Οι ουρανοί είναι μέσα σου…

Οι ουρανοί είναι μέσα σου…

Εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς σκέφτηκα να μοιραστώ με την παρέα των freeminds μία σημαντική για μένα φράση που κουβαλώ από τα μαθητικά μου χρόνια, τα οποία, παρεμπιπτόντως, έχω την τύχη να θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία, συμφωνώντας απόλυτα με την Άννα Βίσση, αφού «τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα»!

«Οι ουρανοί είναι μέσα σου…», αυτή είναι η μικρή αλλά θαυματουργή πρόταση, γραμμένη σ’ ένα διακοσμητικό μήλο, δώρο της φιλολόγου μου στο λύκειο με αφορμή την συμμετοχή μου σ’ έναν μαθητικό διαγωνισμό. Την θεωρώ θαυματουργή, επειδή, αν και σύντομη, πολλές φορές έχει φωτίσει στη ζωή μου εκείνες τις μέρες που, μολονότι έξω έχει λιακάδα, αυτές παραμένουν μουντές. Read more

Μειδίαμα το ισχυρόν

Μειδίαμα το ισχυρόν

Σύμφωνα με επιστημονικές παρατηρήσεις χρειάζεται η συνεργασία ενός μεγάλου αριθμού μυών, προκειμένου το ανθρώπινο πρόσωπο να καταφέρει να σχηματίσει ένα υποτυπώδες χαμόγελο στην περιοχή του στόματος. Από ένα σκαστό γελάκι μέχρι ένα τεράστιο χαμόγελο μέχρι τα αφτιά, είτε με τη συνοδεία ή την απουσία γέλιου, ένα χαμόγελο βρίσκεται πάντοτε στα χείλη των ανθρώπων με την κατάλληλη ευκαιρία. Η αφορμή μπορεί να είναι κάτι, φαινομενικά, ασήμαντο ή κάτι που μας εξάπτει το ενδιαφέρον και μας προκαλεί έντονα συναισθήματα χαράς και ευεξίας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση αφηνόμαστε στο σχηματισμό του, ο οποίος υποδηλώνει, είτε έμμεσα είτε άμεσα, την ευφορία μας.

Γιατί όμως έμμεσα θα αναρωτιόταν κανείς; Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι απρόβλεπτη. Με το πέρασμα των χρόνων και την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση, ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες και τις βιολογικές ανάγκες του περιβάλλοντος χώρου και η συμπεριφορά μας αλλάζει απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Εξετάζουμε, ασυναίσθητα, τον εσωτερικό μας κόσμο, προσαρμοζόμαστε στα όποια δεδομένα, είτε με πλήρη επιτυχία είτε με δυσκολία και τιθασεύουμε το είναι μας, με στόχο την πιο συμφέρουσα, για κάποιους, όχι για όλους, λειτουργικότητά του. Ετσι ο άνθρωπος μαθαίνει να υποκρίνεται και μέσα σε αυτήν τη δίνη της συναισθηματικής καταπίεσης παρασέρνει και το τελευταίο οχυρό της ειλικρίνειάς του. Προσθέτει χαλινούς στο χαμόγελο και το ετεροκατευθύνει όπου αυτός το κρίνει σκόπιμο. Η αλήθεια σβήνει από το στόμα του και πλέον φαντάζει όπως το ανδροειδές Τ-800, το οποίο μόνον αμηχανία προκαλούσε με την κάθε απόπειρα γέλωτος στο μικρό προστατευόμενό του.

Read more

Η ζωή μια αστραπή…

Η ζωή μια αστραπή…

Έχοντας διαβάσει ή ακούσει όλοι μας λίγο πολύ γνωστά αποφθέγματα σπουδαίων ποιητών, μπορώ να εκφράσω με βεβαιότητα την πεποίθηση πως η παραπάνω φράση με την οποία τιτλοφορείται το παρόν άρθρο, αποπνέει μια αισιοδοξία και μπορεί να γίνει μότο ζωής για όλους μας. Ζούμε σε μια εποχή που ο καθένας αντιμετωπίζει κάθε είδους προβλήματα, προσωπικά, ψυχολογικά, οικονομικά,κοινωνικά και όλα συνδέονται μεταξύ τους σαν ένας φαύλος κύκλος που ολοένα και μεγαλώνει. Δεν είναι σκοπός μου να μιλήσω για τα αίτια που οδηγούν σε αυτήν την κατάσταση, ούτε και για τις ζοφερές ενίοτε συνέπειές της. Ο ρόλος που επιθυμώ να έχω είναι να αφυπνίσω την κουρασμένη και ίσως υποτονική εσωτερική δύναμη του καθενός, το χαμένο υγιή του εγωισμό, την ανύπαρκτη ενδεχομένως αυτοπεποίθησή του και να σας πείσω πως πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να κυνηγήσουμε τα όνειρα και τους στόχους μας. Η ζωή είναι σύντομη για να αναλώνεται μόνο στις δυσκολίες και τα προβλήματα. Έχουμε έρθει στον κόσμο με μία και μοναδική ευκαιρία να αξιοποιήσουμε κάθε στιγμή και κάθε δυνατότητα για να πετύχουμε ο,τι μας κάνει ευτυχισμένους, ο,τι μας χαρίζει ένα αληθινό και πηγαίο χαμόγελο. Read more

Προβληματισμός #3: Ζεις;

Προβληματισμός #3: Ζεις;

Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες..έτσι απλά χωρίς λόγο, χωρίς αξία, χωρίς νόημα..απλά για να περάσουν.

Είσαι ένα ρομποτάκι μέσα σε άλλα τόσα που απλά υπακούει στους κανόνες της καθημερινότητας, που απλά τσεκάρει κουτάκια σε ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα..ένα ρομποτάκι που δεν ξέρει γιατί, δεν ξέρει πως, απλά πρέπει να υπακούσει…Πέρασαν μέρες λέει, μήνες , χρόνια κάνοντας το ίδιο ακριβώς προκαθορισμένο πρόγραμμα χωρίς αλλαγές, χωρίς εκπλήξεις, μέσα στα όρια του συνηθισμένου. Και αν ποτέ γυρίσει πίσω και κοιτάξει το παρελθόν θα προσφωνήσει ακριβώς την ίδια ατάκα “Μια από τα ίδια ” … και θα προχωρήσει χωρίς να προβληματιστεί.Μια καθημερινότητα όπως του την επέβαλλε η ζωή.Ποια ζωή αυτή που δεν έζησε;Αυτή που δεν γνώρισε ποτέ; Read more

Κύκλος που δεν έκλεισε ή φαύλος κύκλος;

Κύκλος που δεν έκλεισε ή φαύλος κύκλος;

Είναι εκείνο το μήνυμα, εκείνο το τηλέφωνο, εκείνο το βλέμμα (για τους πιο ‘’άτυχους’’ που τυχαίνει το απωθημένο τους να είναι σε απόσταση αναπνοής), εκείνη η τυχαία συνάντηση, εκείνη η στιγμή που το σύμπαν δεν έπρεπε να συνωμοτήσει κι όμως το έκανε… Τότε που όλες οι σκέψεις που είχες βάλει με τόσο κόπο σε τάξη τρέχουν από εδώ κι από εκεί, τότε που όλες οι άμυνες σπάνε, κι όσο κι αν το μυαλό σου φωνάζει <<ΜΗ, ΟΧΙ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ>> εσύ στέκεσαι εκεί να παρακολουθείς το απωθημένο που τόσο καλά είχες τακτοποιήσει μέσα σου ,ή τουλάχιστον έτσι πίστευες,  να επανέρχεται πανηγυρικά στο προσκήνιο… Read more

Μη ζητάς το ιδανικό όταν μπορείς να το πλάσεις!

Μη ζητάς το ιδανικό όταν μπορείς να το πλάσεις!

Υπάρχουν ιδανικά; Ιδανικές σχέσεις, ιδανικοί φίλοι , ιδανικές οικογένειες… ιδανική ζωή; Μια αρνητική απάντηση  ίσως κατέστρεφε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Ίσως πάλι και όχι. Νομίζω όμως πως η ζωή σε κάθε στιγμή της φροντίζει να μας δείχνει ξεκάθαρα πως τίποτα δεν υπάρχει σε ιδανική μορφή ή σχεδόν τίποτα. Κι αν κάτι φτάσει και γίνει τότε σίγουρα χρειάστηκε κοπιώδεις προσπάθειες. Read more

Πως αποφάσισα να «αλλάξω» τον εαυτό μου!

Πως αποφάσισα να «αλλάξω» τον εαυτό μου!

“Η μεγαλύτερη  μάχη είναι εκείνη  ενάντια στον εαυτό μας”, αυτή την ατάκα είδα γραμμένη , ενώ έψαχνα ποιο καινούργιο βιβλίο θα προστεθεί στα ράφια της βιβλιοθήκης μου. Έριξα μια πιο προσεκτική  ματιά στη φράση αυτή που κέντρισε τόσο το ενδιαφέρον μου. Αναρωτιόμουν αν  την είχα διαβάσει ξανά ή αν κάποιος μου την είχε μάθει. Οι λέξεις έκρυβαν ένα πολύ ισχυρό νόημα και εγώ  μόλις το συνειδητοποιούσα.

Από  μικρή θυμάμαι να δίνω διάφορες “μάχες” στην καθημερινότητα μου προσπαθώντας να εντάσσομαι  στα κοινωνικά σύνολα. Η ενασχόλησή μου με το μπαλέτο είχε δημιουργήσει  μια πειθαρχία, μια ασυγκράτητη επιθυμία να δουλεύω σκληρά για να πετύχω τα  βήματα μιας χορογραφίας ή ένα χορευτικό αυτοσχεδιασμό. Όμως στη ζωή δεν έρχονται όλα  όπως τα θέλουμε. Η σωματική μου ανάπτυξη σταμάτησε απότομα το χορό από τη ζωή μου. Εκείνη  τη μέρα έχασα και τη μάχη με τον εαυτό μου. Read more

Μην πεις ο φόβος νίκησε πάλι

Μην πεις ο φόβος νίκησε πάλι

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της παιδικής μας ηλικίας  μάθαμε να κοιτάζουμε στα μάτια όσα μας τρομάζουν και να τα αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα και άμεσα. Αργότερα γίναμε έφηβοι και ύστερα ενήλικες  με τους ίδιους φόβους να μας ακολουθούν και μαζί τους ίσως κάποιοι νέοι και λιγότερο ‘’ιάσιμοι’’. Read more

Ο Οδυσσέας μέσα μου

Ο Οδυσσέας μέσα μου

Σαν ήμουν παιδί, αγαπούσα τον κόσμο του μύθου, μ’άρεσε να ακούω παραμύθια, για μυθικά τέρατα, δράκους, γενναίους και παράτολμους άνδρες που επιδιώκουν το αδύνατο ή το τουλάχιστον επικίνδυνο, για εξερευνητές που ο πόθος της απάντησης γι’αυτό το γιατί, τους οδήγησε πολύ μακριά, σε νέα σύνορα ή κάποτε, και στο τέλος των οποιωνδήποτε συνόρων …

Μα, περισσότερο, αγαπούσα τον ακαταμάχητα περίεργο, ριψοκίνδυνο και τυχοδιώκτη Οδυσσέα, που το πάθος του για περιπέτειες, η υπομονή και η επιμονή του, τον φέρνουν αντιμέτωπο με υπέρτερες προκλήσεις. Φανταζόμουν και ταυτιζόμουν, λοιπόν, με τον τρομερό Οδυσσέα, που πάλευε διαρκώς με τα θηριωδέστερα τέρατα και που, χάρη στην ευφυία του, κατόρθωνε να τα νικά .

Και ο Οδυσσέας ήμουν εγώ, ο Οδυσσέας μέσα μου, γιατί μέσα μου ζούσε ο ατρόμητος, γενναιόκαρδος ταξιδευτής, ο πολυμήχανος ναυαγός που δεν το έβαζε ποτέ του κάτω.. Read more

ψάχνοντας τη ζωή που ονειρευτήκαμε…

ψάχνοντας τη ζωή που ονειρευτήκαμε…

Φεύγεις, δεν  παραμένεις στάσιμη στη μέτρια ζωή σου, δεν σου αρέσουν τα άνετα και τα εύκολα, πιέζεις τον εαυτό σου να φτάσει πιο μακριά, να χτίσει ψηλότερους πύργους;  Θέλεις να ξεπεράσεις τους στόχους που είχες θέσει στην ηλικία των δεκαπέντε;  Να καταφέρεις να γίνεις κάτιι περισσότερο από ό, τι οι γονείς σου σκέφτηκαν ότι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, κάτι περισσότερο από αυτό που η κοινωνία λέει ότι θα μπορούσες να γίνεις;  Μήπως ακόμα δε δέχεσαι την απάντηση “όχι” ως πιθανή απάντηση; Μήπως πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις μέχρι τα αστέρια και τον ουρανό και όλους τους πλανήτες, μέχρι να αρπάξεις αυτό που ψάχνεις;

Read more