Οι στόχοι μας & η σημασία τους

Θυμάστε μήπως τι όνειρα κάνατε όταν ήσασταν παιδιά; Μπορεί το ερώτημα να σας φαίνεται αστείο όμως σκεφτείτε πόσο μακριά ίσως είστε από αυτό που πάντα θέλατε να κάνετε/γίνετε στη ζωή σας. Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια κοινωνία που όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται και καταλήγουν να συμβιβάζονται με πάρα πολλά πράγματα στη ζωή τους: Με τις σπουδές τους, με την δουλειά τους, με τους φίλους τους, με τον σύντροφό τους και γενικότερα ο συμβιβασμός είναι κάτι που σχεδόν κυριαρχεί στις επιλογές τους. Γιατί; Τι είναι εκείνο που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να πισωπατούν και να μη διεκδικούν αυτά που θέλουν ή αξίζουν;

Πρώτα από όλα ο φόβος. Αυτό το γιγάντιο θεριό που έχουμε μέσα μας όλοι οι άνθρωποι άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό. Φοβόμαστε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα ή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας, φοβόμαστε να ρισκάρουμε από φόβο μήπως αποτύχουμε ή δεν τα καταφέρουμε. Στο τέλος, πολλές φορές καταλήγουμε να κάνουμε τα ίδια, να έχουμε μια μονότονη ζωή μόνο και μόνο επειδή κάποια στιγμή στην διάρκεια της πορείας μας γυρίσαμε την πλάτη σε κάποια ευκαιρία που μπορεί να μας έκλεισε το μάτι. Και αργότερα, όταν ίσως καταλάβουμε τι πραγματικά χάσαμε μελαγχολούμε, στενοχωριόμαστε, εχθρευόμαστε τον εαυτό μας γιατί αρνηθήκαμε να κάνουμε ένα μεγαλύτερο βήμα από τα συνηθισμένα μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα μπορούμε ότι όσο δίνουμε χώρο στον φόβο μέσα μας, εκείνος μεγαλώνει και καταλήγει να τρώει το είναι μας, την ψυχή μας, τα όνειρά μας, όλα αυτά που θα θέλαμε να χτίσουμε και να δημιουργήσουμε.

στόχοι vs φόβοι

Έπειτα, ενυπάρχει πολλές φορές στην ανθρώπινη οντότητα το αίσθημα της ανασφάλειας. Το αίσθημα ότι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε ή να καταφέρουμε αυτά που θέλουμε. Το αίσθημα ότι ίσως δεν θα το αξίζαμε να συμβεί «αυτό» σε εμάς. Πολλές φορές αρνούμαστε να πλάσουμε ακόμα και την εικόνα της επιθυμίας μας στο μυαλό μας γιατί είμαστε σίγουροι ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ στη ζωή μας. Μας φαίνεται ουτοπία και κάτι που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί.  Στην ουσία σαμποτάρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν θα προσπαθήσουμε ποτέ για κάτι παραπάνω γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι μας αρκεί και μας αξίζει αυτό που ζούμε ό,τι και αν είναι αυτό. Επιτρέψτε μου κάπου εδώ να φέρω ένα παράδειγμα θίγοντας παράλληλα ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα: Για ποιο λόγο πολλές κοπέλες/γυναίκες γίνονται θύματα λεκτικής και σωματικής βίας από τους ανθρώπους που έχουν οι ίδιες επιλέξει για συντρόφους τους; Γιατί υπάρχει μέσα τους ο φόβος, η ανασφάλεια, το αίσθημα ότι ίσως αξίζουν ό,τι τους συμβαίνει.

Κλείνοντας λοιπόν έχω την ανάγκη να «φωνάξω» σε όλους σας να τολμήσετε. Να βγείτε από την βόλεψή σας όσο καλά και ασφαλείς και αν αισθάνεστε μέσα σε αυτή. Να ρισκάρετε και ας χάσετε γιατί μόνο έτσι θα μάθετε, θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Βάλ’τε στόχους. Έστω και μικρούς. Κάνετε αυτό που θα τέρψει την ψυχή σας.  Παλέψτε με νύχια και με δόντια να κατακτήσετε τα όνειρά σας όποια και αν είναι αυτά, δεν έχει σημασία. Μην αφήνετε κανέναν και τίποτα να σας κλείνει το δρόμο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Σκεφτείτε. Αποφασίστε. Εσείς οι ίδιοι , κανείς άλλος. Αφήστε αυτό που έχετε μέσα σας να σας καταλάβει και έπειτα να γίνετε εσείς ο κατακτητής. Αγαπήστε το-ήδη το αγαπάτε. Μην αφήνετε τη ζωή να σας προσπερνά. Κατακτήστε την. Ζήστε.

Παρασκευή Τζούδα