από την κλειδαρότρυπα.. Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018

από την κλειδαρότρυπα.. Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018

«Ελληνικό Φεστιβάλ» ιδρύθηκε το 1998 με σκοπό την οργάνωση μουσικών, θεατρικών και άλλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων…
Mε χώρους παραστάσεων το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, τα αρχαία θέατρα της Επιδαύρου και το θέατρο Λυκαβηττού. Από το καλοκαίρι του 2006 δημιούργησε ένα νέο θέατρο αναπαλαιώνοντας ένα κτήριο (κτήριο Δ) στο πρώην εργοστάσιο Τσαούσογλου, στην οδό Πειραιώς 260, ενώ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά και άλλους χώρους μέσα στην πόλη, όπως «Το Σχολείον» της Ειρήνης Παππά, το Θέατρο Κοτοπούλη, το Μουσείο Μπενάκη, το Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου, το Θέατρο Πόρτα και άλλους. Το 2007  δημιουργήθηκε ένα ακόμη θέατρο στην Πειραιώς 260 και ο πολιτσμός αποκτά συνεχώς νέα “σπίτια”

Οι εκδηλώσεις που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα, πολλές, διαφορετικές, ιδιαίτερες, γεμάτες ταλέντο και αγάπη για την τέχνη..Εμείς επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε τις παρακάτω.. Read more

Παγκόσμια μέρα θεάτρου 

Παγκόσμια μέρα θεάτρου 

Θέατρο μια τέχνη που όλοι εμείς σε αυτό το χώρο/freeminds αγαπάμε.. Πολλές προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις και μια έκδηλη αδυναμία σε κάθε συντελεστή μιας θεατρικής παράστασης…σκηνοθέτες.. ηθοποιούς…σεναριογράφους…ενδυματολόγους

Θα ξεκινήσω λοιπόν με κάτι που έλεγε ο Γκαίτε: «Όταν οι τέχνες έχουν γιορτή, τότε γίνεται θέατρο». Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι  στη θεατρική πράξη αναδεικνύονται και όλες οι άλλες τέχνες. Το θέατρο λόγω της άρρηκτα συνδεδεμένης σχέσης του µε τις καλές τέχνες, αλλά και µε την ιστορία, τις παραδόσεις, το μύθο είναι ένα πολυσύνθετο καλλιτέχνημα, δημιούργημα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως «σχολειό», αλλά είναι και μία γιορτή που αφήνει κάτι μέσα σου. Οι μελετητές αναφέρουν ότι  αποσκοπεί στην ηθική και πνευµατική καλλιέργεια του θεατή, στη µόρφωση του,  στην παιδεία του. Εγώ όμως πιστεύω ότι η μαγεία του είναι ότι δε φεύγεις χωρίς να «κουβαλήσεις» κάτι νέο. Αυτό μπορεί να είναι ένα ερώτημα, ένας προβληματισμός, δεν είναι απαραίτητο να πάρεις ένα πολύ φιλοσοφημένο μήνυμα. Ίσως κάτι κρυμμένο, κάποια μυστικό που θα σε κάνει να σκεφτείς ή να ονειρευτείς…. Κάτι αόριστο και ασαφές, ικανό όμως να μπολιάσει την ευαισθησία σου, την αισθητική σου μοναδικά και να σε βοηθήσει  να διαμορφώσεις την κρίση σου και τις θέσεις σου.

Read more

Η Κατερίνα Σχινά στον ΙΑΝΟ για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα τιμήσουμε και θα γνωρίσουμε τις ιστορίες 40 μοναδικών Ελληνίδων.

Η Κατερίνα Σχινά στον ΙΑΝΟ.

Η παρουσίαση του βιβλίου ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΤΡΟΜΗΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ – 40 ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 10 Μαρτίου 2018, 12:00, Cafe Ianos (Σταδίου 24, Αθήνα).

Η συγγραφέας του βιβλίου θα μας μιλήσει και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ η πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου θα συνοδεύσει την παρουσίαση με μουσικές που θα μας ταξιδέψουν. Στη συνέχεια οι εμψυχώτριες Κατερίνα Χάσκα και Ηλιόπη Θραψανιώτη θα μας παρουσιάσουν ένα μέρος από το διαδραστικό-παιδαγωγικό εργαστήρι το οποίο είναι εμπνευσμένο από τις βιογραφίες δέκα γυναικών του βιβλίου. Read more

Θέατρο: Φθινοπωρινή Ιστορία

Θέατρο: Φθινοπωρινή Ιστορία

“Πόσο δρόμο πρέπει να διανύσει κανείς για να βρει μιαν αγκαλιά που να τον χωράει;”

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση της Φθινοπωρινής Ιστορίας στην Ελλάδα με πρωταγωνιστές τους Έλλη Λαμπέτη και Μάνο Κατράκη, η Άννα Παπαμάρκου σκηνοθετεί τους Αριέττα Μουτούση και Χάρη- Εμμανουήλ Αγγουράκη στους αντίστοιχους ρόλους. Από το 1977 μέχρι σήμερα, το έργο έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, συναρπάζοντας το ελληνικό κοινό με την τρυφερότητα, την κωμική σπιρτάδα και τους κινηματογραφικούς του ρυθμούς.

Το έργο
Το έργο πραγματεύεται ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα της εποχής μας: την έλλειψη συντροφικότητας. Η μοναξιά, μέσα σ’ έναν κόσμο απίστευτης αλληλεπίδρασης και κοινωνικότητας, είναι πιο βαθειά και η ανάγκη για ανθρώπινη ουσιαστική επικοινωνία γίνεται πιο επιτακτική. Στη «Φθινοπωρινή Ιστορία», ο Αλεξέι Αρμπούζωφ με οξυδερκείς διαλόγους και λεπτό χιούμορ, αγγίζει με ευαισθησία αυτό το κρίσιμο θέμα και καταφέρνει αριστοτεχνικά να υπενθυμίσει ότι η ζωή βρίσκεται στην κάθε στιγμή.
Το έργο είναι ένας ύμνος στην ευγνωμοσύνη για τις απλές, αλλά ουσιαστικές χαρές, που αποκαλύπτει η ζωή όταν τη μοιραζόμαστε.
Γιατί ποτέ δεν είναι αργά… Read more

Σουλατσάροντας στο μικρό Παρίσι των Αθηνών

Για μία ακόμη χρονιά το Petit Paris d’ Athènes μεταμορφώνει τα σοκάκια της Αθήνας σε μία μινιατούρα της πόλης του φωτός. Περισσότεροι από 500 καλλιτέχνες σε 40 διαφορετικά σημεία του κέντρου θα στολίσουν με την δική τους παράσταση τους δρόμους της πλατείας Ομονοίας μέχρι την πλατεία Βάθη και Καραΐσκάκη έως και τον σταθμό Λαρίσης.

Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από τις 6 έως τις 16 Οκτωβρίου και οι περαστικοί θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν εικαστικές εκθέσεις, μουσικά δρώμενα, σπάνιες συλλογές φωτογραφίας, θέατρο και street art μέσα στα στολισμένα σοκάκια που θα κατακλύζουν το κέντρο της πόλης.

petitparis2016-freeminds-gr

Η τέχνη του δρόμου έτσι όπως ακριβώς γεννήθηκε στην πόλη του φωτός ζωντανεύει μέσα από παραστάσεις, διαλέξεις και “tables rondes” στα στενά της Αθήνας τα οποία δεν επιλέχθηκαν καθόλου τυχαία αφού οι περισσότεροι δρόμοι έχουν γαλλικά ονόματα. Πρόκειται για μία διασταύρωση της ελληνικής λαϊκής κουλτούρας με τον παριζιάνικο καλλιτεχνικό αέρα που θα αποδώσουν ένα άκρως γιορτινό και εποικοδομητικό αποτέλεσμα.  Read more

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα: 80 χρόνια από τον θάνατο του συγγραφέα

Ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της χρυσής γενιάς του ΄27 που το άδοξο τέλος της ζωής του γράφτηκε προφητικά από τον ίδιο σε ένα από τα έργα του…

Γεννημένος το 1898 από οικογένεια μικρών γαιοκτημόνων στο χωριό Φουέντε Βακέρος, μια μικρή αγροτική πόλη της Ανδαλουσίας, κοντά στη Γρανάδα, ο Λόρκα από πολύ μικρός ξεκινά να ασχολείται με τα εικαστικά και εμπλέκεται με τις δραστηριότητες των τοπικών καλλιτεχνικών ομάδων ολοκληρώνοντας το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, «Εντυπώσεις και Τοπία» που δημοσιεύεται το 1918 χωρίς όμως ιδιαίτερη ανταπόκριση.

lorca_freeminds.gr

Το 1919 συνεχίζει τις σπουδές του στη Μαδρίτη με την εποχή αυτή να παίζει το καθοριστικότερο ρόλο στην μετέπειτα ζωή του αφού γνωρίζει και συνάπτει φιλίες με πολύ μεγάλες προσωπικότητες της Ισπανικής ιστορίας όπως ο Σαλβαντόρ Νταλί και ο Γκρεκγόριο Μαρτίνεθ Σιέρα-διευθυντής του τότε μεγαλύτερου θεάτρου της πόλης- χάρη στον οποίο ο Λόρκα σκηνοθετεί και ανεβάζει το πρώτο του έργο το 1919. Read more

Θέατρο…μια παγκόσμια παιδευτική γλώσσα

Θέατρο μια τέχνη που όλοι εμείς σε αυτό το χώρο/freeminds αγαπάμε.. Πολλές προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις και μια έκδηλη αδυναμία σε κάθε συντελεστή μιας θεατρικής παράστασης…σκηνοθέτες.. ηθοποιοί…σεναριογράφοι…ενδυματολόγοι…..

freeminds theater

 

Πολλοί όμως εκεί έξω θα απορούν το γιατί, ίσως δε θα έχουν παρακολουθήσει ποτέ μια θεατρική παράσταση και δε θα νιώθουν ” Τι σημαίνει ΑΓΑΠΩ το θέατρο”. Αύτη είναι και η αφορμή για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου..

Θα ξεκινήσω λοιπόν με κάτι που έλεγε ο Γκαίτε: «Όταν οι τέχνες έχουν γιορτή, τότε γίνεται θέατρο». Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι  στη θεατρική πράξη αναδεικνύονται και όλες οι άλλες τέχνες. Το θέατρο λόγω της άρρηκτα συνδεδεμένης σχέσης του µε τις καλές τέχνες, αλλά και µε την ιστορία, τις παραδόσεις, το μύθο είναι ένα πολυσύνθετο καλλιτέχνημα, δημιούργημα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως «σχολειό», αλλά είναι και μία γιορτή που αφήνει κάτι μέσα σου. Οι μελετητές αναφέρουν ότι  αποσκοπεί στην ηθική και πνευµατική καλλιέργεια του θεατή, στη µόρφωση του,  στην παιδεία του. Εγώ όμως πιστεύω ότι η μαγεία του είναι ότι δε φεύγεις χωρίς να «κουβαλήσεις» κάτι νέο. Αυτό μπορεί να είναι ένα ερώτημα, ένας προβληματισμός, δεν είναι απαραίτητο να πάρεις ένα πολύ φιλοσοφημένο μήνυμα. Ίσως κάτι κρυμμένο, κάποια μυστικό που θα σε κάνει να σκεφτείς ή να ονειρευτείς…. Κάτι αόριστο και ασαφές, ικανό όμως να μπολιάσει την ευαισθησία σου, την αισθητική σου μοναδικά και να σε βοηθήσει  να διαμορφώσεις την κρίση σου και τις θέσεις σου. Read more

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο» συνέντευξη με τους συντελεστές της παράστασης.

αρχείο λήψης (1)
Την προηγούμενη βδομάδα είχα την τύχη να παρευρεθώ στο θέατρο Θησείον και να παρακολουθήσω τη παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο»  με συντελεστές την Ομάδα θεάτρου  «Ιδέα» (Κώστας Γάκης, Αθηνά Μουστάκα και Κωνσταντίνος Μπιμπής). Ακόμα μεγαλύτερη η τύχη μου που συνομιλήσαμε μετά το τέλος της παράστασης και έτσι μπόρεσα να τους καταθέσω κάποιες απορίες και προβληματισμούς. Η παραγωγή αυτή παίζεται ήδη δύο χρόνια καθώς ξεκίνησε απ’ το Low Budget Festival, συνεχίστηκε στο «104» και αυτή την εποχή φιλοξενείται στο Θέατρο Θησείον. Η παράσταση διαγράφει μεγάλη επιτυχία φέτος και όχι άδικα. Τα παιδιά έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά και αυτό επαληθεύεται απ’ τις κριτικές, την προσέλευση  και τα σχόλια των θεατών.  Η ομάδα «Ιδέα» διασκευάζει τολμηρά και ευφάνταστα το κείμενο-ορόσημο του William Shakespeare διαγράφοντας μια αντισυμβατική και ειδολογική ανατροπή.  Η παράσταση έχει γέλιο, συγκίνηση, προβληματισμό, πολιτικό και φιλοσοφικό στοχασμό και αρκετή αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Εδώ τελειώνουν τα σχόλια μου για το έργο, από εδώ και πέρα μιλάνε οι βασικοί πρωταγωνιστές.

 

  1. Πού αποδίδετε την επιτυχία της παράστασης; Για ποιο λόγο να παρακολουθήσει κάποιος την παράσταση.

ΑΘΗΝΑ-  «  Ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε  πού οφείλεται αυτή η επιτυχία. Ίσως στην πολλή δουλειά που έχουμε κάνει και στην αγάπη που έχουμε σαν ομάδα, ίσως  αυτό να επιφέρει αυτά τα αποτελέσματα. Σίγουρα συντελεί  και  η σκηνοθετική ιδέα του Κώστα που 2 ηθοποιοί κάνουν όλους τους ρόλους.

Κ. ΓΑΚΗΣ – « Κοίτα, το ίδιο το έργο είναι ένα διαμάντι του παγκοσμίου ρεπερτορίου, είναι ασύλληπτο έργο, το οποίο συνδυάζει   μια κεντρική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που είναι πραγματικά κοντά κάτι το οποίο χρειαζόμαστε στην εποχή μας. Το σφικτό αυτό δέσιμο είναι μια απάντηση σε οτιδήποτε ζουν, σ’ όλες τις δυσκολίες και αυτό το μήνυμα θεωρώ ότι είναι ένα κλειδί για την επιτυχία.

  1. Το έργο παίζεται πολύ καιρό με πολλές συνεχόμενες παραστάσεις. Από πού αντλείτε την έμπνευση και το κίνητρο για ένα καθημερινό άρτιο αποτέλεσμα αλλά και τη δύναμη για να αλληλεπιδράτε τόσο δυναμικά με το κοινό.

ΑΘΗΝΑ- Βασικά υπάρχουν σκηνές που  σπάμε το τείχος . Θέλουμε το θέαμα μας να είναι λαϊκό, να καταλαβαίνει και  η γιαγιά που θα έρθει,  να δώσουμε πάτημα στο θεατή να μας μιλήσει κ να μας απαντήσει και αυτός με τη σειρά του.  Αυτό που θέλουμε να δώσουμε σαν ομάδα «Ιδέα» δεν είναι στυλιζαρισμένο.

Κ. ΓΑΚΗΣ- Κοίτα,  αν δεν αντιδρά ο κόσμος ξενερώνεις , αλλά,  το διαχειρίζεσαι πάνω στη σκηνή. Υπάρχει μια ελευθερία  κινήσεων αλλά και μια κάποια  δικαιοσύνη πιστεύω. Για παράδειγμα ,αν ένας θεατής δεν κοιτάζει ή είναι στο κινητό  μπορείς να παίξεις και να αλληλεπιδράσεις  με αυτό πάντα μέσα στα πλαίσια μιας επιτρεπόμενα διαλεκτικής σχέσης.

  1. Πολλές μεταμορφώσεις , πολλές εναλλαγές ρόλων και είστε μόλις δύο άτομα και ένας μουσικός . Δεν είναι πολύ δύσκολη και κοπιαστική όλη αυτή η διαδικασία. Έβλεπα εσένα (απευθυνόμενος στον Κ. Μπιμπή) και είχες γίνει σουρούδι ( κρητική λέξη που  σημαίνει πολύ ιδρωμένος και  χωρίς να καταλάβουν  τι εννοούσα γελούσαν  από κατάπληξη και απορία). Κάντε μου ένα σχόλιο γι’ αυτό.

ΑΘΗΝΑ- Ναι είναι πολύ δύσκολο. Ενδεχομένως όμως και  το να κρατάς ένα ρόλο ίσως να’ ναι ακόμα πιο δύσκολο απ’ το να αλλάζεις συνεχώς γιατί  αυτό καταντάει άμα το χεις ευκολία. Γενικότερα πάντως παλεύουμε παρά πολύ με αυτή τη παράσταση.

  1. Πως καταφέρνετε να υποτάξετε το προσωπικό σας «εγώ», να διώξετε το προσωπικό σας βίωμα προς χάριν του θεατρικού έργου. Απλά τα ξεχνάς όλα και συνεχίζεις τη δουλειά σου; 

ΑΘΗΝΑ-  Δεν είναι απαραίτητο. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές.  Η πρώτη είναι προσπαθείς να κλάψεις κάνοντας κάποιες διεργασίες στο σώμα σου και έτσι  κλαις. Η άλλη είναι καθαρά βιωματική. Θυμάσαι κάτι και κλαις ή γελάς. Εμείς χρησιμοποιούμε και τις 2 . Ειδικά αν κάτι μας έχει επηρεάσει κατά τη διάρκεια της ημέρας  το χρησιμοποιούμε και αλληλοεπιδράμε με αυτό.

  1. Θέλω να μ σχολιάσετε τα συναισθήματα σας και το μέγεθος της ευθύνης που σας αναλογεί ανεβάζοντας  ένα έργο του William Shakespeare .

ΑΘΗΝΑ- Είμαστε τσαρλατάνοι , είμαστε γελοίοι άνθρωποι (γέλια…) δεν φοβόμαστε να τον αποδομήσουμε –που δεν τον αποδομούμε ,ακλουθούμε τη κλασική μορφή παρόλο που είμαστε δύο άτομα

Κ. ΜΠΙΜΠΗΣ-  Τιμή και ευθύνη,  αυτά είναι τα συναισθήματα μας. Και είναι ένα απ’  τα πιο γνωστά έργα του  Shakespeare, σκέψου πόση ευθύνη έχουμε εμείς που θέλουμε να δώσουμε μια νέα πνοή που να φτάνει στο σημείο να σημαίνει κάτι και σήμερα.

Κ. ΓΑΚΗΣ- Οκ, απ’ την άλλη είναι ένα μεγάλο όνομα ο Shakespeare αλλά εμείς τον νιώθουμε σαν συγγενή μας. Ο Shakespeare ήταν κ αυτός ένας ηθοποιός που  έγραφε θεατρικά έργα  και  με αυτό νιώθουμε πολύ κοντά του. Δεν θεωρώ ότι θα έπρεπε να ανεβαίνει με όλο αυτό το βαρύγδουπο στυλ και τη πόζα. Αντιθέτως,  κάθε εποχή πρέπει να ερμηνεύει και να ανιχνεύει  με ποιο τρόπο θέλει να ερμηνεύει τον Shakespeare  και  εσύ προσπαθείς αντίστοιχα να τον αναδείξεις στη δική  μας εποχή.

Read more

Μεγάλη Χίμαιρα: μια υποκειμενική ανάγνωση

Η Μεγάλη Χίμαιρα

Είμαστε οι επιλογές μας ή η μοίρα, η τύχη, το πεπρωμένο, ο Θεός και όπως αλλιώς θες να ονομάσεις αυτό που πιστεύεις ότι σκηνοθετεί τη ζωή σου τελικά υπάρχει και τα καθορίζει όλα; Αυτό σκέφτομαι εγώ όταν διαβάζω τη ” Μεγάλη Χίμαιρα ” και αναρωτιέμαι αν η Μαρίνα επέλεξε τη συντριβή της ή αν αυτή απλά προέκυψε.

Τη συμπαθώ τη Μαρίνα. Μια βορειοευρωπαία που εγκαταλείπει τη Γαλλία για να ζήσει στη Σύρο και να κυνηγήσει τη δική της χίμαιρα μετουσιωμένη στον έρωτα συνταυτισμένο με την ερωτική ηδονή. Read more