Άνοιξες τη βαλίτσα;

Άνοιξες τη βαλίτσα;

Όνειρα, φευγαλέες σκέψεις και σημάδια σε γυρνούν στο τότε. Άνθρωποι που άλλοτε φάνταζαν κομμάτια του εαυτού σου είναι ξένοι κι όμως έκανες τόσο καιρό να το καταλάβεις. Γιατί όμως τόσο καιρό πνιγμένη στον αέναο κύκλο του “τίποτα”; Γιατί η απόλυτη άρνηση μπροστά στις καταστροφικές σχέσεις;  Έχεις δίπλα σου ανθρώπους που απλά σε βοηθούν να συρθείς στο χρόνο και όχι να τον ζήσεις και να παλέψεις για αυτόν; Πάντα η δεύτερη, τρίτη, τέταρτη ευκαιρία…μα γιατί άλλωστε!!! Γιατί είμαστε άνθρωποι και λάθη κάνουμε και λάθη συγχωρούμε….. Πόσο αστείο φαντάζει στα μάτια μου και ηχεί στα αυτιά μου!!! ΤΟ γιατί δεν είναι άλλο παρά γιατί έχουμε συμβιβαστεί..έχουμε δεχτεί ότι αυτοί οι άνθρωποι μας αγαπούν και είναι δίπλα μας για το καλύτερο…Αισθανόμαστε παγιδευμένοι σε δύσβατα και άγνωστα μονοπάτια του ίδιου μας του εαυτού, έχουμε συναισθηματικά  εξαρτηθεί, νιώθουμε ανήμποροι να χορέψουμε στην πίστα της ζωής, γιατί ως τότε χορεύαμε RNB, που να χορέψουμε τσάμικα και συρτά τώρα; Read more

Ανθρώπινες (κατα) σχέσεις

Ανθρώπινες (κατα) σχέσεις

Μεγαλώνεις…  και μαζί σου μεγαλώνει και ο κύκλος των ανθρώπων με τους οποίους σε δένουν είτε πολλά είτε λίγα και γίνονται τελικά κομμάτια του πάζλ της ζωής σου.

Έτσι, πέρα από τον πυρήνα της οικογένειας σου, αρχίζεις και χτίζεις ανθρώπινες σχέσεις, φιλικές, συντροφικές, συζυγικές,   οι οποίες  άλλοτε γίνονται το στέρεο  καταφύγιό σου και είναι αυτό που αντέχει σε κάθε αντίξοη συνθήκη, ενώ άλλες φορές  γίνονται  μια αόρατη, βαριά αλυσίδα γύρω από το πόδι σου που, αν δεν σε τραβήξει στον πάτο, σίγουρα θα σου αφήσει σημάδι βαθύ. Βέβαια, ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις εξ αρχής την εξέλιξη μιας  οποιασδήποτε σχέσης.  Το ανθρώπινο σε αυτή την περίπτωση, θεωρώ πως θα μπορούσε να ταυτιστεί με την έννοια του μετέωρου! Read more

Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες μας

Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες μας

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα γιορτάστηκε για πρώτη φορά στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Γιορτή του πατέρα  ονομάζεται η ετήσια κινητή εορτή προς τιμήν του πατέρα, των πατρικών δεσμών και γενικά της επιρροής των πατέρων στην κοινωνία. Γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αν και σε ορισμένες χώρες η ημερομηνία μπορεί να διαφέρει. Θεωρείται συμπληρωματική εορτή μαζί με την ημέρα της μητέρας.

“Θα σου χαρίσω ένα φιλί, θα σου πω μια καλημέρα, αγαπημένε μου πατέρα…
Θα με κρατήσεις αγκαλιά, τα μαλλιά θα μου χαϊδέψεις κι ό,τι πω, θα το πιστέψεις…”

Read more

Εσύ τι ξέρεις για την κλίμακα συνειδητότητας ;

Εσύ τι ξέρεις για την κλίμακα συνειδητότητας ;

Η κλίμακα συνειδητότητας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον Dr. David Hawkins, στο βιβλίο του “Power vs. Force”. O Dr.David Hawkins προσπάθησε μέσα από το βιβλίο του να αποδείξει ότι η συνειδητότητα, δηλαδή κάθε ανθρώπινο συναίσθημα έχει μια δόνηση ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που δονείται η ύλη. Συναισθήματα όπως ο Φόβος, ο Θυμός, η Ντροπή, η Ενοχή δονούνται σε πολύ χαμηλές συχνότητες ενώ συναισθήματα όπως η Αγάπη, ο Ενθουσιασμός και η Ειρήνη δονούνται σε υψηλές και εξυψωτικές συχνότητες. 

Σύμφωνα με το συγγραφέα, τα συναισθήματά μας και η άποψή μας για τη ζωή εξαρτώνται από το βαθμό συνειδητότητάς μας, δηλαδή από την ικανότητά μας να ερμηνεύουμε όσα συμβαίνουν σε εμάς και στον κόσμο γύρω μας. Read more

Τα αληθινά Χριστούγεννα βιώνονται καρδιακά!

Τα αληθινά Χριστούγεννα βιώνονται καρδιακά!

“Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους’’ έλεγε ο Μπουκόφσκι και δεν είχε άδικο. Τα τελευταία χρόνια ο Δεκέμβρης είναι μήνας ‘’φωτισμένος’’ από τα πολλά λαμπιόνια, τις φαντασμαγορικές βιτρίνες των μαγαζιών και τις στολισμένες πλατείες στα πλαίσια της εορτής των Χριστουγέννων.

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου όπως είθισται ντύνεται με τα επίσημά του πριν μας αποχαιρετήσει οριστικά. Ωστόσο,  εν έτη 2016 οι άνθρωποί του μένουν “σβηστοί” και πένθιμοι. Οι καρδιές δεν χτυπούν δυνατά από χαρά

 

,τα χαμόγελα στα χείλη βγαίνουν μετά βίας και οι μόνοι ευτυχισμένοι και ανεπηρέαστοι είναι όπως πάντα τα παιδιά. Read more

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Θαρρώ πως είμαι αρκετά μεγάλη για να σου γράψω γράμμα. Σίγουρα δεν υπάρχεις. Το ξέρω σχεδόν από πολύ μικρή. Κάπου στα 4 χρόνια περίπου ανακάλυψα περίτρανα πως δεν φέρνεις εσύ τα δώρα. Σου έγραφα όμως δυό λόγια όταν η δασκάλα μας προέτρεπε να το κάνουμε πριν κλείσουν τα σχολεία για διακοπές. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα εθιμοτυπικά στερεότυπα που επέβαλλαν οι ιστορίες των μεγαλυτέρων.

Ένα βραδυ, Παραμονή Πρωτοχρονιάς , σε περίμενα όμως να σου μιλήσω. Οι καλικάντζαροι δεν ήρθαν να φάνε τα μπισκότα που είχα φτιάξει αλλά δεν ήρθες ούτε εσύ να πιείς το ποτήρι με το γάλα που περίμενε στο σβηστό μας τζάκι. Απογοητευμένη μετά από τόσες ωρές αναμονής στην πολυθρόνα αποφάσισα να πάω για ύπνο. Με πείραξε που μου είχαν πει ψέμματα πως υπάρχεις. Ούτε έλκηθρο, ούτε Τάρανδοι, ούτε γενειάδα και κόκκινα ρούχα. Παντού απομιμήσεις σου: σε μαγαζιά, σε στολισμένες βιτρίνες, σε λαμπερές πλατείες, σε πολυτελή πολυκαταστήματα. Μικροί και μεγάλοι τρέχουν στην ουρά για μια φωτογραφία μαζί σου. Έχω και γω μια τέτοια μοναδική φωτογραφία.

Read more

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΦΩΣ

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΦΩΣ

Ήταν μερικά χρόνια πριν, ένα πρωινό. Πηγαίναμε προς Περαία για καφέ στην παραλία. Πρώτα κάναμε μια στάση στο παιδικό χωριό SOS στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης για να αφήσουμε κάποια ρούχα και παιχνίδια για τα παιδιά που φιλοξενούνται εκεί.

Αφού παραδώσαμε τα πράγματα στον υπεύθυνο κάναμε μια βόλτα στον χώρο. Σε 29 στρέμματα απλώνονται οι εγκαταστάσεις που αποτελούνται από 10 σπίτια οικογενειών και φιλοξενούν 60 παιδιά.

Καθώς περπατούσαμε και παρατηρούσαμε γύρω μας το μέρος που διαβιούν κακοποιημένα παιδάκια, ένα μικρό πιτσιρίκι ήρθε και έπιασε το χέρι του φίλου μου. «Τι κάνεις;» , τον ρώτησε και τα παιδικά του μάτια έλαμπαν από χαρά. Πήγαμε μαζί ως το γήπεδο του μπάσκετ. Μας έδειξε από μακριά το σπίτι που έμενε, τη «μαμά» που τους πρόσεχε και κάποια από τα παιδάκια που ζούσαν μαζί. Έκανε συνεχώς ερωτήσεις.

Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό μου.  Άνοιξα την τσάντα μου κι άρχισα να ψάχνω. Με κοίταξε με τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια και με ένα βλέμμα γεμάτο προσμονή και απορία αναρωτήθηκε φωναχτά , «Τι μου έφερες;;»… Read more

Ποιος φοβάται τα Χριστούγεννα;

Ποιος φοβάται τα Χριστούγεννα;

Οι μέρες κυλούν γρήγορα και ήδη καταστήματα και δρόμοι  στολίστηκαν Χριστουγεννιάτικα, με λαμπερά, πολύχρωμα φωτάκια, δέντρα με φωτεινά στολίδια και ντυμένοι  Άι- Βασίληδες με τις κατακόκκινες στολές τους και τα γραφικά χο-χο-χο να ξεχειλίζουν από το στόμα τους. Τα παιδάκια βιώνουν αυτή τη μαγεία των ημερών με όλα τα πατροπαράδοτα έθιμα, το στολισμό του δέντρου, το φούρνισμα των γλυκών, κουραμπιέδων και μελομακάρονων και βέβαια το πολυπόθητο γράμμα στον Άγιο Βασίλη που θα αφήσει ανήμερα των Χριστουγέννων το δώρο που του έχει ζητηθεί κάτω από το δέντρο.

Τα Χριστούγεννα είναι καθαρά μια περίοδος που επιτρέπει την υπερβολή, την καταναλωτική μανία, την ανάγκη να ξεδώσουμε και να γίνουμε όλοι λίγο-πολύ παιδιά και να βυθιστούμε στη μαγεία τους. Είναι μια γιορτή κυρίως οικογενειακή, που σηματοδοτεί τη θαλπωρή της οικογένειας, τη ζεστασιά ενός γεύματος με όλα τα αγαπημένα πρόσωπα γύρω από το γιορτινό τραπέζι, την αγάπη, τη συντροφικότητα, την ανάγκη να πιστέψεις στο πνεύμα των Χριστουγέννων και στη δύναμή του να πραγματοποιήσει ακόμα και τις πιο ενδόμυχες επιθυμίες σου. Read more

Μα γιατί γράφω;

Μα γιατί γράφω;

Είναι φορές που νιώθεις να πνίγεσαι. Που οι τοίχοι σε περικλείουν ασφυκτικά και περιορίζουν το σώμα και το μυαλό σου∙ που τα καθημερινά ζητήματα μοιάζουν τόσο φορτικά και ανούσια, που δεν αντέχεις  να ασχολείσαι πια με αυτά. Υπάρχουν στιγμές που βυθίζεσαι στη σιωπή σε έναν κόσμο που ποτέ δε σωπαίνει. Ξέρεις τον εαυτό σου καλύτερα από τον καθένα. Ξέρεις, λοιπόν, πως ήρθε η στιγμή να γράψεις.

Αν έρθει κάποτε η ώρα να κάνω τον απολογισμό της ζωής μου, θα σου πω σίγουρα ότι διάβασα και έγραψα τόσο πολύ που ο δείκτης του χεριού μου έχει αποκτήσει ένα βαθούλωμα με κλίση προς τα μέσα. Αλήθεια. Και τώρα που το παρατηρώ, μάλλον έχω δώσει και σχήμα στα πλήκτρα που ο ήχος τους έχει γίνει η μόνιμη νυχτερινή συντροφιά μου. Η διαδικασία της γραφής πάντα έβγαινε αβίαστα από μέσα μου, κακά τα ψέματα. Όταν κάτι με ενοχλούσε, το αποτύπωνα σχεδόν αυτόματα. Το γείωνα, το ανέλυα, του έδινα μορφή και σχήμα, μέχρι που το ήλεγχα απόλυτα και δεν το άφηνα να με εξουσιάσει. Read more

Να είσαι διαφορετικός από τους άλλους…

Να είσαι διαφορετικός από τους άλλους…

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος μέσα από τη ρουτίνα, τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων και τις κοινωνικές νόρμες αντλεί σταθερότητα, ισορροπία και ασφάλεια αφού πλέει σε γνωστά νερά κι έχει το αίσθημα ότι όλα πάνε καλά γιατί έτσι πρέπει να είναι τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ζωή και η καθημερινότητα του. Καθετί που αποκλίνει από αυτά στα οποία έχει μάθει τόσο το μάτι όσο και το μυαλό ταράζει τα νερά, κλυδωνίζει την ισορροπία και ξυπνά ανησυχίες, προκαταλήψεις και φοβίες που απορρέουν κατά τρόπο λογικό και επόμενο από το φόβο του αγνώστου. Το διαφορετικό όμως δε σημαίνει ότι είναι λάθος και το συνηθισμένο δε σημαίνει ότι είναι και σωστό. ‘Όλα σε αυτό το σύμπαν βρίσκονται τόσο σε σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης όσο και σε σχέση ισορροπίας γεγονός που όχι μόνο καθιστά εφικτή τη συνύπαρξη των διαφορετικών με τα συνηθισμένα αλλά την επιβάλλει κιόλας. Read more