Προβληματισμός #4: Ο ιδανικός Σύντροφος

Προβληματισμός #4: Ο ιδανικός Σύντροφος

Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί αν υπάρχει αυτό που λέμε το ιδανικό ταίρι, το άλλο μας μισό, ο τέλειος σύντροφος. Άλλοι θεωρούμε ή είμαστε σίγουροι ότι τον έχουμε βρει, άλλοι τον ψάχνουμε, άλλοι έχουμε απογοητευτεί τόσο που δεν τον αναζητούμε καν και άλλοι απλώς δεν πιστεύουμε στην ύπαρξή του. Read more

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος μέσα από τη ρουτίνα, τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων και τις κοινωνικές νόρμες αντλεί σταθερότητα, ισορροπία και ασφάλεια αφού πλέει σε γνωστά νερά κι έχει το αίσθημα ότι όλα πάνε καλά γιατί έτσι πρέπει να είναι τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ζωή και η καθημερινότητα του. Καθετί που αποκλίνει από αυτά στα οποία έχει μάθει τόσο το μάτι όσο και το μυαλό ταράζει τα νερά, κλυδωνίζει την ισορροπία και ξυπνά ανησυχίες, προκαταλήψεις και φοβίες που απορρέουν κατά τρόπο λογικό και επόμενο από το φόβο του αγνώστου. Το διαφορετικό όμως δε σημαίνει ότι είναι λάθος και το συνηθισμένο δε σημαίνει ότι είναι και σωστό. ‘Όλα σε αυτό το σύμπαν βρίσκονται τόσο σε σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης όσο και σε σχέση ισορροπίας γεγονός που όχι μόνο καθιστά εφικτή τη συνύπαρξη των διαφορετικών με τα συνηθισμένα αλλά την επιβάλλει κιόλας. Read more

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ

freeminds
Τα τελευταία χρόνια έχω βάλει τον εαυτό μου σε μια διαδικασία συνεχούς παρατήρησης των συνανθρώπων μου σχετικά με το κατά πόσον οι σύγχρονοι Έλληνες (Νεοέλληνες)  διαθέτουν ιστορικές γνώσεις. Γνωρίζουν ιστορία ή απλά είναι δέσμιοι της ημιμάθειας που προσφέρει η στείρα αποστήθιση; Πόσο έχει βοηθήσει σε αυτό η εκάστοτε κυβέρνηση;  Ένας λαός ιστορικά πεπαιδευμένος μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα της πατρίδας του και να παλέψει γι’ αυτή ή η εν λόγω άποψη είναι «ντεμοντέ»;

Τα εναλλασσόμενα εκπαιδευτικά συστήματα είχαν ως ουσιαστικό στόχο τους αποκλειστικά και μόνο την αποστήθιση. Αυτό συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Η ιστορία δεν είναι αποστήθιση. Είναι μια διαρκής  έρευνα προκειμένου να φτάσεις όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα των γεγονότων του παρελθόντος και διδάσκεται μέσα από τις πηγές, από τις οποίες και εξάγουμε τη γνώση.  Όταν κάτι το αποστηθίζεις το θυμάσαι μόνο για μια στιγμή ή για ένα χρονικό διάστημα, το θυμάσαι δηλαδή μόνο για όσο σου χρειάζεται. Όταν όμως ψάχνεις να βρεις μια αλήθεια, οι γνώσεις που λαμβάνεις κατά τη διάρκεια της «πορείας» σου μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό σου. Ακριβώς πάνω σε αυτή τη διαδικασία θα έπρεπε να βασίζεται το μάθημα της Ιστορίας . Η σχολική ώρα , όμως, δεν φτάνει για να διδαχθεί όλη αυτή η διαδικασία, η οποία κατ’ εμέ δεν αφορά μόνο στο μάθημα της ιστορίας, αλλά σε όλα τα σχολικά μαθήματα και γιατί όχι και στην ίδια μας τη ζωή. Read more

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε μια τυχαία  συνάντηση ένα πρωινό  με έναν συνταξιούχο εκπαιδευτικό σε ένα μικρό καφέ στην πλατεία, απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο. Πίνοντας  τον καφέ του στο διπλανό τραπεζάκι και χαζευόντας το αδειανό προαύλιο, που μόλις χτύπησε το κουδούνι γέμισε με παιδιά και φωνές, γύρισε το βλέμμα του σε εμάς και μας είπε πως κάποτε το σχολείο αυτό ήταν γεμάτο ελληνόπουλα, ενώ τώρα μπορεί να διακρίνει κανείς διάφορες εθνικότητες και κατέληξε στο συμπέρασμα πως κάπως έτσι χάνεται ο ελληνισμός. Αξίζει να επισημανθεί ότι ο τόνος του δεν ήταν ούτε επιθετικός, ούτε ξενοφοβικός αλλά έμοιαζε περισσότερο με μία διαπίστωση, με μία σκέψη στο μυαλό του που την είπε αυθόρμητα δυνατά. Και κάπως έτσι, ήρθε με τη σείρα της στο δικό μου μυαλό η ακόλουθη σκέψη, η σκέψη έγινε προβληματισμός και ο προβληματισμός αρθρο. Read more

Διεθνής Εβδομάδα Επιστήμης για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη

Τη 10η Νοεμβρίου του 1999 η UNESCO με τη Σύνοδο του Γενικού της Συμβουλίου δεσμεύεται για πρώτη φορά σε εκπλήρωση των στόχων της για μία καλύτερη για όλους Ανάπτυξη και τήρηση της Ειρήνης μέσα από τους αστείρευτους πόρους της Επιστήμης (World Science Day for Peace and Development).Έτσι το Συμβούλιο αποφασίζει την εβδομάδα 9 έως 15 Νοεμβρίου και κάθε έτους από τότε να αφιερώνεται στην Επιστήμη και στα θαύματα που μπορεί να φέρει εν όψι της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του 21ου αιώνα.

Web

 

Ειρήνη και Ανάπτυξη ένα σταυροδρόμι και στη μέση η Επιστήμη. Τρεις όροι καθόλου ξένοι μεταξύ τους αφού ο ένας εξαρτάται από τον άλλο με την Επιστήμη και την εκμετάλλευση της να αποτελούν-ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελούν-τον μοναδικό γνώμονα για την Ομόνοια, την Ευημερία, την Αλληλεγγύη σε Παγκόσμιο επίπεδο. 

Η έννοια της Ειρήνης λίγο πολύ μπαίνει από το νηπιαγωγείο στο μυαλό ενός μικρού παιδιού και μεγαλώνει έχοντας την εικόνα της Ειρήνης συνυφασμένη με ένα λευκό περιστέρι. Σε μεγαλύτερη ηλικία διαπιστώνει πως η φαντασία του διαφέρει πολύ από την πραγματικότητα αφού η λέξη αυτή έχει να κάνει λιγότερο με πράσινα λιβάδια και καθαρό ουρανό και περισσότερο με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την εκμετάλλευση κοινωνικών ομάδων, με την ανισότητα, με την άσκηση βίας σε κάθε τομέα και τότε το περιστέρι έχει γίνει μαύρο,ακόμα και αυτό το διαχρονικό του Picaso, έχει ξεθωριάσει από την μνήμη της παιδικής ηλικίας. Ειρήνη δεν είναι μόνο η απουσία των τανκς και των χακί. Είναι όλα τα παραπάνω που αν τα αναλογιστεί κανείς θα συνειδητοποιήσει πως χρόνια τώρα η ουσία αυτού του αγαθού δεν μας είναι καθόλου γνώριμη αφού όλοι μας έχουμε οικειοποιηθεί με τις ακριβώς αντίθετες συνθήκες διαβίωσης.  Read more

Η ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ ΔΙΑΘΕΣΗ

χαμογελα μου
Η ανεμελιά και η ξενοιασιά ανέκαθεν αποτελούσαν στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα, το κέφι δε και η καλοπέραση νοοτροπία, τρόπο ζωής και σκέψης. Μέγιστη απόδειξη και αποκορύφωμα αυτών υπήρξε η δεκαετία ’80 με ’90. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι και αυτό ήταν μονόδρομος, η μοναδική όψη του νομίσματος. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα μας πάντα συνήθιζε να είναι πληγωμένη (Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, κατοχή, εμφύλιος πόλεμος, ελληνικό μεταναστευτικό κύμα είναι μερικές από τις πιο πρόσφατες πληγές μας με τελευταία την οξύτατη οικονομική κρίση) οπότε και πάντα έβρισκε τον τρόπο να μαζεύει τα κομμάτια της και να προχωρά. Read more

Αυτό που οι φασίστες μισούν…

FASISMOS
Tο φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας,  που το επωάζει και το ταΐζει σε διεθνές επίπεδο και παράλληλα  η ίδια εμφανίζεται έκπληκτη στο θέαμα της ανάπτυξή του.  
Η γέννηση του φασισμού, η άνοδός του, αλλά και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί απόλυτη έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείταικάποιες φορές σε παρεκκλίνουσες κατάστασεις.

O Δημήτρης Κουσουρής (ιστορικός, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας στη Γερμανία) αναφέρει “οι δυνάμεις της αντεπανάστασης,  κάτω από διαφορετικά ονόματα και κοστούμια, κερδίζουν ολοένα και πιο γρήγορα έδαφος. Αργά αλλά σταθερά στην αρχή, παρακολουθήσαμε τις πρώτες συμμετοχές νεοφασιστών σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πρώτα το 1994 στην Ιταλία, γενέθλια γη του ιστορικού φασισμού, και έπειτα στην Αυστρία το 2000. Στη συνέχεια, είδαμε αυτή την εξέλιξη να επιταχύνεται, ιδίως από την κρίση του 2008 και μετά, με την εκλογική νίκη τουΕθνικού Μετώπου στη Γαλλία, τη ραγδαία άνοδο νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων στην καινούργια περιφέρεια της ηπείρου, όπως και στην Ουγγαρία, την Ελλάδα, και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία με τη συμμετοχή τους στην προσωρινή κυβέρνηση.”

Ο φατσισμός, λοιπόν κερδίζει σταδιακά την Ευρώπη….
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΛΕΠΕΝ
ΨΕΥΤΟ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ
ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ, Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ που κατακλυζει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

και όλοι εμείς παρατηρητές ; Read more

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

Η σύγχρονη ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία, θεμελιώθηκε στη βάση ενός επαγγελματικού καθωσπρεπισμού, όπου η εκλογή της καριέρας ενός ανθρώπου «αρμόζει» να είναι απόλυτα σύμφωνη με την επιδίωξη ενός άμετρου και ακαταλόγιστου υλικού παροξυσμού. Πρωταρχικό κριτήριο για την επιλογή της δουλειάς ενός νέου ατόμου κατέληξε να είναι αποκλειστικά η προοπτική της άμεσης και, στο μέτρο του δυνατού, εύκολης χρηματικής αποζημίωσης. Το όνειρο της  εξασφαλισμένης ( είτε, συνηθέστερα στο δημόσιο τομέα, είτε άλλοτε στον ιδιωτικό ) «δουλίτσας», είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχει παγιωθεί ως αυτοσκοπός πολλών Νεοελλήνων. Η νοοτροπία που καλλιέργησε και εξακολουθεί να ενισχύει ένα τέτοιο κλίμα οπωσδήποτε θα αναζητηθεί μέσα στο βάθος των χρόνων, ούτε καν στο πρόσφατο παρελθόν.  Ίσως το απωθημένο του Έλληνα  να είναι , διαχρονικά,  η θέση του ίδιου στο ρόλο του αφεντικού, του σπουδαίου και περίτρανου ανθρώπου που διαθέτει πλούτη και κύρος,  αυτού που καταλαμβάνει ένα τέτοιο αξίωμα ιεραρχικά, ώστε να τον καθιστά «υπολογίσιμη δύναμη» μέσα στο κοινωνικό σύνολο.  Νομίζω πως μια τέτοια ερμηνεία του πράγματος με βάση το ελληνικό  «απωθημένο», έστω και αν λανθάνει, χαίρει κάποιας αληθείας.

Και ύστερα ερχόμαστε στην παιδεία. Στα πλαίσια μιας ψυχρά τεχνοκρατικής  πολιτικής που ακολουθείται πιστά στην εκπαίδευση, φροντίσαμε να διαμορφώσουμε το πρότυπο-ρομπότ του μαθητή. Κάθε προσωπικό στίγμα, κάθε ιδιάζον ταλέντο ισοπεδώνεται και αφομοιώνεται από τη λογική της «μάζας». Το σχολείο κατέληξε ένα εργοστάσιο παραγωγής τυποποιημένων προϊόντων, όπου τα «ελαττωματικά»,  αυτά που λοξοδρομούν από την κοινή γραμμή, είναι ανάγκη να «συμμορφώνονται» . Τίτλοι κολεγίου αποδίδονται σε σχολεία από όπου αποφοιτούν οι αυριανοί γιατροί , νομικοί και «πολυτεχνείτες». Αυτό είναι λοιπόν το όραμα της ελληνικής εκπαίδευσης… ( προσέξτε, μιλάω για την δημόσια εκπαίδευση, όχι για την παιδεία γενικά) Φτάσαμε  στο σημείο να ομαδοποιούνται ακόμα και οι προσδοκίες και τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Έτσι όμως δεν πρόκειται ποτέ να κάνει ο καθένας γι αυτή την κοινωνία αυτό που σαν «ειμαρμένη» τον καθορίζει. Το αποτέλεσμα προφανές… Η κοινωνία μεν  χάνει τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις και μ αυτό τον τρόπο η «πολυδιαφημιζόμενη» ανάπτυξη δεν έρχεται. Οι δε νέοι, ευρισκόμενοι σε λάθος πόστα και καταρρακωμένοι από την ψυχολογική και ηθική φθορά λόγω των εσφαλμένων επιλογών τους, είναι αδύνατο να είναι παραγωγικοί, μαστίζονται από την απραγία και ανεργία αφού δεν έχουν διάθεση να κυνηγήσουν  όνειρα των γονιών   και καθημερινά χάνουν τον εαυτό τους, προσπαθώντας να ενταχθούν σ ένα περιβάλλον τόσο ανοίκειο  με την προσωπικότητά τους. Read more