Το παραμύθι της ζωής μας

 

παραμύθι
Εποχή οικονομικής κρίσης. Ακολουθεί η κρίση αξιών. Η κρίση γενικά. Σε όλα τα επίπεδα. Το άγχος καλά κρατεί και τα αντικαταθλιπτικά δίνουν και παίρνουν.  Ο κόσμος τρέχει πάνω κάτω ελπίζοντας μες την απελπισία του και ο αγώνας δρόμου τελειωμό δεν έχει.

Μα και στις μέρες αυτές η ρόδα συνεχίζει να κυλάει, ο χρόνος τρέχει, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, ερωτεύονται, ζευγαρώνουν, ονειρεύονται, επιθυμούν.. Πολλοί βάζουν φρένο κι άλλοι, ίσως πιο ρομαντικοί, που επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο με χρώματα όμορφα και να ντύνουν τις στιγμές κατά πως τους αρμόζει, πατούν γκάζι και προχωρούν. Ξέρουν πως το αύριο είναι αναπόφευκτο και ο χρόνος πίσω δε γυρνάει.

Προσπαθώ να ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δε λέω ανήκω για να αποφεύγω τις ταμπέλες. Υπάρχουν στιγμές που οι υποχρεώσεις έρχονται και το λαμπάκι στο βάθος του μυαλού ανάβει κόκκινο. Ανάσες. Θετική σκέψη. Παιδικό χαμόγελο. Και πάλι από την αρχή.

 

Read more