Το έπος Interstellar

interstellar-poster

Στη δύση του 2014, πέρυσι τέτοια εποχή δηλαδή, βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Σκέφτηκα λοιπόν να της κάνω “γενέθλια”, μιας που έχω μείνει πίσω με τις φετινούς διεκδικητές των όσκαρ.

Θα αρχίσω με το συμπέρασμα: γούσταρα που έβλεπα το Interstellar.

Γούσταρα που το έβλεπα και δε σκεφτόμουν αν λέει αλήθεια ή ψέματα, αν η μαύρη τρύπα είναι στην πραγματικότητα πράσινη ή αν γίνεται να πέσεις σε χειμερία νάρκη μπαίνοντας στη μπανιέρα του Fringe. Και δεν εννοώ ότι δεν με ενδιέφερε να μάθω, γιατί εξάλλου με το που τελείωσε το 3ώρο σοκ ήθελα επειγόντως τον Χόκινγκ να μου μιλήσει για μαύρες τρύπες, σκουληκότρυπες, πολλές διαστάσεις και χωροχρόνο. Άλλα εκείνη την ώρα απλά κοιτούσα το διάστημα να περνάει μπροστά από τα μάτια μου με εκπληκτική ρεαλιστικότητα. Έβλεπα μπροστά μου όλα αυτά που το μυαλό μου προσπαθεί να κατανοήσει και να φανταστεί, στην πιο άρτια παρουσίαση τους. ‘Έβλεπα το Νόλαν να ξεπερνά τη φαντασία μου. Και δε λέω ότι ήταν όλα τέλεια, γιατί το τέλος ήταν σχεδόν απογοητευτικό. Ήταν όμως τόσο μαγευτικό όλο το υπόλοιπο που μπορώ να το προσπεράσω. Θα μου πεις, οκ σ’ αρέσει ο Νόλαν το καταλάβαμε. Ναι, βρίσκω το Νόλαν εκπληκτικό, όπως βρίσκω και το Φίντσερ εκπληκτικό και πως να δω τα αρνητικά τους; Άλλα μήπως τα αρνητικά είναι δευτερεύοντα σε κάποιες περιπτώσεις; Μιλάμε για το δημιουργό του Prestige, που (μετά από τόσες εκατοντάδες ταινίες που προσπαθούν να σε ξαφνιάσουν χωρίς επιτυχία) καταφέρνει να παίξει πολύ άσχημα με το μυαλό σου. Το δημιουργό του Memento, που καταρρίπτει κάθε ορθότητα στον κινηματογράφο και κάνει τον ψυχαναγκαστικό εαυτό σου να τρελαίνεται που βλέπει τα γεγονότα με ανάποδη σειρά. Και φυσικά το δημιουργό του Inception, που σε βάζει στα άδυτα του ίδιου σου του ονείρου και “ξυπνάς” μετά από 3 ώρες συγκλονισμένος. Κι αν είσαι απ’ αυτούς που αυτά τα θεωρούν blockbusterιές εγώ τα θεωρώ ασύλληπτα. Κι θεωρείς το Νόλαν mainstream, τότε να ξέρεις είναι αριστουργηματικά mainstream.

Πίσω στο Interstellar.

2ιντ

Μόνο το δέος που νιώθεις από το πρώτο κιόλας πλάνο στο διάστημα είναι αρκετό για να σε κρατήσει. Εξάλλου μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχεις πολυκαταλάβει τι πρόκειται να δεις. Το καλό είναι πως τα πάντα εξηγούνται μέσα στην ταινία,. Το πώς για παράδειγμα μια σκουληκότρυπα μπορεί να σε μεταφέρει σε άλλο γαλαξία. Τα περισσότερα μάλιστα στέκουν επιστημονικά, μιας που ο Νόλαν είχε στενό του συνεργάτη τον θεωρητικό φυσικό Κιπ Θορν. Αυτό κάνει την ταινία σε αρκετά σημεία εκπαιδευτική- αρκεί φυσικά να κουραστείς λίγο μετά για να δεις τι ισχύει και τι όχι. Μην ξεχνάμε η ταινία είναι sci-fi. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για επιστημονικές ανακρίβειες, δε γυρίζουμε ντοκιμαντέρ.

Αυτό που δε μπορώ να βγάλω απ το μυαλό μου είναι το απίστευτο πλάνο του Γαργαντούα. Ήταν τόσο μεγαλειώδες όσο οι σκηνές έντασης που ο ήχος σταματούσε απότομα και έμενε σιωπή και σύμπαν. Αυτό ίσως σε έβαζε μέσα στην ταινία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η ταινία είχε απίστευτη φωτογραφία (υποψ. Χρυσές Σφαίρες) και οπτικα εφέ (Οσκαρ 2015, υποψ. Χρυσές Σφαίρες 2015). Δε θα σταθώ ιδιαίτερα στις ερμηνείες (ο Μακόναχι ταίριαζε απόλυτα στο ρόλο)  αλλά αν διάλεγα έναν θα ήταν το ρομποτ (!). Ήταν υπέροχο. Και αυτό και το 90% ειλικρίνειας του.

interstellar
Τώρα εσύ που δεν έχεις δει την ταινία δεν κατάλαβες το “αστειάκι” -και μάλλον δεν κατάλαβες και αρκετά από τα παραπάνω. Αλλά έστω και ένα χρόνο μετά, έστω κι αν τώρα το μόνο που περιμένεις είναι να δεις τις φετινές παραγωγές, η ταινία αυτή αξίζει ένα βράδυ από τη ζωή σου.
Στο τέλος βέβαια κάπως η κατάσταση ξεφεύγει και πρέπει να σε προετοιμάσω γι’αυτό. Ήταν κάπως κακοφτιαγμένο το φινάλε και πρόχειρο, αλλά δεν αφαιρεί τίποτα από τα προηγούμενα. Η ταινία ήταν καθηλωτική. Αυτή νομίζω είναι η σωστή λέξη. Καταφέρνει να αποτυπωθεί στο μυαλό σου κι αυτό είναι ένα στοίχημα που κάθε δημιουργός θέλει να κερδίσει.

 
Σταυρούλα Κουλίτση