Το πολύ δεν είναι πάντα Αρκετό.. Με τη Μαρία Κωνσταντούρου

Αφορμή το βιβλίο της Μαρίας Κωνσταντούρου «Το πολύ δεν είναι πάντα Αρκετό». Πήρα το βιβλίο αυτό στα χέρια μου, από την εφημερίδα «Θέμα». Ομολογώ πως δεν είχα διαβάσει ξανά βιβλίο της εν λόγω συγγραφέως.

Για εμένα η λογοτεχνία είναι ταξίδι σε μέρη πέρα από το νου, διαφυγή από την καθημερινότητα, ευκαιρία να βιώσω διάφορες καταστάσεις και ζωές, τρόπος χαλάρωσης και η διαδρομή που μου προσέφεραν οι σελίδες αυτές με αποζημίωσαν.

Με λιτό τρόπο η συγγραφέας μας φανερώνει αξίες που πρέπει να είναι η πυξίδα μας. Στη σημερινή εποχή, των εφήμερων απολαύσεων ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης.

Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό.. Το πολύ μπορεί να είναι ενίοτε καταστροφικό. Και πάντα σε τέτοιες στιγμές θυμάμαι αναπόφευκτα την αρχαία ελληνική ρήση «παν μέτρον άριστον» και χαμογελώ.

Με αφορμή, λοιπόν, το βιβλίο αυτό επικοινώνησα με τη γλυκύτατη συγγραφέα η οποία πρόθυμα απάντησε στις ερωτήσεις μου.

konstantorou

– Τι χρώμα έχει η ζωή;;

Η ζωή είναι η πιο εντυπωσιακή παλέτα. Περιέχει όλα τα χρώματα. Το γαλάζιο της χαράς, το γκρίζο της θλίψης, το πράσινο της ελπίδας, το μαύρο του θρήνου, το κόκκινο της αγάπης, το χρυσαφί της δημιουργίας, το καφέ της εγκατάλειψης… Όπως είπε και ο σπουδαίος Καζαντζάκης: “Έχεις τα χρώματα, έχεις τα πινέλα, ζωγράφισε τον δικό σου παράδεισο και μπες μέσα”.

– Χρησιμοποιώ μια φράση από το βιβλίο σας: “Πρέπει να αγαπάμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι κι όχι γι’ αυτό που θα θέλαμε εμείς να είναι”.. Στην εποχή μας δίνουμε στην αγάπη τη σημασία που της αρμόζει ή έχουμε εξυψώσει στη θέση της λάθος αξίες και ιδανικά; 

Η αγάπη είναι μία διαχρονική αξία που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ποτέ και από κανέναν. Έχει τη δύναμη να υπάρχει, να αναγνωρίζεται και να κυριαρχεί στη ζωή μας παρά τις όποιες δυσκολίες. Εγώ δεν ανησυχώ για το αν της δίνουμε τη σημασία που της αρμόζει. Οι άνθρωποι που μπορούν να αγαπούν το κάνουν. Αυτό που με προβληματίζει είναι πως οι περισσότεροι τη θεωρούν αυτονόητη και αυταπόδεικτη. Ίσως και να είναι. Ωστόσο πιστεύω πως χρειάζεται να την εκδηλώνουμε όχι μόνο με πράξεις αλλά και με λόγια. Πρέπει να λέμε “Σ΄αγαπώ” σε αυτούς που αγαπάμε. Στον σύντροφο, στο παιδί, στον φίλο. Ένα “Σ’ αγαπώ”, ένα ζεστό βλέμμα και ένα τρυφερό χάδι, ένα “Είμαι εδώ για σένα”… Μία οποιαδήποτε μικρή φράση-έκφραση αγάπης μπορεί να χαρίσει στον άλλο δύναμη, γαλήνη, ανάταση ψυχής. Και ειδικά στην εποχή μας είναι κάτι που το έχουμε όλοι ανάγκη.

 – Αν μια μέρα είχατε τη δυνατότητα να δείτε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός άλλου ζωντανού οργανισμού ποιος θα ήταν αυτός;;   

Αν μιλάμε για υπαρκτό οργανισμό, θα διάλεγα να ήμουν αετός. Να έβλεπα τον κόσμο από πολύ ψηλά χωρίς να θλίβεται η ψυχή μου από τα άσχημά του. Αν πάλι μιλάμε για κάποιο πλάσμα με ζωή μεν, αλλά φανταστικό, θα ήθελα να ήμουν μια νεράιδα με μαγικό ραβδάκι ώστε να μπορώ να διορθώσω όλα όσα πονάνε και να αλλάξω όσους έχουν ξεχάσει τι σημαίνει στ’ αλήθεια Άνθρωπος.

-Όταν ολοκληρώνετε ένα βιβλίο τι συναισθήματα σας διακατέχουν; 

 Αισθάνομαι μία ψυχική γαλήνη επειδή νιώθω πως έχω πια βάλει σε τάξη όλα τα ‘θέματα’ που εκκρεμούσαν στην ιστορία μου. Έχω χαρίσει λύτρωση σε εκείνους που τη χρειάζονταν και τιμωρία σε αυτούς που την άξιζαν. Κι έπειτα αρχίζω να νιώθω μια αγωνία για το αν εκείνοι που θα διαβάσουν το βιβλίο μου θα μοιραστούν όσα αισθάνθηκα εγώ και θα  εισπράξουν όσα μηνύματα θέλησα να περάσω.

 -Είναι εύκολο να συγχωρήσει κανείς με γνώμονα την αγάπη και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, ο Ανέστης και η Καίτη, οι ήρωες του βιβλίου;;    

Κάποιες φορές είναι εύκολη η συγχώρεση, κάποιες άλλες πολύ δύσκολη -αναλόγως με το κακό που μας έχουν κάνει. Ανθρώπινο και κατανοητό. Το θέμα είναι πως πρέπει να συγχωρούμε για να μη βαραίνουμε την ψυχή μας με θλίψη και οργή και να μπορούμε να προχωράμε στη ζωή χωρίς να σέρνουμε μαζί μας αλυσίδες που εμποδίζουν την προσωπική μας ανάπτυξη. Ο Ανέστης και η Καίτη το είχαν καταλάβει πολύ καλά αυτό. Είχαν αποδεχτεί τις ανθρώπινες αδυναμίες, είχαν κατανοήσει πως ο κάθε άνθρωπος έχει και διαφορετικές ανάγκες, είχαν καταφέρει να περιορίσουν το ‘εγώ’ τους και να δώσουν σημασία στο ‘εμείς’. Και μην ξεχνάμε, συγχώρεση δε σημαίνει υποχρεωτικά ‘Σου δίνω και δεύτερη ευκαιρία’. Σίγουρα δεν την αξίζουν όλοι. Συγχώρεση σημαίνει: Αγνοώ το σφάλμα σου και προχωράω τη ζωή μου χωρίς να επιζητώ εκδίκηση.                     

 -Συμπληρώστε:   Αγαπώ σημαίνει………

 Αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι, μοιράζομαι, εκτίθεμαι, ρισκάρω, ελπίζω, κατανοώ, σέβομαι, εμπιστεύομαι. Αγάπη σημαίνει Υποκλίνομαι στον Άνθρωπο.

 Οι απαντήσεις της συγγραφέως καταδεικνύουν την ευαισθησία της και τον πλούτο συναισθημάτων που τη διακατέχουν. Το βιβλίο της ήταν για εμένα ένα όμορφο ταξίδι. Εύχομαι, για όλους τους αναγνώστες.

Καλή ανάγνωση..

Με πλώρη για τα επόμενα..

Άννα Γκασνάκη