Ένα τετράδιο για την τσαντούλα

Ένα τετράδιο για την τσαντούλα

Σε παλαιότερες εποχές κυκλοφορούσε ένα σύντομο σχολικό ανέκδοτο, το οποίο πήγαινε ως εξής: ‘’Συνελήφθη μαθητής με μικροποσότητα βιβλίων στην κατοχή του!’’ Αυτή η σύντομη δήλωση ανεκδοτολογικού χαρακτήρα αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, ακόμη και σήμερα, σε όσους εμπλέκονται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, με την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, είτε έκαναν τη διαδρομή τους και επιλέγοντας το σημείο τερματισμού τους, αποσύρθηκαν, αλλά είχαν την τύχη το ταξίδι τους να τούς είναι αρεστό.

Τετριμμένο το ζήτημα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, μα διαχρονικό. Όσες συζητήσεις και να γίνουν για χάρη του, το θέμα παραμένει, αν και κάποιοι έχουν αντιρρήσεις, ανεξάντλητο. Φορώντας κανείς τα γυαλιά της νεολαίας μπορεί να παρακολουθήσει κομμάτι της ελληνικής μυθολογίας να ξεδιπλώνεται μπροστά του. Παρατηρεί τους μαθητές, σαν άλλους Σισύφους, να μετακινούν τα ασήκωτα βάρη που κρύβει η κάθε σχολική τσάντα μέχρι το βράδυ, για να ξαλαφρώσουν στο τέλος της ημέρας και να χαρούν τόσο όσο τους επιτρέπει η ώρα της ξεκούρασης, μέχρι τη στιγμή που θα είναι αναγκασμένοι να επαναλάβουν αυτό το καθήκον. Read more

Οι ουρανοί είναι μέσα σου…

Οι ουρανοί είναι μέσα σου…

Εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς σκέφτηκα να μοιραστώ με την παρέα των freeminds μία σημαντική για μένα φράση που κουβαλώ από τα μαθητικά μου χρόνια, τα οποία, παρεμπιπτόντως, έχω την τύχη να θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία, συμφωνώντας απόλυτα με την Άννα Βίσση, αφού «τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα»!

«Οι ουρανοί είναι μέσα σου…», αυτή είναι η μικρή αλλά θαυματουργή πρόταση, γραμμένη σ’ ένα διακοσμητικό μήλο, δώρο της φιλολόγου μου στο λύκειο με αφορμή την συμμετοχή μου σ’ έναν μαθητικό διαγωνισμό. Την θεωρώ θαυματουργή, επειδή, αν και σύντομη, πολλές φορές έχει φωτίσει στη ζωή μου εκείνες τις μέρες που, μολονότι έξω έχει λιακάδα, αυτές παραμένουν μουντές. Read more

«  Πάμε ξανά; »

« Πάμε ξανά; »

Συχνά παρατηρώ σε συζητήσεις μεταξύ φίλων πως είμαστε προγραμματισμένοι και πλασμένοι να βλέπουμε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Ίδιες σειρές, ίδιες ταινίες, ακόμα να διαβάζουμε τα ίδια βιβλία που μας μάγεψαν. Χιλιοπαιγμένες εκφράσεις και αστεία που όσες φορές κι αν τα ακούσουμε δε σταματάμε. Πάλι απ’ την αρχή.

Τι συμβαίνει με εμάς τους ανθρώπους; Γιατί μας αρέσουν οι επαναλήψεις στη ζωή μας και δε μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτές; Γιατί όταν τελειώσει κάτι λυπόμαστε και θέλουμε να το δούμε ξανά;

1892Η επανάληψη σημαίνει ασφάλεια. Η σκέψη ότι θα νιώσεις ένα γνώριμο συναίσθημα κι όχι κάτι καινούριο σε κάνει να αναζητάς το παλιό. Το χιλιοπαιγμένο. Η σκηνή που σε κάνει να καταλάβεις το νόημα της ταινίας είναι η αγαπημένη σου. Και θα τη ξαναδείς κι άλλη μια φορά. Η σελίδα ενός βιβλίου που υπογράμμισες τη φράση που σε άγγιξε, είναι η ίδια τσακισμένη σελίδα που θα ανοίξεις πάλι σε μικρό χρονικό διάστημα για να διαπιστώσεις πως είναι ακόμη εκεί. Και αυτό που αναγράφεται σου λέει ξανά το ίδιο.

Ξανά. Επανάληψη βημάτων, λόγων, παρατηρήσεων. Δε θα ξεφύγουμε ποτέ από τον φαύλο κύκλο του ίδιου πράγματος. Γιατί; Δε θέλουμε να γνωρίσουμε κάτι καινούριο; Κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη ξέρουμε και μας άγγιξε χίλιες φορές; Να ζήσουμε μια άλλη νύχτα, ένα άλλο πρωινό. Μια άλλη σκέψη που δε θα συνδέεται με κάτι παλιό. Read more

Αναμνήσεις…να σε συντροφεύουν, όχι να σε στοιχειώνουν!

Αναμνήσεις…να σε συντροφεύουν, όχι να σε στοιχειώνουν!

Κάθε άνθρωπος που συναντάς έχει σίγουρα στο μυαλό και στην ψυχή του αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα από το παρελθόν του που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα του και δεν ξεχνιούνται. Μια ανάμνηση μπορεί για κάποιον να σημαίνει κάτι θετικό, κάτι που θέλει να θυμάται για όσο ζει, κάτι που βίωσε και τον έκανε ευτυχισμένο. Για κάποιον άλλον όμως μια ανάμνηση μπορεί να σημαίνει κάτι αρνητικό, κάτι που θέλει να ξεχάσει, να διαγράψει από τη μνήμη του, γιατί ενδεχομένως του προκάλεσε πόνο, τον πλήγωσε και τον τραυμάτισε ψυχικά. Οι αναμνήσεις είναι συνυφασμένες με το παρελθόν μας και το παρελθόν μας καθορίζει άμεσα το παρόν και το μέλλον μας. Read more

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας

Ένα βροχερό πρωινό καλοκαιρινής μέρας αποφάσισα- μιας και δεν ήταν η ιδανική μέρα για να λιώσω στην παραλία παρέα με το αντηλιακό μου και τους φίλους μου μιλώντας περί ανέμων και υδάτων- να ξεκαθαρίσω τα πράγματα του ακατάστατου δωματίου μου για τη επάνοδο στο πατρικό μου.

Άρχισα να τοποθετώ τα έπιπλα στη θέση τους, να τα ξεσκονίζω, για να τοποθετήσω τα νέα μου πράγματα και επιτέλους να κάνω το χώρο μου όπως  ακριβώς ονειρευόμουν.  Ένα ντουλάπι είχε μείνει μόνο, το οποίο δεν είχα ανοίξει ακόμα σκεφτόμενη πως δεν ήταν απαραίτητο να γίνει σήμερα και αυτό. Read more