Η τυποποίηση των ηθών …

Η τυποποίηση των ηθών …

‘’Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις…‘’. Αριστουργηματικά ο μεγάλος ποιητής Κ.Π.Καβάφης, περί το 1913, θα μας υποδείξει την έννοια της ηθικής κοινωνικής στάσης και της μετρημένης ζωής. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, αναρωτιέμαι, αν μπορεί να υπάρξει  μεγαλύτερος εξευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης, αν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερος εξευτελισμός της ίδιας της ζωής.

Έχεις μεγαλώσει και συ και το ξέρω, ξέρω πως έχεις δει και συ μικρές ψυχές να περιπλανιούνται στους δρόμους ζητώντας λίγα χρήματα ‘’ανθρωπιάς ‘’. Σκέφτεσαι:« Να δώσω η όχι;» Φοβάσαι και αμφιταλαντεύεσαι. «Θα κάνω απλά μια τρύπα στο νερό», λες. «Θα συμβάλω στην παιδική εκμετάλλευση»,λες. Άλλος πάλι, θα προσφέρει ότι μπορεί. Γιατί;  Γιατί φοβάται τις συνέπειες που μπορεί να υποστεί αυτό το μικρό παιδί. Είπα Παιδί;  Και όμως, δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει  σαν παιδί. Το σκέφτεσαι και πάλι, ξανά και ξανά, μέχρι που θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Άργησες στη δουλειά. Τρέχαααα. Read more

Το παραμύθι της ζωής μας

 

παραμύθι
Εποχή οικονομικής κρίσης. Ακολουθεί η κρίση αξιών. Η κρίση γενικά. Σε όλα τα επίπεδα. Το άγχος καλά κρατεί και τα αντικαταθλιπτικά δίνουν και παίρνουν.  Ο κόσμος τρέχει πάνω κάτω ελπίζοντας μες την απελπισία του και ο αγώνας δρόμου τελειωμό δεν έχει.

Μα και στις μέρες αυτές η ρόδα συνεχίζει να κυλάει, ο χρόνος τρέχει, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, ερωτεύονται, ζευγαρώνουν, ονειρεύονται, επιθυμούν.. Πολλοί βάζουν φρένο κι άλλοι, ίσως πιο ρομαντικοί, που επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο με χρώματα όμορφα και να ντύνουν τις στιγμές κατά πως τους αρμόζει, πατούν γκάζι και προχωρούν. Ξέρουν πως το αύριο είναι αναπόφευκτο και ο χρόνος πίσω δε γυρνάει.

Προσπαθώ να ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δε λέω ανήκω για να αποφεύγω τις ταμπέλες. Υπάρχουν στιγμές που οι υποχρεώσεις έρχονται και το λαμπάκι στο βάθος του μυαλού ανάβει κόκκινο. Ανάσες. Θετική σκέψη. Παιδικό χαμόγελο. Και πάλι από την αρχή.

 

Read more