Μαμά, δεν θέλω να διαβάσω…

Μαμά, δεν θέλω να διαβάσω…

Ένα σύνηθες φαινόμενο, το οποίο οι σημερινοί γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι η άρνηση των παιδιών τους να μελετήσουν τα μαθήματά τους. Οι εποχές έχουν αλλάξει , οι γονείς εργάζονται και οι δύο οπότε η διαπαιδαγώγηση του παιδιού παρεκκλίνει είτε διότι την έχουν αναλάβει οι παππούδες είτε ο μηδαμινός ελεύθερος χρόνος δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στους γονείς.

Η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού σχετικά με τις υποχρεώσεις που έχει πρέπει να ξεκινά από πολύ νωρίς και για το λόγο αυτό θα αναφερθώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση του παιδιού, καθώς σε αυτή τη βαθμίδα παίρνει το παιδί τις βάσεις για μια σωστή μέθοδο μελέτης. Όσον αφορά στις υποχρεώσεις που έχει το παιδί απέναντι στο σχολείο, οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο. Καλό θα ήταν να μην εκθέτουμε μπροστά στα παιδιά την άποψη που έχουμε εμείς για το σχολείο ή τα αρνητικά βιώματα που είχαμε. Ένα παιδί πρέπει να ξέρει ότι, όπως οι γονείς του πηγαίνουν στη δουλεία, έτσι και η δική του δουλειά είναι το σχολείο (κι εμείς τις περισσότερες φορές δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τη δουλεία μας, αλλά πηγαίνουμε!). Read more

Η παιδεία πολεμείται πιο πολύ από ποτέ…

η παιδεία πολεμαται..
Με αφορμή τις συζητήσεις των τελευταίων ημερών για την κατάργηση του  μαθήματος της Αντιγόνης από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα ήθελα να εκφράσω τις έντονες ανησυχίες και αντιρρήσεις μου. Έχοντας τελειώσει πρόσφατα το σχολείο τα κείμενα της Αντιγόνης παραμένουν ολοζώντανα στη μνήμη μου με πολύ αγάπη και νοσταλγία γι’ αυτό και με βρίσκει αντίθετη η επικείμενη κατάργησή της.

Πράγματι, όπως και τα υπόλοιπα μαθήματα αρχαίων ελληνικών και όχι μόνο ,που διδάσκονται στις διάφορες τάξεις, έτσι και η Αντιγόνη, ως σχολικό μάθημα, δεν καταφέρνει πάντοτε να μεταδώσει ουσιαστικά μηνύματα ως λογοτεχνικό έργο- κειμήλιο υψίστης αξίας και καταντά συχνά πληκτικό και ανούσιο μάθημα για τα παιδιά, εφόσον μάλιστα αναλώνονται στη γραμματικοσυντακτική ανάλυση του κειμένου παρά στο περιεχόμενό του. Υπό αυτές τις συνθήκες εύκολα δίνεται χώρος σε ορισμένους, οι οποίοι  δεν τρέφουν καμία αγάπη για τη γλώσσα εν γένει αλλά ούτε και ευαισθησία για την παιδεία,  να απαιτούν την κατάργησή της. Ωστόσο, η Αντιγόνη αποτελεί αληθινό θησαυρό, επιβίωμα χρόνων και αποκύημα του σπουδαίου Σοφοκλή. Η δεύτερη αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία του αποτελεί έργο ρηξικέλευθο και αντιεξουσιαστικό μιας και θέτει ζητήματα κοινωνικά, ηθικά , θρησκευτικά και πολιτικά ενώ τα διλλήματα στο έργο είναι πολλαπλά. Ο Χέγκελ δίδασκε στους φοιτητές του ότι η Αντιγόνη είναι το αισθητικά πιο τελειοποιημένο καλλιτέχνημα ενώ πολλοί  είναι εκείνοι που εμπνεύστηκαν από το έργο του Σοφοκλή παρουσιάζοντάς  το στο θέατρο , στη ποίηση κλπ. Read more

Διεθνής Εβδομάδα Επιστήμης για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη

Τη 10η Νοεμβρίου του 1999 η UNESCO με τη Σύνοδο του Γενικού της Συμβουλίου δεσμεύεται για πρώτη φορά σε εκπλήρωση των στόχων της για μία καλύτερη για όλους Ανάπτυξη και τήρηση της Ειρήνης μέσα από τους αστείρευτους πόρους της Επιστήμης (World Science Day for Peace and Development).Έτσι το Συμβούλιο αποφασίζει την εβδομάδα 9 έως 15 Νοεμβρίου και κάθε έτους από τότε να αφιερώνεται στην Επιστήμη και στα θαύματα που μπορεί να φέρει εν όψι της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του 21ου αιώνα.

Web

 

Ειρήνη και Ανάπτυξη ένα σταυροδρόμι και στη μέση η Επιστήμη. Τρεις όροι καθόλου ξένοι μεταξύ τους αφού ο ένας εξαρτάται από τον άλλο με την Επιστήμη και την εκμετάλλευση της να αποτελούν-ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελούν-τον μοναδικό γνώμονα για την Ομόνοια, την Ευημερία, την Αλληλεγγύη σε Παγκόσμιο επίπεδο. 

Η έννοια της Ειρήνης λίγο πολύ μπαίνει από το νηπιαγωγείο στο μυαλό ενός μικρού παιδιού και μεγαλώνει έχοντας την εικόνα της Ειρήνης συνυφασμένη με ένα λευκό περιστέρι. Σε μεγαλύτερη ηλικία διαπιστώνει πως η φαντασία του διαφέρει πολύ από την πραγματικότητα αφού η λέξη αυτή έχει να κάνει λιγότερο με πράσινα λιβάδια και καθαρό ουρανό και περισσότερο με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την εκμετάλλευση κοινωνικών ομάδων, με την ανισότητα, με την άσκηση βίας σε κάθε τομέα και τότε το περιστέρι έχει γίνει μαύρο,ακόμα και αυτό το διαχρονικό του Picaso, έχει ξεθωριάσει από την μνήμη της παιδικής ηλικίας. Ειρήνη δεν είναι μόνο η απουσία των τανκς και των χακί. Είναι όλα τα παραπάνω που αν τα αναλογιστεί κανείς θα συνειδητοποιήσει πως χρόνια τώρα η ουσία αυτού του αγαθού δεν μας είναι καθόλου γνώριμη αφού όλοι μας έχουμε οικειοποιηθεί με τις ακριβώς αντίθετες συνθήκες διαβίωσης.  Read more

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

wtd

Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, προκειμένου να τιμήσει πάνω από 60 εκατομμύρια μαχόμενους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο, που με το έργο τους συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη, την πρόοδο και την ευημερία των κοινωνιών.

Μια γιορτή λοιπόν, για κάθε ένα εκπαιδευτικό, που θα τον ονομάζαμε “δάσκαλο” με την αίγλη που είχε η λέξη στα παλιά τα χρόνια και “ιδανικό δάσκαλο” με την ιδεατή έννοια που ψάχνουμε στις μέρες μας. Προσεγγίζοντας τον όρο “ιδανικός δάσκαλος” δε μπορώ παρά να σας περιγράψω μερικούς από τους δασκάλους μου….γιατί όντως κάποιοι από αυτούς είναι ιδανικοί….και ακόμα έχω τέτοιους και ας μεγάλωσα αρκετά και ας είμαι και η ίδια δασκάλα….

Δάσκαλος, αυτός που προσπαθώντας να διδάξει τους μαθητές του χάνεται στην ομάδα των μαθητών του και γίνεται ένα με αυτούς. Κι όμως, παραμένει δάσκαλος και αρχηγός της ομάδας χωρίς να το επιβάλλει, απλά γιατί εμπνέει το σεβασμό και δε τον αποζητά. Έτσι, στη διδασκαλία κρατάει το ρόλο του, αλλά δεν έχει ως πρωταρχικό σκοπό τη διδασκαλία της ύλης τους, αλλά να να δώσει μια άλλη προοπτική στην ομάδα-τάξη του. Όταν  ο δάσκαλος έχει επί πλέον εμπειρίες που αποκτήθηκαν έξω από το σχολείο και έξω από το αντικείμενο των σπουδών  του τότε κρατά ένα χρήσιμο εργαλείο μάθησης που τον διευκολύνει, καθώς εμβολιάζει   το λειτούργημά του με  άλλες, υψηλότερες, προοπτικές. Από την κατανόηση της σπουδαιότητας που έχει η συνεργασία και  η ομαδική εργασία μέχρι την εμφύσηση της ευγενούς άμιλλας και πλήθος άλλων. Δάσκαλοι που δαπάνησαν σημαντικό χρόνο και  κόπο σε εναλλακτικές δραστηριότητες, μπαίνουν στην τάξη με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το σχολείο πρέπει να ταυτίζεται  με την ευρύτερη εικόνα της κοινωνίας.

 Επιπλέον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι τεχνολογικά επαρκής, καθώς στις μέρες μας  η παραδοχή ότι «δεν είμαι καλός στη χρήση υπολογιστή» μοιάζει με ομολογία ανικανότητας. Πως είναι δυνατόν, όταν η πλειοψηφία των μαθητών έχει ήδη σημαντική ευχέρεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, να μην έχει ο δάσκαλος; Άρα, είναι απαραίτητο να έχεις τις απαραίτητες τεχνολογικές γνώσεις και να βρίσκεται σε μια φάση συνεχούς επιμόρφωσης. Τότε μιλάμε για ένα δάσκαλο, που αρχικά έχει “δουλέψει” και έχει διαμορφώσει μια πολύπλευρη προσωπικότητα που συμβαδίζει με την εποχή και άρα αποτελει το πιο κατάλληλο πρότυπο για καθένα από τους μαθητές τους.  Read more

EL SISTEMA – Σώζονται ζωές

Ντοκιμαντέρ…
“Απ’ όλα τα κινηματογραφικά είδη το ντοκιμαντέρ, είναι το αρχαιότερο. Είναι το πρώτο είδος ταινίας που γύρισαν οι αδελφοί Λυμιέρ πριν 100 χρόνια: η άφιξη του τραίνου στον σταθμό ή έξοδος των εργατών από το εργοστάσιο, απεικόνιζαν την πραγματικότητα. Οι πρώτοι θεατές του κινηματογράφου έβλεπαν μόνο ταινίες ντοκιμαντέρ: ταινίες που παρουσίαζαν την ειδησεογραφική επικαιρότητα, μικρές σκηνές της καθημερινής ζωής, περιπλανήσεις σε τόπους ξένους και μακρινούς.

Το EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ είναι ένα ντοκιμαντέρ για την αξία της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, για τη φτώχεια, τη μουσική και το πάθος για ζωή.

Σήμερα στις εποχές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης είναι το πρώτο που υποβαθμίζεται, ενώ η μουσική – καλλιτεχνική παιδεία γίνεται ολοένα και περισσότερο, προνόμιο των λίγων. Κάτι τελειώς αντίθετο συμβαίνει στη Βενεζουέλα. Η δημόσια δωρεάν παιδεία και ειδικά η μουσική εκπαίδευση, αναδεικνύονται ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Από τη δεκαετία του 70 έως σήμερα όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα υποστήριξαν το EL SISTEMA, το Σύστημα, ένα διεθνώς πρωτοποριακό εγχείρημα, που σκοπό του έχει να διδάξει σε παιδιά μουσική δωρεάν, εντάσσοντάς τα σε μια κλασική συμφωνική ορχήστρα.

Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται ως ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στην Βενεζουέλα των 27 εκατ κατοίκων δολοφονήθηκαν το 2012, 21.692 άνθρωποι.

“Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει στην ψυχή και να της διδάξει την αρετή”, Πλάτωνας

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας. Και παρόλο που η φτώχεια από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ, με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ’ τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν, μελωδίες του Τσαικόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν. Read more

Θέατρο…μια παγκόσμια παιδευτική γλώσσα

Θέατρο μια τέχνη που όλοι εμείς σε αυτό το χώρο/freeminds αγαπάμε.. Πολλές προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις και μια έκδηλη αδυναμία σε κάθε συντελεστή μιας θεατρικής παράστασης…σκηνοθέτες.. ηθοποιοί…σεναριογράφοι…ενδυματολόγοι…..

freeminds theater

 

Πολλοί όμως εκεί έξω θα απορούν το γιατί, ίσως δε θα έχουν παρακολουθήσει ποτέ μια θεατρική παράσταση και δε θα νιώθουν ” Τι σημαίνει ΑΓΑΠΩ το θέατρο”. Αύτη είναι και η αφορμή για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου..

Θα ξεκινήσω λοιπόν με κάτι που έλεγε ο Γκαίτε: «Όταν οι τέχνες έχουν γιορτή, τότε γίνεται θέατρο». Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι  στη θεατρική πράξη αναδεικνύονται και όλες οι άλλες τέχνες. Το θέατρο λόγω της άρρηκτα συνδεδεμένης σχέσης του µε τις καλές τέχνες, αλλά και µε την ιστορία, τις παραδόσεις, το μύθο είναι ένα πολυσύνθετο καλλιτέχνημα, δημιούργημα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως «σχολειό», αλλά είναι και μία γιορτή που αφήνει κάτι μέσα σου. Οι μελετητές αναφέρουν ότι  αποσκοπεί στην ηθική και πνευµατική καλλιέργεια του θεατή, στη µόρφωση του,  στην παιδεία του. Εγώ όμως πιστεύω ότι η μαγεία του είναι ότι δε φεύγεις χωρίς να «κουβαλήσεις» κάτι νέο. Αυτό μπορεί να είναι ένα ερώτημα, ένας προβληματισμός, δεν είναι απαραίτητο να πάρεις ένα πολύ φιλοσοφημένο μήνυμα. Ίσως κάτι κρυμμένο, κάποια μυστικό που θα σε κάνει να σκεφτείς ή να ονειρευτείς…. Κάτι αόριστο και ασαφές, ικανό όμως να μπολιάσει την ευαισθησία σου, την αισθητική σου μοναδικά και να σε βοηθήσει  να διαμορφώσεις την κρίση σου και τις θέσεις σου. Read more