Αδέσποτα ζώα: Θέμα ανευθυνότητας

Αδέσποτα ζώα: Θέμα ανευθυνότητας

~Με αφορμή την Παγκόσμια μέρα αδέσποτων ζώων

Ούσα φοιτήτρια 4 χρόνια σε μια πόλη γεμάτη φοιτητές πολλές φορές παρατήρησα ότι η πλατεία της πόλης μας γέμιζε αδέσποτα και το πιο παράξενο από όλα ήταν ότι όλα αυτά τα αδεσποτάκια ήταν μεγαλωμένα, περιποιημένα και καλοταϊσμένα ενώ μερικά από αυτά φορούσαν ακόμα τα κολάρα τους. Και το φαινόμενο, όσο περνούσαν τα χρόνια έγινε σύνηθες και καθημερινό. Η οικεία φιλοζωική οργάνωση βέβαια, δραστηριοποιούνταν και αξιοποιούσε όλα τα μέσα αναζητώντας διαρκώς πόρους προκειμένου να καταφέρει να προσφέρει ασφάλεια και προστασία στις ψυχούλες αυτές. Ωστόσο, οι πόροι δεν επαρκούσαν, οι εθελοντές προσέφεραν και με το παραπάνω αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό γιατί η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα παρέμενε και έτσι ολοένα και περισσότερα σκυλάκια περιφέρονταν μόνα τους στους δρόμους της πόλης. Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το γεγονός, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για να ευαισθητοποιηθούμε όσον το δυνατό περισσότεροι ως προς αυτό το τόσο συχνό πλέον, φαινόμενο της εγκατάλειψης και της ανευθυνότητας. Read more

Ο καλύτερος σύντροφός

dogs
Ένα μικρό πλασματάκι με αμυγδαλωτά μάτια. Με κοιτάει και στα μάτια του καθρεφτίζεται όλη η αγάπη που κρύβει. Μια άσπρη μπάλα που στολίζει κάθε γωνιά που βρίσκει να κουρνιάσει. Ο καλύτερος φίλος και σύντροφος. Σου δίνει αγάπη άνευ όρων και το μόνο που ζητά είναι προσοχή, χάδια, τρυφερότητα.

Λείπεις από το σπίτι ελάχιστα κι όταν επιστρέφεις η υποδοχή που σου επιφυλάσσει είναι τόσο θερμή ωσάν να είχε μήνες να σε δει. Κουνάει ξετρελαμένο την ουρά του και σε γεμίζει φιλιά.

Έχετε ανακαλύψει τον δικό σας κώδικα επικοινωνίας. Η σχέση σας μοναδική. Δε μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς τη μικρή μπαλίτσα να κοιμάται κουρνιασμένη στα πόδια σου, να ονειρεύεται ποιος ξέρει τι, να σου προκαλεί όμορφα συναισθήματα και καρδιοχτύπια.

Τέσσερα χρόνια πριν.. Ένα κουταβάκι μπουκάρει στη ζωή μου. Κι εγώ που φοβόμουν και το μικρότερο τετράποδο τρελαίνομαι να το έχω αγκαλιά. Ομοιοπαθητική. Αντιμετωπίζεις το φόβο σου και τον νικάς. Το βλέπεις να μεγαλώνει και δε θυμάσαι πως ήταν η ζωή χωρίς αυτό.

Τέσσερα χρόνια μετά.. Χοροπηδάει μέσα στο σπίτι, φέρνει τα παιχνίδια της και σε κοιτά επίμονα προσπαθώντας απεγνωσμένα να διεκδικήσει την προσοχή σου. Ίσως έχασε τα πρωτεία γιατί έκανε την εμφάνιση της μια μικρή ξελογιάστρα, η κόρη μας και η προσοχή είναι στραμμένη επάνω της.. Μα στην καρδιά μας κατέχει  ξεχωριστή θέση. Οι δυο τους είναι τρέλα, να τις χαζεύεις και να αισθάνεσαι τυχερός που ζεις τέτοιες στιγμές, που αντικρίζεις τέτοιες εικόνες.. Η μικρή κυνηγάει το σκυλάκι μας  και φωνάζει  «Άννα, Άννα, Άννα..»,! Την ταΐζει,  την αναζητά.. Κι η χνουδωτή μας μπάλα συνηθίζει σιγά σιγά στην παρουσία της κι όταν κοιμάται κουρνιάζει πλάι της. Read more