15 Μαρτίου 1975: η τελευταία μέρα του Αριστοτέλη Ωνάση

15 Μαρτίου 1975: η τελευταία μέρα του Αριστοτέλη Ωνάση

Γεννημένος το 1906 στη Σμύρνη από εύπορη οικογένεια και πατέρα έναν από τους πλουσιότερους καπνέμπορους της εποχής, ο Αριστοτέλης Ωνάσης πέρασε μία όμορφη παιδική ηλικία με μοναδικό σκοτεινό σημείο την απουσία της μητέρας του η οποία “έφυγε” στα 33 της μόλις χρόνια. Τα σχολικά του χρόνια τα πέρασε στα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα και είχε ανέσεις που άλλο παιδί στην ηλικία του θα ζήλευε. Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης αλλά η ζωή τον ανάγκασε αργά ή γρήγορα να ¨ξεπληρώσε锨τις ανέσεις που απλόχερα του είχε προσφέρει αφού με τη Μικρασιατική καταστροφή, ο πατέρας του, Σωκράτης, βρέθηκε στη φυλακή. Η επιχείρησή τους περιήλθε στα χέρια των Τούρκων και η αποθήκη τους κάηκε. Μην έχοντας άλλη επιλογή, ο Αριστοτέλης αποφάσισε να ξενιτευτεί για να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη για εκείνον και την οικογένειά του.

Ο Έλληνας μεγιστάνας ήρθε το 1922 ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και έπειτα από λίγο μετανάστευσε στην Αργεντινή. Πολύ γρήγορα ο Ωνάσης, χάρη στο ιδιοφυές επιχειρηματικό του μυαλό, αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές του κόσμου. Το όνομά του έγινε πασίγνωστο γύρω από τους μύθους και τις ιστορίες και η κληρονομιά του άγγιζε αστρονομικά νούμερα για την εποχή. Read more

Κοιτώντας τα αστέρια

Κοιτώντας τα αστέρια

Η παραμονή μου στην πρωτεύουσα για άλλη μια φορά ήταν κουραστική. Ο δρόμος της επιστροφής από την αγχώδη πόλη, έφτανε στο τέλος της επιτέλους. Αναζητούσα λίγη ηρεμία μέσα στο καράβι που θα με μετέφερε στο νησί αλλά και στο ραδιόφωνο ψάχνοντας έναν έναν τους σταθμούς. Ανέβηκα στο πιο ψηλό μέρος του πλοίου όπου υπήρχαν ελάχιστα φώτα και εκείνο που έψαχνα ήταν εκεί μπροστά μου.  Άφησα την τσάντα μου στην άδεια θέση δίπλα μου, ξέμπλεξα τα ακουστικά μου και βρήκα στο κινητό τον αγαπημένο μου σταθμό. Συντονισμένοι στους 99,2

Το βλέμμα μου, ασυναίσθητα, σηκώθηκε ψηλά στα αστέρια που φώτιζαν τον νυχτερινό ουρανό. Το τραγούδι που ηχούσε στα αυτιά μου ήταν του Νικόλα Άσιμου με την τόσο συναισθηματική φωνή του Βασίλη Παπακωσταντίνου.  Οι στίχοι του έφεραν πέντε χρόνια μετά συγκρατημένα δάκρυα στα μάτια μου. Read more