Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Σ.Δ.Ε.: Κρίκοι κοινωνικής αλυσίδας, παράθυρα ελευθερίας, άψυχα με ψυχή!

Στόχος της συνέντευξης είναι να αναδειχθούν τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.) και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, να τονιστεί η αναγκαιότητα ύπαρξής τους σε αντιδιαστολή με τη σαθρότητα των σύγχρονων σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Όλα αυτά μέσα από τα μάτια της Σ., πρώην κρατούμενης των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα. Η παιδεία είναι αυτή που θα σώσει ο,τιδήποτε αν σώζεται, θα εξανθρωπίσει, θα στηρίξει και θα διαμορφώσει υγιείς προσωπικότητες, γιατί όπως λέει και ο Ε.Έσσε : “σκοπός της παιδείας είναι να νοηματοδοτήσει τη ζωή μας ,να μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε το παρελθόν και να γίνουμε άφοβοι και ανοιχτοί στο μέλλον”.

Παρακάτω παρατίθεται ενα μερος της συζήτησης μας. Ευχαριστώ θερμά τη Σ. για το “μοίρασμα”. Ακόμα ευχαριστώ από καρδιάς έναν αφανή βοηθό για την έμπρακτη βοήθεια στη συνέντευξη και στην καλύτερη προβολή του θέματος καθώς και την Όλγα για την καθοριστική συμβολή της.

Όταν πληροφορήθηκες για την λειτουργία του ΣΔΕ πόσο άμεση ήταν η ανταπόκριση σου για να φοιτήσεις εκεί;

Δεν ανταποκρίθηκα καθόλου άμεσα στην αρχή, γιατί το θεώρησα άλλη μια παγίδα που έχει “τοποθετήσει” το σύστημα… Ένα σύστημα σωφρονιστικό, που σε παγιδεύει για να ακολουθήσεις το συστηματοποιημένο πρόγραμμά του. Read more

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

wtd

Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, προκειμένου να τιμήσει πάνω από 60 εκατομμύρια μαχόμενους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο, που με το έργο τους συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη, την πρόοδο και την ευημερία των κοινωνιών.

Μια γιορτή λοιπόν, για κάθε ένα εκπαιδευτικό, που θα τον ονομάζαμε “δάσκαλο” με την αίγλη που είχε η λέξη στα παλιά τα χρόνια και “ιδανικό δάσκαλο” με την ιδεατή έννοια που ψάχνουμε στις μέρες μας. Προσεγγίζοντας τον όρο “ιδανικός δάσκαλος” δε μπορώ παρά να σας περιγράψω μερικούς από τους δασκάλους μου….γιατί όντως κάποιοι από αυτούς είναι ιδανικοί….και ακόμα έχω τέτοιους και ας μεγάλωσα αρκετά και ας είμαι και η ίδια δασκάλα….

Δάσκαλος, αυτός που προσπαθώντας να διδάξει τους μαθητές του χάνεται στην ομάδα των μαθητών του και γίνεται ένα με αυτούς. Κι όμως, παραμένει δάσκαλος και αρχηγός της ομάδας χωρίς να το επιβάλλει, απλά γιατί εμπνέει το σεβασμό και δε τον αποζητά. Έτσι, στη διδασκαλία κρατάει το ρόλο του, αλλά δεν έχει ως πρωταρχικό σκοπό τη διδασκαλία της ύλης τους, αλλά να να δώσει μια άλλη προοπτική στην ομάδα-τάξη του. Όταν  ο δάσκαλος έχει επί πλέον εμπειρίες που αποκτήθηκαν έξω από το σχολείο και έξω από το αντικείμενο των σπουδών  του τότε κρατά ένα χρήσιμο εργαλείο μάθησης που τον διευκολύνει, καθώς εμβολιάζει   το λειτούργημά του με  άλλες, υψηλότερες, προοπτικές. Από την κατανόηση της σπουδαιότητας που έχει η συνεργασία και  η ομαδική εργασία μέχρι την εμφύσηση της ευγενούς άμιλλας και πλήθος άλλων. Δάσκαλοι που δαπάνησαν σημαντικό χρόνο και  κόπο σε εναλλακτικές δραστηριότητες, μπαίνουν στην τάξη με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το σχολείο πρέπει να ταυτίζεται  με την ευρύτερη εικόνα της κοινωνίας.

 Επιπλέον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι τεχνολογικά επαρκής, καθώς στις μέρες μας  η παραδοχή ότι «δεν είμαι καλός στη χρήση υπολογιστή» μοιάζει με ομολογία ανικανότητας. Πως είναι δυνατόν, όταν η πλειοψηφία των μαθητών έχει ήδη σημαντική ευχέρεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, να μην έχει ο δάσκαλος; Άρα, είναι απαραίτητο να έχεις τις απαραίτητες τεχνολογικές γνώσεις και να βρίσκεται σε μια φάση συνεχούς επιμόρφωσης. Τότε μιλάμε για ένα δάσκαλο, που αρχικά έχει “δουλέψει” και έχει διαμορφώσει μια πολύπλευρη προσωπικότητα που συμβαδίζει με την εποχή και άρα αποτελει το πιο κατάλληλο πρότυπο για καθένα από τους μαθητές τους.  Read more