Μα γιατί γράφω;

Μα γιατί γράφω;

Είναι φορές που νιώθεις να πνίγεσαι. Που οι τοίχοι σε περικλείουν ασφυκτικά και περιορίζουν το σώμα και το μυαλό σου∙ που τα καθημερινά ζητήματα μοιάζουν τόσο φορτικά και ανούσια, που δεν αντέχεις  να ασχολείσαι πια με αυτά. Υπάρχουν στιγμές που βυθίζεσαι στη σιωπή σε έναν κόσμο που ποτέ δε σωπαίνει. Ξέρεις τον εαυτό σου καλύτερα από τον καθένα. Ξέρεις, λοιπόν, πως ήρθε η στιγμή να γράψεις.

Αν έρθει κάποτε η ώρα να κάνω τον απολογισμό της ζωής μου, θα σου πω σίγουρα ότι διάβασα και έγραψα τόσο πολύ που ο δείκτης του χεριού μου έχει αποκτήσει ένα βαθούλωμα με κλίση προς τα μέσα. Αλήθεια. Και τώρα που το παρατηρώ, μάλλον έχω δώσει και σχήμα στα πλήκτρα που ο ήχος τους έχει γίνει η μόνιμη νυχτερινή συντροφιά μου. Η διαδικασία της γραφής πάντα έβγαινε αβίαστα από μέσα μου, κακά τα ψέματα. Όταν κάτι με ενοχλούσε, το αποτύπωνα σχεδόν αυτόματα. Το γείωνα, το ανέλυα, του έδινα μορφή και σχήμα, μέχρι που το ήλεγχα απόλυτα και δεν το άφηνα να με εξουσιάσει. Read more

Το καταφύγιο μου

Το καταφύγιο μου

Γράψιμο! Το καταφύγιο μου από μικρή. Κάθε φορά που δεν αισθανόμουν καλά και ήθελα να κλειστώ στον εαυτό μου, άκουγα μουσική και άρχισα να γράφω πως νιώθω. Μετά από λίγα λεπτά συνερχόμουν, ένιωθα και πάλι δυνατή! Το να καταθέτω τον εσωτερικό μου κόσμο σε μια λευκή κόλλα χαρτί ήταν το φάρμακό μου. Με τα χρόνια το γράψιμο εξελίχθηκε από μια εσωτερική ανάγκη του να αισθανθώ εγώ καλά σε ανάγκη να περάσω τα μηνύματά μου στην κοινωνία. Αρχές γυμνασίου άρχισα να γράφω στίχους. Μιλούσα για τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα. Πίστευα ότι αυτά που γράφω ενδιαφέρουν και άλλους συνομηλίκούς μου. Θεωρούσα ότι όλοι λίγο πολύ είχαμε τις ίδιες ανησυχίες. Γύρω στα 15 ξεκίνησε μια περίοδος συνειδητοποίησης για μένα. Τι εννοώ? Τα μαθήματα που διδασκόμουν, το άλυτο πρόβλημα της σχολικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με παρότρυναν να σκεφτώ πιο σοβαρά. Έτσι τα κείμενα μου, που προσέγγιζαν το στυλ έκθεσης πια, είχαν έναν καταγγελτικό χαρακτήρα. Επισήμαινα στα γραπτά μου τα κακώς κείμενα, εκθέτοντας πάντα στο τέλος την οπτική μου για το πως μπορεί να βελτιωθεί η εκάστοτε κατάσταση. Στο λύκειο συμμετείχα σε διάφορους διαγωνισμούς επιχειρηματολογίας, όπως στη Βουλή των Εφήβων, ελπίζοντας πως η φωνή μου θα ακουστεί και γιατί όχι, ίσως να αφουγκραστεί και από άλλους. Τώρα έχω φτάσει στα 22 μου και ακόμα το γράψιμο είναι ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια μου. Εδώ και 2 μήνες, έπειτα από παρότρυνση αρκετών κοντινών μου ανθρώπων, έχω δημιουργήσει ένα blog. Όποτε μου επιτρέπει ο χρόνος μου, ανοίγω τον υπολογιστή και αρχίζω να γράφω. Προτιμώ να μη το σκέφτομαι πολύ. Τελείως αυθόρμητα γράφω, λοιπόν, για αυτό που εκείνη τη στιγμή μου καρφώνεται στο κεφάλι. Η στιχουργική, που ξεκίνησε, ως μια προεφηβική «τρέλα», ακόμα με απασχολεί. Η θεματολογία δεν πολυαλλάζει από τότε, απλά το περιεχόμενο λόγω βιωμάτων είναι πιο στοχευμένο, πιο βαθύ. Read more

Τα φτερά του μολυβιού

Τα φτερά του μολυβιού

Η όποια ψυχική κατάσταση κατακλύζει τον άνθρωπο, οποιαδήποτε στιγμή, τον καθιστά εκφραστικό. Ο τρόπος κατά τον οποίο θα εκφραστεί ποικίλει. Από μερικές άναρθρες κραυγές μέχρι ένα μεγαλεπίβολο και συνάμα επιβλητικό έργο τέχνης, η ανθρώπινη προσωπικότητα αποδομεί τις εσωτερικές της παρορμήσεις και τις επαναδομεί εξωτερικά, όπως αυτή επιθυμεί.

Ο έναρθρος λόγος, σημείο υπεροχής των ανθρώπων σε σχέση με τα υπόλοιπα θηλαστικά του πλανήτη, καθίσταται σημαντικός για την εξωτερίκευση των ενδόμυχων σκέψεών μας. Από τις προ’ι’στορικές τειχογραφίες μέχρι τα γνωστότερα και σημαντικότερα μνημεία λόγου έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα καθολικό σύστημα επικοινωνίας, το οποίο διευκολύνει την κοινωνική οργάνωση κατά πολύ. Read more