«  Πάμε ξανά; »

« Πάμε ξανά; »

Συχνά παρατηρώ σε συζητήσεις μεταξύ φίλων πως είμαστε προγραμματισμένοι και πλασμένοι να βλέπουμε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Ίδιες σειρές, ίδιες ταινίες, ακόμα να διαβάζουμε τα ίδια βιβλία που μας μάγεψαν. Χιλιοπαιγμένες εκφράσεις και αστεία που όσες φορές κι αν τα ακούσουμε δε σταματάμε. Πάλι απ’ την αρχή.

Τι συμβαίνει με εμάς τους ανθρώπους; Γιατί μας αρέσουν οι επαναλήψεις στη ζωή μας και δε μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτές; Γιατί όταν τελειώσει κάτι λυπόμαστε και θέλουμε να το δούμε ξανά;

1892Η επανάληψη σημαίνει ασφάλεια. Η σκέψη ότι θα νιώσεις ένα γνώριμο συναίσθημα κι όχι κάτι καινούριο σε κάνει να αναζητάς το παλιό. Το χιλιοπαιγμένο. Η σκηνή που σε κάνει να καταλάβεις το νόημα της ταινίας είναι η αγαπημένη σου. Και θα τη ξαναδείς κι άλλη μια φορά. Η σελίδα ενός βιβλίου που υπογράμμισες τη φράση που σε άγγιξε, είναι η ίδια τσακισμένη σελίδα που θα ανοίξεις πάλι σε μικρό χρονικό διάστημα για να διαπιστώσεις πως είναι ακόμη εκεί. Και αυτό που αναγράφεται σου λέει ξανά το ίδιο.

Ξανά. Επανάληψη βημάτων, λόγων, παρατηρήσεων. Δε θα ξεφύγουμε ποτέ από τον φαύλο κύκλο του ίδιου πράγματος. Γιατί; Δε θέλουμε να γνωρίσουμε κάτι καινούριο; Κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη ξέρουμε και μας άγγιξε χίλιες φορές; Να ζήσουμε μια άλλη νύχτα, ένα άλλο πρωινό. Μια άλλη σκέψη που δε θα συνδέεται με κάτι παλιό. Read more

Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Η ποίηση είναι έννοια προσωπική. Δεν αξιολογείται με κανόνες. Δε μπαίνει σε καλούπια. Είναι πάνω απ’ όλα συναίσθημα. Αγγίζει την καρδιά σου, την ψυχή σου… μιλάει μέσα σου αυτό που διαβάζεις. Γίνεται ένα μαζί σου. Συγκλονίζει την ύπαρξή σου. Έτσι κατανοείς ότι το ποίημα αυτό σου αρέσει.. είναι για εσένα κάτι μοναδικό.

Δεν έχουν σημασία οι κριτικές.  Μπορεί ένα ποίημα που για κάποιον είναι αριστούργημα εσένα, εμένα, κάποιον να μην έχει να του δώσει τίποτα.

Η ποίηση είναι ένα καράβι που σε ταξιδεύει… ένα σύννεφο… ένα χαλί μαγικό… ένα πουλί που ελεύθερο πετά στον ουρανό..

Γίνομαι ένα με τα κύματα της θάλασσας..

Δεν ξεχωρίζω από το γαλάζιο του ουρανού.

Είμαι ένα αστέρι μες τα αμέτρητα άστρα.

Ζω μέσα από αυτό που διαβάζω και τελικά είμαι μέρος της ποίησης.

Για μια στιγμή..

Μια τόσα δα στιγμούλα.

Είμαι εγώ το όνειρο.

Για μια πολύτιμη, μαγική στιγμή..

Read more