..δεν έχει happy end….

no end

Ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να θυμηθώ την αρχή αυτής της πτώσης.. Ποιο απ’ όλα της τα πρόσωπα ήταν ­εκείνο που με τρόμαζε; Ποιο, τελικά, αγάπησα; Τι ήταν αυτό που με έκανε να δω σε ένα λεπτό  τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου….και να φωνάξω..να ουρλιάξω…και να ξυπνήσω από το λήθαργο που μου επέβαλα…..

Ψίθυρος ήταν, μα έγινε κραυγή…..

Με κοίταξα στον καθρέφτη και δε με γνώρισα ούτε εγώ. Δεν ήθελα να με βλέπω έτσι. Δεν ήθελα κανείς να με βλέπει έτσι.” Έφαγα τα μούτρα μου πολλές φορές, αγνώριστη έγινα. ” Στέκομαι μπροστά του γεμάτη  θυμό και πικρία. Ζητάω τις απαντήσεις, όσο οδυνηρές κι αν είναι..απαντήσεις από τον ίδιο μου τον εαυτό.. και το μόνο που καταφέρνω να αρθρώσω είναι μικρά αναπάντητα ασυνάρτητα ερωτήματα…Τι είναι  αδιαφορία;;  Αποφασιστικότητα ή  πείσμα; Είναι εθελοτυφλία ή θάρρος;  Επιμονή η αναμονή;  Δύο ανθρώπινες σχέσεις  έχουν ξαπλώσει νωχελικά πάνω στο μέλλον μου  και εγώ απλά αδρανώ…Τις άφησα να… σέρνονται μέσα στο χρόνο. Χαμένη σε έναν φαύλο κύκλο με απόλυτο δημιουργό τον ίδιο μου τον εαυτό, παγιδεύτηκα μέσα στα ίδια μου τα συναισθήματα. Βούλιαζα όλο και πιο βαθιά, χρόνια ολόκληρα. Μα τα όνειρα μου…το χαμόγελο μου;;

Το τέλος πάντα ήταν κοντά…Όμως κάθε φορά που “φλέρταρα” έντονα μαζί του…Ο νους μου ΠΑΝΤΑ γυρνούσε  στις  συζητήσεις που είχαμε κάνει  και με τους δύο..στον τρελό τρόπο που εισέβαλαν στη ζωή μου…στην υπέροχη ψυχή που “νόμιζα” ότι έβλεπα μέσα τους….στους ατέλειωτους καβγάδες που αμέσως ξεχνούσα..στις ατελείωτες ώρες “τεχνολογικής” επικοινωνίας…και κυρίως στην τεράστια αγάπη που είχα για αυτούς..το μυαλό μου μεθούσε με εικόνες πολύχρωμες  και φανταχτερές..δεν ήξερα τι θέση θα είχαν στη ζωή μου..ήθελα μόνο να είχαν κάποια..

Read more