ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος μέσα από τη ρουτίνα, τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων και τις κοινωνικές νόρμες αντλεί σταθερότητα, ισορροπία και ασφάλεια αφού πλέει σε γνωστά νερά κι έχει το αίσθημα ότι όλα πάνε καλά γιατί έτσι πρέπει να είναι τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ζωή και η καθημερινότητα του. Καθετί που αποκλίνει από αυτά στα οποία έχει μάθει τόσο το μάτι όσο και το μυαλό ταράζει τα νερά, κλυδωνίζει την ισορροπία και ξυπνά ανησυχίες, προκαταλήψεις και φοβίες που απορρέουν κατά τρόπο λογικό και επόμενο από το φόβο του αγνώστου. Το διαφορετικό όμως δε σημαίνει ότι είναι λάθος και το συνηθισμένο δε σημαίνει ότι είναι και σωστό. ‘Όλα σε αυτό το σύμπαν βρίσκονται τόσο σε σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης όσο και σε σχέση ισορροπίας γεγονός που όχι μόνο καθιστά εφικτή τη συνύπαρξη των διαφορετικών με τα συνηθισμένα αλλά την επιβάλλει κιόλας. Read more

Γυναίκα!

Παγκόσμια ημέρα γυναίκας

8η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20 αιώνα, που σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία. Όμως πιο συγκεκριμένα, ο διεθνής χαρακτήρας της Ημέρας της Γυναίκας καθιερώθηκε το 1910 στην πρώτη διεθνή διάσκεψη Γυναικών στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στην Κοπεγχάγη. Αιτήματα ήταν να επεκταθεί το δικαίωμα του εκλέγειν & εκλέγεσθαι στις γυναίκες, ίσα εργασιακά δικαιώματα, η καταπολέμηση των διακρίσεων κ.α. Στον Α” παγκόσμιο πόλεμο το Γυναικείο Κίνημα συνδέθηκε με το Αντιπολεμικό Κίνημα. Read more

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο στάθηκε μια τυχαία  συνάντηση ένα πρωινό  με έναν συνταξιούχο εκπαιδευτικό σε ένα μικρό καφέ στην πλατεία, απέναντι από ένα δημοτικό σχολείο. Πίνοντας  τον καφέ του στο διπλανό τραπεζάκι και χαζευόντας το αδειανό προαύλιο, που μόλις χτύπησε το κουδούνι γέμισε με παιδιά και φωνές, γύρισε το βλέμμα του σε εμάς και μας είπε πως κάποτε το σχολείο αυτό ήταν γεμάτο ελληνόπουλα, ενώ τώρα μπορεί να διακρίνει κανείς διάφορες εθνικότητες και κατέληξε στο συμπέρασμα πως κάπως έτσι χάνεται ο ελληνισμός. Αξίζει να επισημανθεί ότι ο τόνος του δεν ήταν ούτε επιθετικός, ούτε ξενοφοβικός αλλά έμοιαζε περισσότερο με μία διαπίστωση, με μία σκέψη στο μυαλό του που την είπε αυθόρμητα δυνατά. Και κάπως έτσι, ήρθε με τη σείρα της στο δικό μου μυαλό η ακόλουθη σκέψη, η σκέψη έγινε προβληματισμός και ο προβληματισμός αρθρο. Read more

Η «Δημοκρατία» του Σ Η Μ Ε Ρ Α!!

Είναι ευρέως παραδεκτό από την εποχή του Ρομαντισμού ότι η Δημοκρατία αποτελέι το «άγιο δισκοπότηρο της ελευθερίας και της ισότητας». Έννοιες και αξίες που θεωρούμε δεδομένες στη ζωή μας, ξεχνώντας πόσοι αγωνίστηκαν για να τις αποκτήσουμε εμείς. Προφανώς, θεωρούμε πολύ ρομαντικό και ανούσιο το να σκεφτούμε ότι χωρίς την ύπαρξη της Δημοκρατίας δε θα είχαμε αυτή την πρόοδο στις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες, σε κάθε πτυχή της καθημέρινότητας μας,  ΑΠΛΑ ΔΕ ΘΑ ΖΟΥΣΑΜΕ ΕΤΣΙ ….

Αδιαμφισβήτητα  η δημοκρατία στις μέρες μας δοκιμάζεται! Οπότε κρίνω σκόπιμο να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στον προσδιορισμό του όρου για να μπορέσουμε να εξετάσουμε το « τι Δημοκρατία έχουμε στις μέρες μας». Θα μπορούσαμε να ορίσουμε τη δημοκρατία ως ένα πολιτειακό σύστημα που θεμελιώνεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και ρυθμίζει τη λειτουργία του σύμφωνα με την «φωνή» της πλειοψηφίας των πολιτών έχοντας ως κοινή αποδοχή αδιαμφισβήτητα γεγονός, ότι  η εξουσία ανήκει και προέρχεται από όλους και αποβλέπει στην εξυπηρέτηση των όλων.
Μήπως επρόκειτο για επαναπροσδιορισμό της έννοιας στην εποχή μας…..;;;;;;
Μήπως η Δημοκρατία στην Ελλάδα παραπαίει μεταξύ κρίσης και ανυπαρξίας…;;;

Το κακό όμως πηγάζει από τη ρίζα της Δημοκρατίας, από τους ίδιους τους φρουρούς της.. Ας αναφερθούμε, λοιπόν, στις τρεις τάξεις που θεωρητικά θα έπρεπε να ασκούν λειτούργημα και να υπηρετούν τη δημοκρατία: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ- ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ

Αρχίζοντας, με τους πολιτικούς που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπα καλοκάγαθων πολιτών και «υπηρέτες» του κοινωνικού συμφέροντος, αλλά  έχουν αποδειχτεί πλειοψηφικά «ηθοποιοί» για πολλά όσκαρ. Αναρωτιέμαι, γιατί να έχουν τόσα προνόμια, ασυλία για τυχόν παραπτώματα, απαλλαγή από ποινικές ευθύνες σε περιπτώσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος;! Συνεχίζοντας με τους δημοσιογράφους (δίδοντας μια μικρή έμφαση στους τηλεοπτικούς), οι οποίοι εξάρουν τους πρώτους για τις τρομερές τους ικανότητες και για τις προσπάθειες που καταβάλλουν προκειμένου να ευτυχούμε όλοι εμείς. Τα συμπεράσματα αυτά τα βγάζουν μέσα από τις προσυνεννοημένες ερωτήσεις που θέτουν στις συνεντεύξεις τους με τους πολιτικούς ή στην απόκρυψη ειδήσεων που μπορούν να βλάψουν την εικόνα τους;! Τέλος, οι συνδικαλιστές, δυναμικοί με υψωμένη τη γροθιά τους ξεχύνονται στους δρόμους ζητώντας αυτά που μας ανήκουν. Όμως, έχουν αναρωτηθεί ποτέ, ότι οι μεμονωμένες, σπασμωδικές κινήσεις που κάνουν οργανώνοντας «κοπάδια» κόσμου που κραυγάζει στους δρόμόυς, δίδοντας την ευκαιρία στους γνωστούς- αγνώστους να καταστρέφουν το περιβάλλον μας δεν γίνεται να επιφέρουν κάποιο αποτέλεσμα; Συνδικαλιστές είναι καθ’όλη τη διάρκεια τους έτους και όχι μόνο τις ημέρες που υπογράφονται τα νομοσχέδια……Άλλωστε, ο Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ. ) έλεγε: “Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.” Φυσικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τάσσομαι κατά των αγώνων του λαού για διεκδίκηση των δικαιωμάτων του, απλά πρέπει να είναι αγώνας πηγαίος, ομαδικός με στόχους και ρεαλιστικότητα για να μπορέσει να  επιφέρει ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Όταν σκάνδαλα, διαφθορά, απόκρυψη γεγονότων, παραπληροφόρηση, ασυδοσία είναι συσσωρεύμένα, τότε το αίτημα για αποδοχή δικαιοσύνης είναι αδήριτο και καθόλα συνυφασμένο με την ίδια την υπόσταση της δημοκρατίας. Σε διαφορετική περίπτωση διογκώνεται μια ατελείωτη ”δυσωδία”, για την οποία κανείς δεν είναι υπέυθυνος, κανείς δεν πληρώνει και κανείς δεν τιμωρείται για οτιδήποτε και αν διαπράξει.
Μα αυτό είναι δημοκρατία!!;;

Αλεξάνδρα…