Οδηγός επιβίωσης για πρωτοετείς φοιτητές…

Οδηγός επιβίωσης για πρωτοετείς φοιτητές…

Εντάξει  όλοι περάσαμε από αυτή την φάση !! Πρώτη μέρα στη σχολή, πρώτη μέρα μακριά από το σπίτι και την οικογένεια, πρώτη μέρα στην νέα σου καθημερινότητα. Από την μία είσαι τόσο χαρούμενος που επιτέλους είσαι και εσύ φοιτητής και από την άλλη είσαι τόσο περίεργος για το τι θα συναντήσεις.

Ακούς πολλά , από γονείς και φίλους ..και δεν ξέρεις τι να πιστέψεις ..

Οι Freeminds λοιπόν έχουν να σου προτείνουν τα εξής:  Read more

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

Η σύγχρονη ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία, θεμελιώθηκε στη βάση ενός επαγγελματικού καθωσπρεπισμού, όπου η εκλογή της καριέρας ενός ανθρώπου «αρμόζει» να είναι απόλυτα σύμφωνη με την επιδίωξη ενός άμετρου και ακαταλόγιστου υλικού παροξυσμού. Πρωταρχικό κριτήριο για την επιλογή της δουλειάς ενός νέου ατόμου κατέληξε να είναι αποκλειστικά η προοπτική της άμεσης και, στο μέτρο του δυνατού, εύκολης χρηματικής αποζημίωσης. Το όνειρο της  εξασφαλισμένης ( είτε, συνηθέστερα στο δημόσιο τομέα, είτε άλλοτε στον ιδιωτικό ) «δουλίτσας», είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχει παγιωθεί ως αυτοσκοπός πολλών Νεοελλήνων. Η νοοτροπία που καλλιέργησε και εξακολουθεί να ενισχύει ένα τέτοιο κλίμα οπωσδήποτε θα αναζητηθεί μέσα στο βάθος των χρόνων, ούτε καν στο πρόσφατο παρελθόν.  Ίσως το απωθημένο του Έλληνα  να είναι , διαχρονικά,  η θέση του ίδιου στο ρόλο του αφεντικού, του σπουδαίου και περίτρανου ανθρώπου που διαθέτει πλούτη και κύρος,  αυτού που καταλαμβάνει ένα τέτοιο αξίωμα ιεραρχικά, ώστε να τον καθιστά «υπολογίσιμη δύναμη» μέσα στο κοινωνικό σύνολο.  Νομίζω πως μια τέτοια ερμηνεία του πράγματος με βάση το ελληνικό  «απωθημένο», έστω και αν λανθάνει, χαίρει κάποιας αληθείας.

Και ύστερα ερχόμαστε στην παιδεία. Στα πλαίσια μιας ψυχρά τεχνοκρατικής  πολιτικής που ακολουθείται πιστά στην εκπαίδευση, φροντίσαμε να διαμορφώσουμε το πρότυπο-ρομπότ του μαθητή. Κάθε προσωπικό στίγμα, κάθε ιδιάζον ταλέντο ισοπεδώνεται και αφομοιώνεται από τη λογική της «μάζας». Το σχολείο κατέληξε ένα εργοστάσιο παραγωγής τυποποιημένων προϊόντων, όπου τα «ελαττωματικά»,  αυτά που λοξοδρομούν από την κοινή γραμμή, είναι ανάγκη να «συμμορφώνονται» . Τίτλοι κολεγίου αποδίδονται σε σχολεία από όπου αποφοιτούν οι αυριανοί γιατροί , νομικοί και «πολυτεχνείτες». Αυτό είναι λοιπόν το όραμα της ελληνικής εκπαίδευσης… ( προσέξτε, μιλάω για την δημόσια εκπαίδευση, όχι για την παιδεία γενικά) Φτάσαμε  στο σημείο να ομαδοποιούνται ακόμα και οι προσδοκίες και τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Έτσι όμως δεν πρόκειται ποτέ να κάνει ο καθένας γι αυτή την κοινωνία αυτό που σαν «ειμαρμένη» τον καθορίζει. Το αποτέλεσμα προφανές… Η κοινωνία μεν  χάνει τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις και μ αυτό τον τρόπο η «πολυδιαφημιζόμενη» ανάπτυξη δεν έρχεται. Οι δε νέοι, ευρισκόμενοι σε λάθος πόστα και καταρρακωμένοι από την ψυχολογική και ηθική φθορά λόγω των εσφαλμένων επιλογών τους, είναι αδύνατο να είναι παραγωγικοί, μαστίζονται από την απραγία και ανεργία αφού δεν έχουν διάθεση να κυνηγήσουν  όνειρα των γονιών   και καθημερινά χάνουν τον εαυτό τους, προσπαθώντας να ενταχθούν σ ένα περιβάλλον τόσο ανοίκειο  με την προσωπικότητά τους. Read more