Να είσαι διαφορετικός από τους άλλους…

Να είσαι διαφορετικός από τους άλλους…

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος μέσα από τη ρουτίνα, τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων και τις κοινωνικές νόρμες αντλεί σταθερότητα, ισορροπία και ασφάλεια αφού πλέει σε γνωστά νερά κι έχει το αίσθημα ότι όλα πάνε καλά γιατί έτσι πρέπει να είναι τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ζωή και η καθημερινότητα του. Καθετί που αποκλίνει από αυτά στα οποία έχει μάθει τόσο το μάτι όσο και το μυαλό ταράζει τα νερά, κλυδωνίζει την ισορροπία και ξυπνά ανησυχίες, προκαταλήψεις και φοβίες που απορρέουν κατά τρόπο λογικό και επόμενο από το φόβο του αγνώστου. Το διαφορετικό όμως δε σημαίνει ότι είναι λάθος και το συνηθισμένο δε σημαίνει ότι είναι και σωστό. ‘Όλα σε αυτό το σύμπαν βρίσκονται τόσο σε σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης όσο και σε σχέση ισορροπίας γεγονός που όχι μόνο καθιστά εφικτή τη συνύπαρξη των διαφορετικών με τα συνηθισμένα αλλά την επιβάλλει κιόλας. Read more

Διεθνής Εβδομάδα Επιστήμης για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη

Διεθνής Εβδομάδα Επιστήμης για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη

Τη 10η Νοεμβρίου του 1999 η UNESCO με τη Σύνοδο του Γενικού της Συμβουλίου δεσμεύεται για πρώτη φορά σε εκπλήρωση των στόχων της για μία καλύτερη για όλους Ανάπτυξη και τήρηση της Ειρήνης μέσα από τους αστείρευτους πόρους της Επιστήμης (World Science Day for Peace and Development).Έτσι το Συμβούλιο αποφασίζει την εβδομάδα 11 έως 16 Νοεμβρίου και κάθε έτους από τότε να αφιερώνεται στην Επιστήμη και στα θαύματα που μπορεί να φέρει ενόψει της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του 21ου αιώνα. Read more

Το ταξίδι τελικά έχει σημασία

Το ταξίδι τελικά έχει σημασία

Τι είναι άραγε η γαλήνη, η αγάπη, η ευτυχία και η συντροφικότητα; Λέξεις που ξεφυλλίζοντας τις σελίδες ενός παλιού λεξικού διαπιστώνουμε ότι είναι όσο απλά δομένες που η καρδιά κτυπάει αλλιώς στον ήχο κάθε όρου. Και όμως όσο και να χτυπάει η καρδιά, η ψυχή ποναει , τα μάτια δακρύζουν , ένα τεράστιο χαμόγελο ευχαριστίας και νοσταλγίας σκάει στα χείλη. Στο μυαλό τριγυρνάμε σαν σκιές φιγούρες ανθρώπων που μαζί τους μοιραστήκαμε στιγμές ζωής, στιγμές που το σώμα αισθάνεται ζωντανό και η ανάσα είναι γεμάτη από πνοή.

Read more

Η δημοκρατία στη γη του δυαδικού συστήματος και του διαδικτυακού ιστού

Η δημοκρατία στη γη του δυαδικού συστήματος και του διαδικτυακού ιστού

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε στους πολίτες της να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως δικαίωμα και την αναρχία ως ευδαιμονία”. Αυτή ήταν η περιγραφή που είχε πομπωδώς εκστομίσει στον λόγο του Περί Ειρήνης, ο Ισοκράτης, για την δημοκρατία της εποχής του. Η εικόνα που έχουμε σήμερα ίσως παρατηρήσετε πως ομοιάζει επικίνδυνα με αυτήν την εκδοχή. Αυτό που σήμερα διαφέρει είναι οι μεταβλητές της δημοκρατικής εξίσωσης, μεταβλητές που έχουν εντάξει μέσα τους τον ψηφιακό κόσμο και τον καταναλωτισμό της νέας εποχής. Στον Δυτικό κόσμο τείνουμε να θεωρούμε την ζωή μας ως βαθειά δημοκρατική. Ψηφίζουμε, δικαιούμαστε το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι και γενικά δυνάμεθα να εκφράζουμε ελεύθερα την γνώμη μας, να εκφράζουμε τις απόψεις και τις ιδεολογίες μας. Και ίσως πράγματι να ζούμε κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς. Όμως αυτό που δεν κατανοούμε είναι πως αυτό δεν είναι δημοκρατία. Η τουλάχιστον όχι μόνο αυτό. Στην δημοκρατία οι άνθρωποι δεν ζουν στην πόλη ή στο κράτος επειδή γεννήθηκαν εκεί αλλά επειδή το θέλησαν. Στην δημοκρατία οι πολίτες σέβονται τον νόμο και τους συνανθρώπους τους, όχι επειδή αυτό τους επιβάλλεται ή τους προβάλλεται, αλλά επειδή έχουν υποστεί έναν εθισμό ανάλογο με αυτόν του Αριστοτέλη. Στην δημοκρατία τελικά, οι άνθρωποι διαλέγονται μεταξύ τους, βοηθούν ο ένας τον άλλον, τρυγούν την ελευθερία του λόγου, της πράξης και της ιδέας, ηθελημένα και χωρίς ενδοιασμούς. Read more

Ένα γράμμα για σένα Σύγχρονε Άνθρωπε!

Ένα γράμμα για σένα Σύγχρονε Άνθρωπε!

Θα γράψω αυτό το γράμμα για σένα μελλοντικέ Άνθρωπε, για να δεις τη ζωή μας με την ελπίδα ότι στα πέραντα του χρόνου εσύ θα ‘χεις βελτιώσει πολλά , πιο πολλά από μάς τους επονομαζόμενους Homo Sapiens !

Aγαπητέ Σύγχρονε Άνθρωπε,

Ζω στο πρώτο αιώνα της τρίτης χιλιετίας . Ο μήνας είναι Ιούλιος, καλοκαίρι, όπως το λέμε εμείς . Είμαι τυχερός διότι διαμένω στην Ελλάδα, τη χώρα του φωτός και της πέτρας, όπως την περιέγραψε ο  Γιάννης Ρίτσος στην πιο ώριμη ποιητική δημιουργία  του .Όπως καταλαβαίνεις, δεν μου λείπει διόλου ο Ήλιος ούτε και η θάλασσα που  με περικυκλώνει προσδίδοντάς μου γαλήνη και ευεξία. Άραγε εσύ θα κολυμπήσεις ποτέ στην ίδια θάλασσα, θα δεις ποτέ τον ίδιο ήλιο; Σε ρωτάω γιατί δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι θα στα παραδώσουμε όπως θα λέγε κανείς  “ανέγγιχτα” από πλαστικό, τοξικά  και άλλα τόσα απόβλητα . Ήδη εδώ, να ξέρεις, υπάρχει μεγάλη μείωση της βιοποικιλότητας και όχι μόνο. Τοξικό μαύρο χιόνι είπαν στις ειδήσεις έπεσε στη Σιβηρία. Ξέρεις πώς το χαρακτήρισαν οι επιστήμονες; Ανθρωπογενή Οικολογική Καταστροφή σου λέει  –  αυτοκαταστρέφουμε το είδος μας μαζί με τη φύση εν ολίγοις . Βασικά δεν ξέρω για σας εκεί αλλά εδώ το Χιόνι είσαι άσπρο, έτσι όπως τα κάναμε και αν συνεχίσουμε να τα κάνουμε τι να πω , ίσως το μαύρο του χρώμα να μην σου προκαλεί τόση εντύπωση, ίσως για σένα να ναι κάτι δεδομένο και όχι ασυνήθιστο …ελπίζω πως όχι! Read more

Η τυποποίηση των ηθών …

Η τυποποίηση των ηθών …

‘’Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις…‘’. Αριστουργηματικά ο μεγάλος ποιητής Κ.Π.Καβάφης, περί το 1913, θα μας υποδείξει την έννοια της ηθικής κοινωνικής στάσης και της μετρημένης ζωής. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, αναρωτιέμαι, αν μπορεί να υπάρξει  μεγαλύτερος εξευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης, αν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερος εξευτελισμός της ίδιας της ζωής.

Έχεις μεγαλώσει και συ και το ξέρω, ξέρω πως έχεις δει και συ μικρές ψυχές να περιπλανιούνται στους δρόμους ζητώντας λίγα χρήματα ‘’ανθρωπιάς ‘’. Σκέφτεσαι:« Να δώσω η όχι;» Φοβάσαι και αμφιταλαντεύεσαι. «Θα κάνω απλά μια τρύπα στο νερό», λες. «Θα συμβάλω στην παιδική εκμετάλλευση»,λες. Άλλος πάλι, θα προσφέρει ότι μπορεί. Γιατί;  Γιατί φοβάται τις συνέπειες που μπορεί να υποστεί αυτό το μικρό παιδί. Είπα Παιδί;  Και όμως, δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει  σαν παιδί. Το σκέφτεσαι και πάλι, ξανά και ξανά, μέχρι που θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Άργησες στη δουλειά. Τρέχαααα. Read more

Πίστεψε στους ανθρώπους

Πίστεψε στους ανθρώπους

«Η βία δεν προέρχεται από μια εσωτερική ανάγκη. Είναι απόκτημα της εκπαίδευσης και της κοινωνικής πρακτικής.»

Françoise Héritier

 Ρίχνοντας μια ματιά στις καθημερινές εφημερίδες και στα ενημερωτικά site, παρακολουθώντας καθημερινές ενημερωτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων, δε χρειάζεται πολύ για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι μεγάλο ποσοστό των αναφερόμενων σε αυτά γεγονότων αφορά περιστατικά βίας και εγκληματικότητας. Καθημερινά, λαμβάνουν χώρα βίαια επεισόδια με την βία και την σκληρότητα, που «χρησιμοποιείται» κάθε φορά, να κλιμακώνεται και μαζί με αυτήν να κλιμακώνονται η ανησυχία, ο φόβος, ο πανικός, η οργή και ο πόθος για εκδίκηση και όχι για τιμωρία. Read more

Tο ασυμβίβαστο της ζωής

Tο ασυμβίβαστο της ζωής

Στην πλατωνική Πολιτεία γίνεται λόγος για την επιστροφή των ψυχών στον κόσμο των ζωντανών. Αφού κριθούν ανάξιες αιώνιας τιμωρίας, πρωτού πιούν από το νερό, το οποίο θα σβήσει τις μνήμες της προηγούμενης ζωής τους, έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν διάφορες ζωές από ένα δοχείο, διάφορους χαρακτήρες, τη μορφή των οποίων θα πάρουν μόλις ξαναγεννηθούν. Κάποια άτομα, με βάση την αφήγηση του Ηρα, επιλέγουν κάτι, το οποίο θα είναι σαφώς καλύτερο από ό,τι βίωσαν προηγουμένως. Κάποια άλλα επιλέγουν ακριβώς τον ίδιο βίο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα υποχρεωθούν να υποστούν εκ νέου. Κάποια άλλα τέλος, διαλέγουν μια ζωή, η οποία είναι πολύ πιο ήρεμη και ταπεινή, σε σχέση με την προηγούμενή τους, έχοντας διδαχτεί πραγματικά από τα όποια σφάλματα έπραξαν στο ατομικό τους παρελθόν, εάν έσφαλαν όντως. Ετσι επανέρχονται στη γή και ο κύκλος τους αρχίζει από το προσωπικό τους σημείο εκκίνησης. Αυτό που δεν συνειδητοποιούν είναι ότι όταν ήταν ζωντανοί έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα, μόνο που το έκαναν ασυνείδητα, δίχως σκέψη, οι περισσότεροι τουλάχιστον, διότι υπάρχουν και αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι είναι αρκετά υπολογιστικοί ως χαρακτήρες. Read more

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

Η σύγχρονη ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία, θεμελιώθηκε στη βάση ενός επαγγελματικού καθωσπρεπισμού, όπου η εκλογή της καριέρας ενός ανθρώπου «αρμόζει» να είναι απόλυτα σύμφωνη με την επιδίωξη ενός άμετρου και ακαταλόγιστου υλικού παροξυσμού. Πρωταρχικό κριτήριο για την επιλογή της δουλειάς ενός νέου ατόμου κατέληξε να είναι αποκλειστικά η προοπτική της άμεσης και, στο μέτρο του δυνατού, εύκολης χρηματικής αποζημίωσης. Το όνειρο της  εξασφαλισμένης ( είτε, συνηθέστερα στο δημόσιο τομέα, είτε άλλοτε στον ιδιωτικό ) «δουλίτσας», είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχει παγιωθεί ως αυτοσκοπός πολλών Νεοελλήνων. Η νοοτροπία που καλλιέργησε και εξακολουθεί να ενισχύει ένα τέτοιο κλίμα οπωσδήποτε θα αναζητηθεί μέσα στο βάθος των χρόνων, ούτε καν στο πρόσφατο παρελθόν.  Ίσως το απωθημένο του Έλληνα  να είναι , διαχρονικά,  η θέση του ίδιου στο ρόλο του αφεντικού, του σπουδαίου και περίτρανου ανθρώπου που διαθέτει πλούτη και κύρος,  αυτού που καταλαμβάνει ένα τέτοιο αξίωμα ιεραρχικά, ώστε να τον καθιστά «υπολογίσιμη δύναμη» μέσα στο κοινωνικό σύνολο.  Νομίζω πως μια τέτοια ερμηνεία του πράγματος με βάση το ελληνικό  «απωθημένο», έστω και αν λανθάνει, χαίρει κάποιας αληθείας. Read more

H αδιαφορία της καθημερινότητας

H αδιαφορία της καθημερινότητας

Μέσα σε γνωστά και άγνωστα σοκάκια του γεωγραφικού χώρου που μας περικλείει συναντά κανείς κάτι, το οποίο δεν του κάνει καθόλου εντύπωση. Η απάθεια με την οποία αντικρίζει κανείς την καθημερινότητα έχει τις ρίζες της στον τρόπο λειτουργίας της. Από την ανατολή του ήλιου μέχρι την εναλλαγή του με την σελήνη οι κινήσεις, οι εργασίες, οι δραστηριότητες και οι διάλογοι των περισσότερων ανθρώπων διακρίνονται από την έλλειψη ποικιλίας. Οι σκηνές, οι οποίες διαδραματίζονται σε καθημερινή βάση ανακαλούν τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάρλι Τσάπλιν, όπου ο άνθρωπος, ως εξάρτημα ενός καλοκουρδισμένου συστήματος, έχει την ευθύνη, παράλληλα, για την εύρυθμη λειτουργία του, προκειμένου να μην υπάρξει κάποια βλάβη, η οποία θα προκαλέσει οποιαδήποτε διαταραχή στο σύμπαν της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Έτσι και σήμερα όλοι λαμβάνουν μια θέση στο κοινωνικό γίγνεσθαι, αναλαμβάνοντας ανάλογες ευθύνες και υποχρεώσεις, μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια.

Read more