Το πολυπρόσωπο έτος

Το πολυπρόσωπο έτος

Στην πορεία της ζωής του ο άνθρωπος ορίζει πολλές και διάφορες καταστάσεις. Άλλοτε ακολουθεί τυφλά κάποιες παραδεδομένες συμβάσεις και συμπορεύεται με μια πλειάδα ανθρώπων, οι οποίοι μένουν ικανοποιημένοι με το οποιοδήποτε αποτέλεσμα της δράσης τους, είτε αυτό τους προσφέρει πολλά, είτε τους αφήνει απλούς θεατές στη συλλογική τους προσπάθεια, με μοναδικό αποτέλεσμα μηδαμινές ηθικές, έστω, απολαβές. Κάποιοι άλλοι κινούνται πάλι σε ένα συμβιβαστικό πλαίσιο, προσέχοντας όμως περισσότερο και επιδιώκοντας κάτι από την εφαρμογή του όποιου κόπου τους που έχει κατατεθεί στο πλαίσιο μιας αλλαγής. Η ανταμοιβή μπορεί να μην είναι η απολύτως επιθυμητή, αλλά η επιθυμία για διεκδίκηση έχει γίνει αισθητή. Τέλος υπάρχουν τα άτομα, τα οποία αρέσκονται να σπάνε τα καθιερωμένα και να λειτουργούν εκτός συμβάσεων και τυπικοτήτων. Αταίριαστοι μέσα σε προκατασκευασμένα κοινωνικά καλούπια, δίνουν την ευκαιρία στον εαυτό τους να ανοίξουν τα φτερά τους και να εξερευνήσουν το άγνωστο, ώστε να το ανακαλύψουν όλο και να το γνωρίσουν σπιθαμή προς σπιθαμή. Οι στόχοι τους είναι πάρα πολύ συγκεκριμένοι, διότι αυτό είναι το επιθυμητό για αυτούς. Δεν αφήνονται να εξανδραποδιστούν και να μείνουν μαριονέτες στα χέρια μιας κοινωνίας, η οποία επιμένει να τους χειραγωγεί σύμφωνα με το συμφέρον της. Read more

Το παραμύθι της ζωής μας

 

παραμύθι
Εποχή οικονομικής κρίσης. Ακολουθεί η κρίση αξιών. Η κρίση γενικά. Σε όλα τα επίπεδα. Το άγχος καλά κρατεί και τα αντικαταθλιπτικά δίνουν και παίρνουν.  Ο κόσμος τρέχει πάνω κάτω ελπίζοντας μες την απελπισία του και ο αγώνας δρόμου τελειωμό δεν έχει.

Μα και στις μέρες αυτές η ρόδα συνεχίζει να κυλάει, ο χρόνος τρέχει, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, ερωτεύονται, ζευγαρώνουν, ονειρεύονται, επιθυμούν.. Πολλοί βάζουν φρένο κι άλλοι, ίσως πιο ρομαντικοί, που επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο με χρώματα όμορφα και να ντύνουν τις στιγμές κατά πως τους αρμόζει, πατούν γκάζι και προχωρούν. Ξέρουν πως το αύριο είναι αναπόφευκτο και ο χρόνος πίσω δε γυρνάει.

Προσπαθώ να ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δε λέω ανήκω για να αποφεύγω τις ταμπέλες. Υπάρχουν στιγμές που οι υποχρεώσεις έρχονται και το λαμπάκι στο βάθος του μυαλού ανάβει κόκκινο. Ανάσες. Θετική σκέψη. Παιδικό χαμόγελο. Και πάλι από την αρχή.

 

Read more