Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Ένα χοπ και βρίσκομαι δεξιά. Ένα χοπ και βρίσκομαι αριστερά.

Ή μήπως πουθενά;

Και ενώ κάποιοι νέοι βασανίζονται για τις λίγες επιλογές που προσφέρονται σήμερα, κάποιοι άλλοι νέοι, αντίθετα, είναι χαμένοι στην πληθώρα των επιλογών τους. Ακροβατούν πότε στη μία ιδέα, πότε στην άλλη και τούμπαλιν. Ελλάδα του 2019: Πρώτα πρώτα, η ανεργία, έπειτα, πολιτική – και όχι κομματική – παρακμή και συνακόλουθα, ηθικό λίμνασμα. Αδιαφορία και δυσφορία. Και εμείς κάπου εκεί χωμένοι στον λαό που σαπίζει: αυτόν που άλλοτε αδιαφορεί για τις επιλογές που του δίνονται ή έστω για τις επιλογές που υπάρχουν γύρω του και αυτόν που δεν μπορεί να μεταχειριστεί τις διάφορες επιλογές που ανακάλυψε. Ας οργανωθούμε, όμως λίγο. Read more

H αδιαφορία της καθημερινότητας

H αδιαφορία της καθημερινότητας

Μέσα σε γνωστά και άγνωστα σοκάκια του γεωγραφικού χώρου που μας περικλείει συναντά κανείς κάτι, το οποίο δεν του κάνει καθόλου εντύπωση. Η απάθεια με την οποία αντικρίζει κανείς την καθημερινότητα έχει τις ρίζες της στον τρόπο λειτουργίας της. Από την ανατολή του ήλιου μέχρι την εναλλαγή του με την σελήνη οι κινήσεις, οι εργασίες, οι δραστηριότητες και οι διάλογοι των περισσότερων ανθρώπων διακρίνονται από την έλλειψη ποικιλίας. Οι σκηνές, οι οποίες διαδραματίζονται σε καθημερινή βάση ανακαλούν τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάρλι Τσάπλιν, όπου ο άνθρωπος, ως εξάρτημα ενός καλοκουρδισμένου συστήματος, έχει την ευθύνη, παράλληλα, για την εύρυθμη λειτουργία του, προκειμένου να μην υπάρξει κάποια βλάβη, η οποία θα προκαλέσει οποιαδήποτε διαταραχή στο σύμπαν της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Έτσι και σήμερα όλοι λαμβάνουν μια θέση στο κοινωνικό γίγνεσθαι, αναλαμβάνοντας ανάλογες ευθύνες και υποχρεώσεις, μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια.

Read more

Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία…

Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία…

«Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία» διάβασα τυχαία στον τοίχο της απέναντι πολυκατοικίας ενώ περπατούσα απορροφημένη. Είχα αποφασίσει να περπατήσω λίγο πριν μπω ξανά στη γραμμή του μετρό. Ένιωθα πολύ φορτισμένη μετά τη συνάντηση που είχα στο γραφείο πριν από ώρα.
Στην αρχή προσπέρασα,  αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά, έκανα σθεναρά δύο βήματα πίσω, για να τη διαβάσω πιο προσεκτικά, να την επεξεργαστώ και να συνειδητοποιήσω πόσες φορές την είχα περίπου σκεφτεί. Διάβαζα μια-μια τις λέξεις δίνοντας  τους όλη μου την προσοχή.

«Ντύσου καλά, μην κρυώσεις» μας φώναζαν όταν ήμασταν μικροί, γιατί είχε όντως κρύο και δυνατό αέρα. Ομως γιατί να ντυθούμε καλά άμα φυσά αδιαφορία, όπως έγραφε το σύνθημα αυτό στον τοίχο;; Αναρωτήθηκα αν φέρνει μαζί κάποια “αδυναμία” όπως το κρυολόγημα. Για να το λένε, σίγουρα κάποιο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα θα υπάρχει. Μετά από αυτό το φανταστικό ταξίδι σκέψεων… Read more

Προβληματισμός #5: Μια πραγματική υπεράνω κάθε υποψίας εποχή

Προβληματισμός #5: Μια πραγματική υπεράνω κάθε υποψίας εποχή

Συννεφιασμένη με κάποια διαστήματα προδότη ήλιου. Έτσι για να νιώσουν καλύτερα οι εν δυνάμει  λιγόχρονοι!  Αυτοί που δείχνουν επάνω τους πρώτοι τα σημάδια του αναπόφευκτου. Από μέσα νεανικότητα και σφρίγος κι απ’ έξω ρυτίδα, σημάδια γήρανσης και κάτασπρο μαλλί. Μια λιακάδα φο μπιζού, φωτοστέφανο σε μια μοίρα δίχως άνθη, σε μια θάλασσα δίχως κουπιά, σε έναν πλανήτη δίχως γη. Δίχως την πατρίδα γη, αυτή που όλα τα πλάσματα του κόσμου την θεωρούν αυτονόητη. Read more