Διακρίσεις σε βάρος των ψυχικά ασθενών- από τον Φουκώ μέχρι σήμερα

ψυχικές ασθένειες
Ενα ζήτημα που υπάρχει από καταβολής κόσμου, ανεξάρτητα από την έκταση και τη σημασία που του απέδωσαν ανά περιόδους, είναι οι ομάδες εκείνες που παρεκκλίνουν από τις κοινωνικές νόρμες, από το υγιές πρότυπο ανθρώπου, οι άνθρωποι εκείνοι που πάσχουν – και πλέον διαγιγνώσκονται – από κάποια ψυχική ασθένεια η οποία λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας όχι μόνο στην ψυχοσωματική τους υγεία, αν δεν αντιμετωπιστούν κατάλληλα και με τα πλέον πρόσφορα πλην ανθρώπινα μέσα, αλλά και στην ένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο και την ομαλή συμβίωση με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.Το πιο λυπηρό όλων όμως, δεν είναι η ύπαρξη αυτών των ομάδων, καθώς δε ζούμε σε μια ουτοπική κοινωνία αποτελούμενη από άρτια σωματικά και ψυχικά άτομα δίχως ελαττώματα, αλλά το γεγονός ότι όσο και αν εξελίσσεται η ιατρική μαζί με την κοινωνική πρόοδο δεν αρκούν για να αποτρέψουν την περιθωριοποίηση, τον αποκλεισμό και τις διακρίσεις σε βάρος των ατόμων.

Mε το ζήτημα αυτό ασχολήθηκαν πολλοί και διακεκριμένοι επιστήμονες μεταξύ των οποίων και ο Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος, ψυχολόγος και ψυχοπαθολόγος Μισέλ Φουκώ επηρεασμένος άμεσα από τον Φρίντριχ Νίτσε και τον Μάρτιν Χάιντεγκερ ενώ στο συγγραφικό του έργο πραγματέυτηκε εκτεταμένα έννοιες όπως η φυλακή και η τιμωρία καθώς και με την φροντίδα και τα δικαιώματα των πνευματικά ασθενών και τις διακρίσεις που αυτοί υφίστανται. Το έργο του « Ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή (1963)» σκοπό είχε να αναδείξει αφενός την έννοια της «τρέλας» ως μεταβλητή κοινωνική κατασκευή και έκφραση της κάθε εποχής και αφετέρου τη σύνδεση αυτής με τη λογική. Παράλληλα, κεντρικό άξονα του έργου του αποτέλεσε ο «μεγάλος εγκλεισμός» των περιθωριακών πληθυσμών της Δύσης, κατα τη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα, και συγκεκριμένα ο περιορισμός αυτών σε ειδικά διαμορφωμένα αναμορφωτήρια, ως ένα πρωτοφανές και μαζικό φαινόμενο σε μια έντονα ορθολογιστική εποχή, όπου η τρέλα αποτελούσε μια από τις εκδηλώσεις της «αλογίας». Read more