Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας αποφάσισα- μιας και δεν ήταν η ιδανική μέρα για να λιώσω στην παραλία παρέα με το αντηλιακό μου και τους φίλους μου μιλώντας περί ανέμων και υδάτων- να ξεκαθαρίσω τα πράγματα του ακατάστατου δωματίου μου για τη επάνοδο στο πατρικό μου.

Άρχισα να τοποθετώ τα έπιπλα στη θέση τους, να τα ξεσκονίζω, για να τοποθετήσω τα νέα μου πράγματα και επιτέλους να κάνω το χώρο μου όπως  ακριβώς ονειρευόμουν.  Ένα ντουλάπι είχε μείνει μόνο, το οποίο δεν είχα ανοίξει ακόμα σκεφτόμενη πως δεν ήταν απαραίτητο να γίνει σήμερα και αυτό. Read more

School’s out_

School’s out_

Eίναι αυτή η βδομάδα που θυμήθηκες το σχολείο. Στη γειτονιά τα παιδάκια που μένουν δίπλα σου σε κάνουν να το ζήσεις την πρώτη τους μέρα. Θες να κοιμηθείς λίγο παραπάνω. Αλλάζεις πλευρό.

Βγαίνεις έξω βράδυ για μια βόλτα στο κέντρο. Συναντάς παλιούς σου συμμαθητές που έχετε να μιλήσετε τουλάχιστον ένα χρόνο. Τι σου συμβαίνει; Η κατάρα του σχολείου έρχεται να σε καταστρέψει, σκέφτεσαι. Όμως κάτσε, ήταν και ένα ωραίο χαμόγελο και μια αίσθηση χαράς όταν είδες τα πρόσωπα αυτά. Ανήκουν στο μαθητικό σου παρελθόν, που θες δε θες το ξαναζείς αυτές τις μέρες.

Σιχαίνομαι τα σχολικά. Πάντα μύριζαν σχολείο. Δε μου άρεσε η αίσθηση του άγχους των  πρώτων ημερών και άγχος για το άγχος. Δε νομίζω πως μου άρεσε ποτέ το σχολείο, ειδικά τον τελευταίο χρόνο του. Στη κηδεία του είχα ντυθεί στα κόκκινα, για να κάνω τη διαφορά. Read more

Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Συνομιλώντας με τη Σ., πρώην κρατούμενη για τα Σ.Δ.Ε.

Σ.Δ.Ε.: Κρίκοι κοινωνικής αλυσίδας, παράθυρα ελευθερίας, άψυχα με ψυχή!

Στόχος της συνέντευξης είναι να αναδειχθούν τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.) και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, να τονιστεί η αναγκαιότητα ύπαρξής τους σε αντιδιαστολή με τη σαθρότητα των σύγχρονων σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Όλα αυτά μέσα από τα μάτια της Σ., πρώην κρατούμενης των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα. Η παιδεία είναι αυτή που θα σώσει ο,τιδήποτε αν σώζεται, θα εξανθρωπίσει, θα στηρίξει και θα διαμορφώσει υγιείς προσωπικότητες, γιατί όπως λέει και ο Ε.Έσσε : “σκοπός της παιδείας είναι να νοηματοδοτήσει τη ζωή μας ,να μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε το παρελθόν και να γίνουμε άφοβοι και ανοιχτοί στο μέλλον”.

Παρακάτω παρατίθεται ενα μερος της συζήτησης μας. Ευχαριστώ θερμά τη Σ. για το “μοίρασμα”. Ακόμα ευχαριστώ από καρδιάς έναν αφανή βοηθό για την έμπρακτη βοήθεια στη συνέντευξη και στην καλύτερη προβολή του θέματος καθώς και την Όλγα για την καθοριστική συμβολή της.

Όταν πληροφορήθηκες για την λειτουργία του ΣΔΕ πόσο άμεση ήταν η ανταπόκριση σου για να φοιτήσεις εκεί;

Δεν ανταποκρίθηκα καθόλου άμεσα στην αρχή, γιατί το θεώρησα άλλη μια παγίδα που έχει “τοποθετήσει” το σύστημα… Ένα σύστημα σωφρονιστικό, που σε παγιδεύει για να ακολουθήσεις το συστηματοποιημένο πρόγραμμά του. Read more

Μαμά, δεν θέλω να διαβάσω…

δεν θελω να διαβασω
Ένα σύνηθες φαινόμενο, το οποίο οι σημερινοί γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι η άρνηση των παιδιών τους να μελετήσουν τα μαθήματά τους. Οι εποχές έχουν αλλάξει , οι γονείς εργάζονται και οι δύο οπότε η διαπαιδαγώγηση του παιδιού παρεκκλίνει είτε διότι την έχουν αναλάβει οι παππούδες είτε ο μηδαμινός ελεύθερος χρόνος δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στους γονείς.

Η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού σχετικά με τις υποχρεώσεις που έχει πρέπει να ξεκινά από πολύ νωρίς και για το λόγο αυτό θα αναφερθώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση του παιδιού, καθώς σε αυτή τη βαθμίδα παίρνει το παιδί τις βάσεις για μια σωστή μέθοδο μελέτης. Όσον αφορά στις υποχρεώσεις που έχει το παιδί απέναντι στο σχολείο, οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο. Καλό θα ήταν να μην εκθέτουμε μπροστά στα παιδιά την άποψη που έχουμε εμείς για το σχολείο ή τα αρνητικά βιώματα που είχαμε. Ένα παιδί πρέπει να ξέρει ότι, όπως οι γονείς του πηγαίνουν στη δουλεία, έτσι και η δική του δουλειά είναι το σχολείο (κι εμείς τις περισσότερες φορές δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τη δουλεία μας, αλλά πηγαίνουμε!). Read more

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε μια τυχαία  συνάντηση ένα πρωινό  με έναν συνταξιούχο εκπαιδευτικό σε ένα μικρό καφέ στην πλατεία, απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο. Πίνοντας  τον καφέ του στο διπλανό τραπεζάκι και χαζευόντας το αδειανό προαύλιο, που μόλις χτύπησε το κουδούνι γέμισε με παιδιά και φωνές, γύρισε το βλέμμα του σε εμάς και μας είπε πως κάποτε το σχολείο αυτό ήταν γεμάτο ελληνόπουλα, ενώ τώρα μπορεί να διακρίνει κανείς διάφορες εθνικότητες και κατέληξε στο συμπέρασμα πως κάπως έτσι χάνεται ο ελληνισμός. Αξίζει να επισημανθεί ότι ο τόνος του δεν ήταν ούτε επιθετικός, ούτε ξενοφοβικός αλλά έμοιαζε περισσότερο με μία διαπίστωση, με μία σκέψη στο μυαλό του που την είπε αυθόρμητα δυνατά. Και κάπως έτσι, ήρθε με τη σείρα της στο δικό μου μυαλό η ακόλουθη σκέψη, η σκέψη έγινε προβληματισμός και ο προβληματισμός αρθρο. Read more

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

wtd

Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, προκειμένου να τιμήσει πάνω από 60 εκατομμύρια μαχόμενους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο, που με το έργο τους συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη, την πρόοδο και την ευημερία των κοινωνιών.

Μια γιορτή λοιπόν, για κάθε ένα εκπαιδευτικό, που θα τον ονομάζαμε “δάσκαλο” με την αίγλη που είχε η λέξη στα παλιά τα χρόνια και “ιδανικό δάσκαλο” με την ιδεατή έννοια που ψάχνουμε στις μέρες μας. Προσεγγίζοντας τον όρο “ιδανικός δάσκαλος” δε μπορώ παρά να σας περιγράψω μερικούς από τους δασκάλους μου….γιατί όντως κάποιοι από αυτούς είναι ιδανικοί….και ακόμα έχω τέτοιους και ας μεγάλωσα αρκετά και ας είμαι και η ίδια δασκάλα….

Δάσκαλος, αυτός που προσπαθώντας να διδάξει τους μαθητές του χάνεται στην ομάδα των μαθητών του και γίνεται ένα με αυτούς. Κι όμως, παραμένει δάσκαλος και αρχηγός της ομάδας χωρίς να το επιβάλλει, απλά γιατί εμπνέει το σεβασμό και δε τον αποζητά. Έτσι, στη διδασκαλία κρατάει το ρόλο του, αλλά δεν έχει ως πρωταρχικό σκοπό τη διδασκαλία της ύλης τους, αλλά να να δώσει μια άλλη προοπτική στην ομάδα-τάξη του. Όταν  ο δάσκαλος έχει επί πλέον εμπειρίες που αποκτήθηκαν έξω από το σχολείο και έξω από το αντικείμενο των σπουδών  του τότε κρατά ένα χρήσιμο εργαλείο μάθησης που τον διευκολύνει, καθώς εμβολιάζει   το λειτούργημά του με  άλλες, υψηλότερες, προοπτικές. Από την κατανόηση της σπουδαιότητας που έχει η συνεργασία και  η ομαδική εργασία μέχρι την εμφύσηση της ευγενούς άμιλλας και πλήθος άλλων. Δάσκαλοι που δαπάνησαν σημαντικό χρόνο και  κόπο σε εναλλακτικές δραστηριότητες, μπαίνουν στην τάξη με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το σχολείο πρέπει να ταυτίζεται  με την ευρύτερη εικόνα της κοινωνίας.

 Επιπλέον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι τεχνολογικά επαρκής, καθώς στις μέρες μας  η παραδοχή ότι «δεν είμαι καλός στη χρήση υπολογιστή» μοιάζει με ομολογία ανικανότητας. Πως είναι δυνατόν, όταν η πλειοψηφία των μαθητών έχει ήδη σημαντική ευχέρεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, να μην έχει ο δάσκαλος; Άρα, είναι απαραίτητο να έχεις τις απαραίτητες τεχνολογικές γνώσεις και να βρίσκεται σε μια φάση συνεχούς επιμόρφωσης. Τότε μιλάμε για ένα δάσκαλο, που αρχικά έχει “δουλέψει” και έχει διαμορφώσει μια πολύπλευρη προσωπικότητα που συμβαδίζει με την εποχή και άρα αποτελει το πιο κατάλληλο πρότυπο για καθένα από τους μαθητές τους.  Read more

ένα σχολικό μάθημα, ένα πανίσχυρο όπλο

 freeminds Με τη γλώσσα και τη γραφή της ο άνθρωπος έφτασε σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της πολιτιστικής του διαδρομής. Ο αγώνας αυτός του ανθρώπου αποτελεί μια ακόμη κατάκτηση της ελευθερίας, γιατί η γλώσσα και η γραφή της ελευθερώνουν τον άνθρωπο. Η γλώσσα έδωσε μια ακόμη διάσταση στη σκέψη και μια ακόμη γλώσσα στη γλώσσα. Με τη γραφή ξεπεράστηκε η μνήμη από την κριτική ικανότητα, ο μύθος από την ιστορία, η παράδοση από τον ατομικό στοχασμό. Ακόμη, η γραφή οδήγησε στη δημοκρατία και στην απελευθέρωση του ανθρώπου, αποταμίευσε τη σκέψη, εξακτίνωσε τον πολιτισμό στο χώρο και στο χρόνο. Άνοιξε νέα σελίδα στη ζωή του ανθρώπου.

 Αυτό τη σημαντικό επίτευγμα του ανθρώπου, δηλαδή την κατάκτηση της γραφής και της γλώσσας, μελετάται από πιο εμπεριστατομένη οπτική,αλλά μερικώς στο μάθημα της «Έκφρασης Έκθεσης». Σκοπος της Γλωσσικής Διδασκαλίας είναι οι μαθητές να κατακτήσουν το βασικό όργανο επικοινωνίας της γλωσσικής τους κοινότητας, ώστε να αναπτυχθούν διανοητικά, συναισθηματικά και κοινωνικά, αποκτώντας τις απαραίτητες για την ηλικία τους γνώσεις της λειτουργίας του γλωσσικού συστήματος και χρησιμοποιώντας με επάρκεια και συνείδηση το λόγο (προφορικό και γραπτό) στις διάφορες επικοινωνιακές περιστάσεις. Επιπλέον, να συνειδητοποιήσουν τη σημασία του λόγου για τη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή, ώστε να μετέχουν στα κοινά είτε ως πομποί είτε ως δέκτες του λόγου με κριτική και υπεύθυνη στάση. Επιπρόσθετα, να εκτιμήσουν τη σημασία της γλώσσας ως βασικού φορέα της έκφρασης και του πολιτισμού κάθε λαού. Τέλος, να μάθουν να εκτιμούν και να σέβονται τη γλώσσα κάθε λαού ως βασικό στοιχείο του πολιτισμού του, προετοιμαζόμενοι να ζήσουν ως πολίτες σε μια πολυπολιτισμική Ευρώπη.

« γλώσσα είμαι εγώ
γλώσσα 
είσαι εσύ
γλώσσα είναι ο κόσμος…» Μπρέχτ

Read more

Αγάπη για γνώση

knowledge love
Δυστυχώς, η σημερινή επικρατούσα άποψη σχετικά με το σχολείο είναι οτι πρόκειται για ένα κακής δομικής κατάστασης κτίριο μέσα στο οποίο εργάζονται άνθρωποι με συμπλεγματικά σύνδρομα. Εντάξει, ενδεχομένως να είμαι κάπως υπερβολική, αλλά σε γενικές γραμμές έτσι δεν είναι; Κάποια σχολεία είναι ακατάλληλα, κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν σωστά τη δουλεία τους και κάποιοι γονείς που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και φέρουν άποψη επί πάντως επιστητού! Κάποιος, κάπου, κάποτε ……. και ένα κράτος που κάθε χρόνο αλλάζει εκπαιδευτικό σύστημα, έτσι για να μη βαριόμαστε! Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το σχολείο είναι η δεύτερη βαθμίδα κοινωνικοποίησης ενός παιδιού ( το πρώτο είναι η οικογένεια). Εκεί μαθαίνει να συμβιώνει , να συνεργάζεται και να επικοινωνεί με τους συμμαθητές του. Πρόκειται για μια μικρογραφία της κοινωνίας μέσα στην οποία θα κληθεί να ζήσει ένα παιδί. Άρα, δεν είναι δυνατό να χαρακτηρίζεται ένα σχολείο ως φυλακή του παιδιού ( το έχω δει σε σύνθημα έξω από ένα σχολείο της περιοχής μου) μιας ακόμη κι αν δεν είναι καλός μαθητής/καλή  ( με την έννοια των υποχρεώσεων στα μαθήματα) , στο σχολείο μαθαίνει να κοινωνικοποιείται και να ζει αρμονικά σε ένα σύνολο. Read more

“Λίγο από όλα και τίποτα” για την εκπαίδευση του μέλλοντος

 Pawel-Kuczynski-12

Η σηµερινή εποχή, χαρακτηρίζεται από ταχύτατες αλλαγές, που οφείλονται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και τις αλληλεπιδράσεις µεταξύ του ανθρώπου και της τεχνολογίας. Η εκπαίδευση αποτελεί και τον κυριότερο κοινωνικό παράγοντα που προσδιορίζει και διαµορφώνει την ένταξη των ατόµων στην αγορά εργασίας και επιδρά στην οικονοµική δραστηριότητά τους. Αν ο 20ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την έκρηξη της γνώσης και της πληροφορίας, την τεχνολογική ανάπτυξη και πρόοδο, για τον 21ο αιώνα προβληµατιζόµαστε το χρησιμοθηρικό παρά παιδευτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης  και για την έλλειψη ηθών . 

3 Δεκεμβρίου 2014 σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην πύλη εκπαίδευσης (http://pekp.gr/) με τίτλο Έρχονται δραματικές αλλαγές στα Δημοτικά Σχολεία’ πέρα άπο το θέμα τις μερικής “ιδιωτικοποίησης” που αναφέρεται (και θα το θίξουμε σε άλλο άρθρο) αναφέρονται και τα εξής… “Στόχος: «λιγότερες μεταδιδόμενες πληροφορίες», «λιγότερη ύλη» και «περισσότερη γνώση» .

“Λίγο από όλα και τίποτα”  λοιπόν, θα εμπεριέχεται στο νέο πρόγραμμα σπουδών…Οι εύηχες λέξεις του υπουργού Παιδείας «λιγότερες μεταδιδόμενες πληροφορίες», «λιγότερη ύλη» και «περισσότερη γνώση» είναι το καμουφλάζ για την επιβολή της πρώιμης εξειδίκευσης, της μετάδοσης απλά και μόνο των απαραίτητων δεξιοτήτων που απαιτεί η αγορά εργασίας (πολλή γυμναστική, λίγα ελληνικούλια, λίγα αγγλικούλια, στοιχεία από θετικές επιστήμες και χρήση των Η/Υ), όπως πολύ έυστοχα σχολιάζει ο Χ. Κατσίκας. 

Αποτελεί κοινό “μυστικό” ότι η παιδεία που παρέχεται στη σημερινή εποχή στους νέους έχει περισσότερο χρησιμοθηρικό χαρακτήρα παρά παιδευτικό. Παρέχονται «στείρες» γνώσεις που βοηθούν στην επαγγελματική αποκατάσταση των ατόμων, με σκοπό να εκπληρώσουν με επιτυχία του στόχους της παραγωγικής διαδικασίας. Με τον τρόπο όμως αυτό ο θεσμός της παιδείας οδηγείται σε αδιέξοδο, γιατί βασική επιδίωξη δε θα πρέπει να είναι η δημιουργία εξειδικευμένων επιστημόνων και τεχνικών, χωρίς να έχει επιτευχθεί η ολόπλευρη καλλιέργεια του πνεύματός τους. Επομένως η παιδεία, ακολουθώντας τις επικρατούσες τάσεις της σύγχρονης εποχής, κρίνεται αναποτελεσματική και ανεπαρκής σε ό,τι αφορά την ουσιαστική βοήθεια που θα πρέπει να παρέχει στον άνθρωπο. Κυρίως, σήμερα, που ο πολιτισμός έχει αποκτήσει ένα μονομερή προσανατολισμό και ο άνθρωπος έχει στρέψει το ενδιαφέρον του προς την ύλη, έχει γίνει «μονοδιάστατος». ( όπως αναφέρω στο Εκπαιδευτικό σύστημα 2014 – τα προβλήματα)

Read more