Η ζωή μια αστραπή…

Η ζωή μια αστραπή…

Έχοντας διαβάσει ή ακούσει όλοι μας λίγο πολύ γνωστά αποφθέγματα σπουδαίων ποιητών, μπορώ να εκφράσω με βεβαιότητα την πεποίθηση πως η παραπάνω φράση με την οποία τιτλοφορείται το παρόν άρθρο, αποπνέει μια αισιοδοξία και μπορεί να γίνει μότο ζωής για όλους μας. Ζούμε σε μια εποχή που ο καθένας αντιμετωπίζει κάθε είδους προβλήματα, προσωπικά, ψυχολογικά, οικονομικά,κοινωνικά και όλα συνδέονται μεταξύ τους σαν ένας φαύλος κύκλος που ολοένα και μεγαλώνει. Δεν είναι σκοπός μου να μιλήσω για τα αίτια που οδηγούν σε αυτήν την κατάσταση, ούτε και για τις ζοφερές ενίοτε συνέπειές της. Ο ρόλος που επιθυμώ να έχω είναι να αφυπνίσω την κουρασμένη και ίσως υποτονική εσωτερική δύναμη του καθενός, το χαμένο υγιή του εγωισμό, την ανύπαρκτη ενδεχομένως αυτοπεποίθησή του και να σας πείσω πως πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να κυνηγήσουμε τα όνειρα και τους στόχους μας. Η ζωή είναι σύντομη για να αναλώνεται μόνο στις δυσκολίες και τα προβλήματα. Έχουμε έρθει στον κόσμο με μία και μοναδική ευκαιρία να αξιοποιήσουμε κάθε στιγμή και κάθε δυνατότητα για να πετύχουμε ο,τι μας κάνει ευτυχισμένους, ο,τι μας χαρίζει ένα αληθινό και πηγαίο χαμόγελο. Read more

Παγκόσμια ημέρα αυτισμού… Με αγάπη ειδική…

freeminds

Ανέκαθεν πίστευα ότι ο κόσμος των παιδιών είναι ο πιο μαγικός, ο πιο ξεχωριστός και ο πιο όμορφος. Είναι πάντα ζωγραφισμένος με τα πιο ζεστά και ανοιξιάτικα χρώματα. Τα παιδιά, ιδιαίτερα στην εποχή μας, είναι η ελπίδα μας για ένα καλύτερο και πιο αισιόδοξο αύριο, η πηγή της δύναμής μας ,το αντικαταθλιπτικό μας.  Αναρωτιέμαι αν τελικά διδάσκουμε εμείς τα παιδιά ή αυτά εμάς, ωστόσο νομίζω ότι μέσα μου γνωρίζω ήδη την απάντηση.

Στα μάτια όλων των παιδιών ανεξαιρέτως καθρεπτίζεται η αγνή και καθαρή ψυχή τους, στην καρδιά τους βασιλεύει η αγάπη, η τρυφερότητα και η ζεστασιά. Σ’ ένα τους χαμόγελο κρύβεται η αλήθεια που είναι μόνιμα φωλιασμένη μέσα τους. Mε μία αγκαλιά κι ένα γλυκό τους λόγο γεμίζεις ευτυχία, γαλήνη και πληρότητα. Είναι εκπληκτικό ότι μέσα σε λίγες μόνο γραμμές χώρεσαν τόσα πολλά συναισθήματα που πηγάζουν απ ’την επαφή μας μαζί τους.

Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, όπως και τα λουλούδια. Κανένα δε μοιάζει με κάποιο άλλο, αυτή είναι όμως και η ουσία : ότι πολλά διαφορετικά λουλούδια συνθέτουν τον πιο όμορφο κήπο. Γύρω μας υπάρχουν παιδιά που αποτελούν πρότυπα ψυχικής δύναμης, θάρρους, υπομονής και επιμονής. Πρόκειται για πραγματικούς αφανείς ήρωες και αγωνιστές της ζωής, για τους οποίους αρκετές πτυχές της καθημερινότητας (κοινωνικές σχέσεις-δεξιότητες, εκπαίδευση, λόγος-ομιλία, γραφή, αυτοεξυπηρέτηση), που για εμάς θεωρούνται δεδομένες και κατακτώνται εύκολα κατά την εξέλιξη της αναπτυξιακής μας πορείας, γι αυτά τα παιδιά αντίθετα αποτελούν δύσβατα μονοπάτια τα οποία είτε μπορεί να τα βαδίσουν πολύ πιο αργά, είτε πολύ πιο επώδυνα, είτε και καθόλου, ακόμα κι αν καθοδηγούνται εφ όρου ζωής από τον περίγυρό τους (την οικογένεια, τους εκπαιδευτικούς ,την κοινωνία κτλ.) Επομένως, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες -δυσκολίες, με αναπηρία νοητική ή κινητική, με μαθησιακές δυσκολίες και σύνδρομα, αναπτυξιακά φάσματα και διαταραχές (αυτισμός, Asperger), αποτελούν την πιο ευαίσθητη κοινωνική ομάδα, η οποία χρήζει λεπτού, εξειδικευμένου και ιδιαίτερα ευαίσθητου χειρισμού και προσέγγισης.

Πρωταρχικό στοιχείο για την επαφή με τα παιδιά αυτά είναι η αποδοχή και ο σεβασμός της διαφορετικότητάς τους. Μια κοινωνία που αποκλείει έστω ένα μέλος της δεν αποτελεί κοινωνία. Αποδέχομαι σημαίνει βλέπω με τα μάτια της καρδιάς και αναγνωρίζω ότι δεν υπολείπεσαι σε τίποτα από μένα.

Ό,τι χρειάζεται η ψυχή ενός παιδιού είναι το φως του ήλιου, τα παιχνίδια, το καλό παράδειγμα και η αγάπη. Ό,τι χρειάζεται ένα παιδί είναι η πίστη σου σε αυτό, η επιβράβευση, η παροχή ελπίδας ότι θα κατακτήσει έναν έναν τους στόχους του υπό την καθοδήγησή σου, το αίσθημα της ασφάλειας και της βεβαιότητας ότι συμπορεύεσαι μαζί του και περιμένεις την πρόοδό του σε κάθε τομέα. Στον αγώνα του συμπάσχεις, δεν το κατακρίνεις, δεν του θυμώνεις, δεν προσπαθείς να το αλλάξεις, δεν το επιπλήττεις, αντίθετα το περιβάλλεις με τη φροντίδα, τη στοργή και την αγάπη σου.

Η κοινή γνώμη υποστηρίζει αυθόρμητα ίσως την άποψη ότι η ενασχόληση με τη φροντίδα και την εκπαίδευση των παιδιών με ειδικές ανάγκες είναι μια ψυχοφθόρα, στενάχωρη και λυπηρή διαδικασία, ότι σε καταβάλλει γιατί νιώθεις τη ματαίωση των κόπων και των προσπαθειών σου όταν τα αποτελέσματα που επιθυμείς σχετικά με τη βελτίωση ενός παιδιού με το οποίο δουλεύετε μαζί αργούν κατά πολύ να γίνουν εμφανή. Ομολογώ ότι ανήκα κι εγώ σ αυτή τη μερίδα ανθρώπων. Όντας στην τελευταία τάξη του λυκείου αρνήθηκα λόγω φόβου για την ψυχική μου αντοχή την επιθυμία μου να ασχοληθώ με την ειδική αγωγή, όμως τελικά όταν αγαπάς κι επιθυμείς κάτι με όλη την ψυχή σου, ακόμα κι αν το αφήσεις, αυτό θα βρει τον τρόπο να γυρίσει σε σένα. Έτσι λοιπόν αναθεώρησα και χρησιμοποίησα την ευαισθησία και τη συναισθηματικότητά μου προς όφελός μου με το να γίνουν η κινητήριος δύναμή μου για να κυνηγήσω το όνειρό μου, να διοχετεύσω την τόση αγάπη και τη θέλησή μου για προσφορά, την ανάγκη μου να νιώσω χρήσιμη, ότι προσφέρω πραγματική βοήθεια για παιδιά πραγματικά ξεχωριστά…Δεν προλαβαίνεις να νιώσεις λύπη, μελαγχολία, κατήφεια, στεναχώρια γιατί σε προλαβαίνει η επιθυμία σου να δώσεις και να δοθείς. Read more