσει και γίνει τότε σίγουρα χρειάστηκε κοπιώδεις προσπάθειες. Read more

Μην πεις ο φόβος νίκησε πάλι

φόβος
Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της παιδικής μας ηλικίας  μάθαμε να κοιτάζουμε στα μάτια όσα μας τρομάζουν και να τα αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα και άμεσα. Αργότερα γίναμε έφηβοι και ύστερα ενήλικες  με τους ίδιους φόβους να μας ακολουθούν και μαζί τους ίσως κάποιοι νέοι και λιγότερο ‘’ιάσιμοι’’.

Μάθαμε λοιπόν να ζούμε μαζί τους, πληγωθήκαμε εξαιτίας τους και κάποτε κλειστήκαμε στον εαυτό μας χωρίς ευτυχώς  να πάψουμε να ελπίζουμε ότι θα τους ξεπεράσουμε μια για πάντα. Στη συνέχεια γνωρίσαμε και τους φόβους των αγαπημένων μας και μέσα από τη σύγκριση εντοπίσαμε ομοιότητες αλλά και διαφορές που μας έκαναν να αισθανθούμε καλύτερα ή και χειρότερα. Το σίγουρο ήταν ότι όλοι μας δεν μπορούσαμε εύκολα να αποχωριστούμε ορισμένους από  τις ζωές μας. Read more

Είναι η αγάπη αυτή που σε κρατάει;;

freeminds love

Είναι η αγάπη αυτή που σε κρατάει δίπλα σε κάποιον;;

Δεν υπάρχει απάντηση ξεκάθαρα αντικειμενική σχετικά με την έννοια αγάπη. Η αγάπη έχει διάφορες όψεις και όταν παύουμε να είμαστε με κάποιον που αγαπάμε δε σημαίνει ότι η αγάπη αυτή χάνεται.

Είναι αδύνατο να σταματήσεις να νοιάζεσαι και να αγαπάς ένα άτομο για το οποίο βίωσες τόσο δυνατά συναισθήματα.

Κι έπειτα τι τελικά μας τραβάει σε ένα άτομο; Μπορείς να μείνεις με κάποιον όταν οι κόσμοι σας και τα θέλω σας δεν εφάπτονται, όταν  οι κοινές συντεταγμένες είναι ελάχιστες.;;

Είναι παράξενο όταν αυτό που σε συγκλονίζει στη σχέση δυο ατόμων είναι η χημεία, και η χημεία, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι κάτι δυσεύρετο. Read more

Όλα είναι θέμα χρόνου

Όλα είναι θέμα χρόνου

Όλα είναι θέμα χρόνου
Για κάποιους ο χρόνος είναι γιατρός της ψυχής και για άλλους απλώς ένας εχθρός. Ποιος μπορεί να ξεφύγει από το χρόνο και τα όρια του που συχνά στενεύουν; Ποιος είναι εκείνος που αγνοεί το τικ-τακ του ρολογιού; Εξετάσεις, ραντεβού, αγωνίες, χαρές, προσδοκίες, απολαύσεις. Όλα συνδεδεμένα άρρηκτα με ρολόγια. Μια ζωή γεμάτη ρολόγια κι εμείς υπηρέτες τους σε παιχνίδι αναπόδραστο.

Ρολόγια που άλλοτε τρέχουν και μαζί τους κι εμείς. Μεταμφιεσμένοι σε δρομείς ανώμαλου δρόμου καθημερινά διανύουμε χιλιόμετρα σκεπτόμενοι και εργαζόμενοι ακούγοντας τους ήχους των ρολογιών δυνατά στα αφτιά μας  να μας υπενθυμίζουν ότι το παιχνίδι έχει όρια και κανόνες αυστηρούς. Άλλοτε πάλι τα ρολόγια χρειάζονται λίγο σπρώξιμο και τότε είναι που τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα φαντάζουν βουνά αμετακίνητα και απέραντες θάλασσες. Read more

Τα αληθινά Χριστούγεννα βιώνονται καρδιακά!

Καρδιακά Χριστούγεννα
“Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους’’ έλεγε ο Μπουκόφσκι και δεν είχε άδικο. Τα τελευταία χρόνια ο Δεκέμβρης είναι μήνας ‘’φωτισμένος’’ από τα πολλά λαμπιόνια, τις φαντασμαγορικές βιτρίνες των μαγαζιών και τις στολισμένες πλατείες στα πλαίσια της εορτής των Χριστουγέννων.

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου όπως είθισται ντύνεται με τα επίσημά του πριν μας αποχαιρετήσει οριστικά. Ωστόσο,  εν έτη 2016 οι άνθρωποί του μένουν “σβηστοί” και πένθιμοι. Οι καρδιές δεν χτυπούν δυνατά από χαρά ,τα χαμόγελα στα χείλη βγαίνουν μετά βίας και οι μόνοι ευτυχισμένοι και ανεπηρέαστοι είναι όπως πάντα τα παιδιά. Read more

Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Σ.Δ.Ε.: Κρίκοι κοινωνικής αλυσίδας, παράθυρα ελευθερίας, άψυχα με ψυχή!

Στόχος της συνέντευξης είναι να αναδειχθούν τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.) και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, να τονιστεί η αναγκαιότητα ύπαρξής τους σε αντιδιαστολή με τη σαθρότητα των σύγχρονων σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Όλα αυτά μέσα από τα μάτια της Σ., πρώην κρατούμενης των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα. Η παιδεία είναι αυτή που θα σώσει ο,τιδήποτε αν σώζεται, θα εξανθρωπίσει, θα στηρίξει και θα διαμορφώσει υγιείς προσωπικότητες, γιατί όπως λέει και ο Ε.Έσσε : “σκοπός της παιδείας είναι να νοηματοδοτήσει τη ζωή μας ,να μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε το παρελθόν και να γίνουμε άφοβοι και ανοιχτοί στο μέλλον”.

Παρακάτω παρατίθεται ενα μερος της συζήτησης μας. Ευχαριστώ θερμά τη Σ. για το “μοίρασμα”. Ακόμα ευχαριστώ από καρδιάς έναν αφανή βοηθό για την έμπρακτη βοήθεια στη συνέντευξη και στην καλύτερη προβολή του θέματος καθώς και την Όλγα για την καθοριστική συμβολή της.

Όταν πληροφορήθηκες για την λειτουργία του ΣΔΕ πόσο άμεση ήταν η ανταπόκριση σου για να φοιτήσεις εκεί;

Δεν ανταποκρίθηκα καθόλου άμεσα στην αρχή, γιατί το θεώρησα άλλη μια παγίδα που έχει “τοποθετήσει” το σύστημα… Ένα σύστημα σωφρονιστικό, που σε παγιδεύει για να ακολουθήσεις το συστηματοποιημένο πρόγραμμά του. Read more

και όλοι μείναμε ίδιοι…

Σάββατο βράδυ 12 παρά και όλα μοιάζουν κλασικά.. Ίδιες συνθήκες, ίδια πρόσωπα με κάποιες αυξομοιώσεις, ίδια συναισθήματα (;) και οι πρωταγωνιστές έτοιμοι να ξεκινήσουν την παράσταση τους. Κοιτάς γύρω και είναι απλά σα να ζεις στιγμές σε επανάληψη, ενώ πριν έχεις σκεφτεί πόσο αμήχανα θα νοιώθεις..πόσος καιρός πέρασε από όταν τους είδες, πως θα τους μιλάς, αν θα έχει κοινά και αν ..αν…αν… Άσκοπες σκέψεις και προβληματισμοί, όλα ίδια, μετά από τα πρώτα λεπτά νοιώθεις ότι όλα σου είναι τόσο οικεία και εσύ απλά πρέπει να είσαι ο εαυτός σου.

Όλοι είναι ίδιοι, κανείς δεν άλλαξε, κανείς δεν απέκτησε λίγη παραπάνω σοφία λόγω των χρόνων που πέρασαν…Μα, “Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά γίνονται κάτι λίγο περισσοτέρο από αυτό που πραγματικά είναι …” έτσι λέει ο λαός και αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά σοφός. 

people never changed

Read more