Πως να γίνεις Ρατσιστής

Πως να γίνεις Ρατσιστής

Κάποτε ο σοφότερος από τους ανθρώπους, ο σπουδαίος  φιλόσοφος Σωκράτης, προσπαθώντας να αποδώσει την ετυμολογία περί του ονόματος «άνθρωπος» θα μας πει: ‘’ Το όνομα « άνθρωπος » σημαίνει ότι τα μεν άλλα ζώα τίποτε από όσα βλέπουν δεν μελετούν, δεν συλλογίζονται και δεν αναθρούν…ο δε άνθρωπος άπαξ και δει κάτι – άπαξ δηλαδή «θρώσκει»  και “αναρθρεί”  και συλλογίζεται ό,τι «θρώσκει». Και ναι, μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχω δει τον άνθρωπο να δρα με σύνεση και να «αναθρεί» και να συλλογίζεται προς το καλό και το άριστο ….σπάνιες φορές!

Read more

Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Ένα χοπ και βρίσκομαι δεξιά. Ένα χοπ και βρίσκομαι αριστερά.

Ή μήπως πουθενά;

Και ενώ κάποιοι νέοι βασανίζονται για τις λίγες επιλογές που προσφέρονται σήμερα, κάποιοι άλλοι νέοι, αντίθετα, είναι χαμένοι στην πληθώρα των επιλογών τους. Ακροβατούν πότε στη μία ιδέα, πότε στην άλλη και τούμπαλιν. Ελλάδα του 2019: Πρώτα πρώτα, η ανεργία, έπειτα, πολιτική – και όχι κομματική – παρακμή και συνακόλουθα, ηθικό λίμνασμα. Αδιαφορία και δυσφορία. Και εμείς κάπου εκεί χωμένοι στον λαό που σαπίζει: αυτόν που άλλοτε αδιαφορεί για τις επιλογές που του δίνονται ή έστω για τις επιλογές που υπάρχουν γύρω του και αυτόν που δεν μπορεί να μεταχειριστεί τις διάφορες επιλογές που ανακάλυψε. Ας οργανωθούμε, όμως λίγο. Read more

Μια τέλεια ατέλεια

Μια τέλεια ατέλεια

Η ενασχόληση με τον καθρέφτη δεν είναι προνόμιο κανενός από τα δύο φύλα. Ολοι και όλες έχουν περάσει πολλές ώρες μπροστά του ή έχουν ρίξει μια φευγαλέα ματιά στον εαυτό τους. Στο πλαίσιο αυτής της βουβής συζήτησης με το είδωλό τους οι άνθρωποι αρχίζουν να φιλοσοφούν, αγναντεύοντας την παροντική τους υπόσταση, ενώ την ίδια στιγμή το μυαλό τους παλινδρομεί μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Είτε ένα σώμα είναι λιπόσαρκο ή υπέρβαρο ή διαθέτει κάποια εξωτερική ατέλεια, η οποία ενοχλεί τον κάτοχό της, η σκέψη είναι πάντοτε η ίδια. Το πώς θα καταστεί δυνατόν να εξαλειφθεί αυτή η σωματική παραφωνία και να αποκατασταθεί η αρμονία των πραγμάτων. Κάποτε κάποιοι προβαίνουν σε υπερβολές, από υπέρμετρη αγάπη για τους ίδιους, με τελικό αποτέλεσμα το μίσος. Read more

Το σχολικό σανίδι τρίζει

Το σχολικό σανίδι τρίζει

Οποιος και οποια εισέρχονται στους κόλπους της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν πολλούς και διάφορους κόσμους, πολλά πνευματικά μονοπάτια, τα οποία τους χαρίζουν αφειδώς τις εμπειρίες των διαδρομών τους. Τέχνες, επιστήμες, γράμματα εν γένει ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια τους και προσπαθούν να αγγίξουν τις ψυχές τους, ώστε να εμφυσήσουν μέσα τους την αγάπη, τη λαχτάρα, την αγωνία για κάτι, να τους εμπνεύσουν να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο, αυτόν που τους έκανε εντύπωση και επιθυμούν να εντρυφήσουν.

Τί προσφέρει ή κατά πολλούς τί θα έπρεπε να προσφέρει ένα σχολείο; Μόρφωση, γνώσεις, χαρά, ευτυχία, διασκέδαση, ψυχαγωγία, ολοκλήρωση, ανθρωπιά, σεβασμό, ήθος. Ολα τα παρεχόμενα μαθήματα, χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία του ενός έναντι του άλλου, καταλλήλως συνδυασμένα και επεξεργασμένα από τον εκάστοτε καθηγητή, δίνουν στα παιδιά τα απαραίτητα συστατικά που η ψυχή τους χρειάζεται για να ανθίσει. Η παιδεία, όπως προαναφέρθηκε, έχει πολλά πρόσωπα. Η μουσική, η ζωγραφική, η γλωσσική μελέτη και το πείραμα προσθέτουν από ένα λιθάρι τη φορά για την προσεκτική κατασκευή του ανθρώπινου οικοδομήματος. Read more

«Μούσαις χάρισι θύε»… μία διαχρονική συμβουλή!

«Μούσαις χάρισι θύε»… μία διαχρονική συμβουλή!

Πάνω από την είσοδο του παλιού κτηρίου της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) βρίσκεται χαραγμένη η ιστορική και χαρακτιριστική ρήση «Μούσαις χάρισι θύε» που σημαίνει «Θυσίαζε στις Μούσες και τις Χάριτες», εκφράζοντας απόλυτα το ακαδημαϊκό πνεύμα της σχολής.

Για της ιστορίας το αληθές, η φράση αυτή, κατόπιν έμπνευσης του Χαρίτωνα Χαριτωνίδη, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους καθηγητές της νεοσύστατης σχολής, κοσμεί την είσοδο του κτηρίου από το 1927, έτος ίδρυσης του πανεπιστημίου, και είχε συμβολικό χαρακτήρα καθώς σήμαινε την ανάθεση του πρώτου κτηρίου του ΑΠΘ στις Μούσες και τις Χάριτες. Read more

Mellonia «Ένας θεατρικός κινηματογράφος»

Mellonia «Ένας θεατρικός κινηματογράφος»

Mellonia «Ένας θεατρικός κινηματογράφος», που αγαπήσαμε….


Την περασμένη Τρίτη είχα την τιμή να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση Mellonia των Hippo Theatre Group. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό θεατρικό έργο, το οποίο συνδυάζει την κίνηση των ηθοποιών με ένα φαντασμαγορικό οπτικοακουστικό υλικό. Η συγκεκριμένη παράσταση αποτελεί ένα μοναδικό συνδυασμό του digital με το κλασσικό θέατρο και συνδυάζει τον κόσμο του κόμικς με τον ζωντανό ήχο και την μίμηση. Με αυτό τον τρόπο το έργο ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του θεατή μια ιστορία αγάπης δίνοντας μια αίσθηση μεταφοράς σ’ έναν διαφορετικό κόσμο στο μέλλον. Πέραν όμως της πρωτοποριακής παρουσίασης του κυρίως θέματος του έργου, αυτό το οποίο με συνεπήρε ήταν τα φιλοσοφικά μηνύματα, τα οποία τίθενται σχετικά με την τεχνολογία και τα επιτεύγματα της και τα οποία ταλανίζουν τον τελευταίο καιρό την επιστημονική κοινότητα των ιστορικών της τεχνολογίας, των νευροβιολόγων, των ειδικών της γνωσιακής επιστήμης αλλά και των φιλοσόφων της ηθικής. Read more

Όταν μεγαλώσω..

Όταν μεγαλώσω..

Σήμερα ξύπνησα με ένα περίεργο όνειρο. Ήμουν δέκα χρονών και βρισκόμουν με τους γονείς μου σε μια οικογενειακή  γιορτή. Κάποια στιγμή  γύρισαν όλοι και με ρώτησαν “Τι θές να γίνεις όταν μεγαλώσεις;”. Δεν απάντησα τίποτα και απλά τους κοίταζα. Πετάχτηκα πάνω… μέχρι να πάω στη δουλειά το είχα ήδη ξεχάσει.. Στο μέσα γραφείο κάθεται αυτός. Ας τον ονομάσουμε “κύριος Β”. Ο “κος.Β” , λοιπόν, ήρθε και σήμερα στην δουλειά του χαρούμενος. Σε λίγο θα αρχίσει να δέχεται τον κόσμο που περιμένει έξω από το γραφείο του. Ο κόσμος αυτός είναι κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Μερικοί από αυτούς βρίσκονται στο χειρότερο σημείο που μπορεί να φτάσει η ζωή κάποιου. Κάθεται, λοιπόν, και κάνει την δουλειά του. Όσο καιρό είμαι σε αυτή τη  δουλειά, τον έχω δει να εκνευρίζεται, να θυμώνει αναίτια, να προσβάλει χωρίς λόγο πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους. Έχω δει να αρνείται να δώσει την βοήθεια του, όχι γιατί η θέση του δεν του δίνει την δύναμη, απλά γιατί εκείνη την στιγμή δεν είχε την όρεξη. Και όμως, τον έχω δει να χαμογελά και να κάνει ότι περνά από το χέρι του για να ευχαριστήσει όποιους αυτός επιλέγει, όπως δικά του άτομα ή ανωτέρους του. Κάθε φορά που κάνει ένα άσχημο σχόλιο ή θα μειώσει χωρίς λόγο κάποιον θα γυρίσει να δει αν τον ακούσαμε, θα γυρέψει την επιβράβευση. Κατεβάζω το βλέμμα… όχι επειδή είμαι καλύτερη, αλλά επειδή ντρέπομαι. Ντρέπομαι για μένα, γι’ αυτόν, για τον κόσμο, που περιμένει. Είναι ευχαριστημένος με όλο αυτό. Πιστεύει πραγματικά, πως έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται έτσι επειδή έχει αυτή την θέση.

Read more

Freeminds είναι…

Freeminds είναι…

Δύο χρόνια πέρασαν από την πρώτη στιγμή… Δύο χρόνια από τη στιγμή που με το πρώτο άρθρο ανήκω και εγώ στην οικογένεια του Freeminds… Τι σημαίνει όμως αυτό; Τι σημαίνει να θεωρείσαι «ελεύθερο μυαλό»;  Read more

Μπρεχτ -πράξη πρωτη

Μαγεμένη χρόνια τώρα από το Μπρεχτ, δε θα μπορουσα παρά να σας μιλήσω για τον δραματουργό, σκηνοθέτη και ποιητή του 20ού αιώνα. Ενώ αρχίσετε την περιπλάνηση στις παρακάτω αράδες να ακούτε δυνατά τη “Μουσική πράξη στον Μπερτολτ Μπρεχτ” (1978) από το Θάνο Μικρούτσικο…

Ο Μπρεχτ Μπέρλοτ, σύμφωνα με τη γνώμη πολλών και κυρίως τη δική μου, θεωρείται  ο σημαντικότερος συγγραφέας του σύγχρονου θεάτρου. Γεννήθηκε το 1898 στην πόλη Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Σπούδασε ιατρική στο Μόναχο και αρχικά εργάστηκε ως νοσοκόμος, γιαυτό και το πρώτο εργο του την περίοδο που εργαζόταν ως νοσοκόμος είχε τον τίτλο “Θρύλος του νεκρού στρατιώτη” και το “θεατρικό Βάαλ”. Αν και ξεκίνησε με ποίηση, έγινε γνωστός κυριώς από τα θεατρικά του, φτάνοντας στο σημείο να ονομαστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς και δραματουργούς που έχουν υπάρξει. Η αιτία για αυτόν δεν ήταν άλλη παρά ο πόλεμος. «Ο πόλεμος με ξεσήκωσε», γράφει άλλωτε ο ίδιος.  Έτσι, το 1918 μία πολιτική αναταραχή στη Βαυαρία θα τον  εμπνεύσει και το αποτέλεσμα δε θα είναι άλλο από το υπέροχο «Βάαλ», το πρώτο του θεατρικό έργο.

Ορόσημο στην πορεία του είναι η προσαρμογή της Όπερας των ζητιάνων του Τζον Γκέι με το όνομα “Η Όπερα της Πεντάρας”, το 1928 σε στίχους του ίδιου και μουσική Κουρτ Βάιλ, θα είναι η  παραγωγή που θα προκαλέσει αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος της επηρεάσει ακόμα και  την παγκόσμια σκηνή Μιούζικαλ. Στην όπερα αυτή, ο Μπρεχτ στηλίτευε την βερολινέζικη αστική τάξη που κατηγορούσε το προλεταριάτο για έλλειψη ηθικής. Read more

Συνομιλώντας με τους πρωταγωνιστές του θεατρικού έργου «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι»

Το έργο του Μπρεχτ «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι», στο θέατρο «Τζένη Καρέζη». Read more