Πρόσωπα: Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή αλλιώς Γκάμπο, όπως συνηθίζουν να τον φωνάζουν οι κοντινοί του. γεννήθηκε το 1927 στην Αρακατάκα, ένα χωριό της Κολομβίας. Το 1947 άρχισε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά. Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών κι εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα “Ελ Ουνιβερσάλ”. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη.

“Τα νεκρά φύλλα” είναι το πρώτο του μυθιστόρημά, το οποίο εκδόθηκε το 1955 ενώ ακολούθησαν και άλλα έργα. Το 1967 κυκλοφόρησε το έργο “Εκατό χρόνια μοναξιά”, μυθιστόρημα το οποίο χρειάστηκε 14 μήνες  για να ολοκληρώσει αλλά και με το οποίο κέρδισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές αλλά και το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας έτσι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως το πιο δημοφιλή και αντιπροσωπευτικό μυθιστοριογράφο της Λατινικής Αμερικής αλλά και έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

Το 1982 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, στα οποία το φανταστικό και το πραγματικό συνδυάζονται σ’ έναν πλούσιο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου», όπως ανέφερε η επιτροπή.

free mindsΙδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η απόφαση του να γράψει τη βιογραφία του.  Δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια χρειάστηκε ο Τζέραλντ Μάρτιν για να ολοκληρώσει τη βιογραφία του πασίγνωστου συγγραφέα, ο οποίος τον υποδέχτηκε με την εξής ερώτηση «Γιατί θέλεις να γράψεις μια βιογραφία; Βιογραφία σημαίνει θάνατος». Παρά τις προειδοποιήσεις των συνεργατών του Μάρκες ότι δεν θα καταφέρει να τον συναντήσει και αν τα καταφέρει δεν θα είναι συνεργάσιμος, ο Τζέραλντ Μάρτιν, όχι μόνο τον συνάντησε αλλά κέρδισε και την εμπιστοσύνη του. Πέρασαν μαζί συνολικά περίπου ένα μήνα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και σε διαφορετικούς τόπους κατά τα τελευταία δεκαεφτά χρόνια. Το 2006 ο Μάρκες αναγγέλλει τον Μάρτιν ως επίσημο βιογράφο του. Το 2007 το βιβλίο εκδίδεται στα αγγλικά, το 2009 στα ισπανικά και σε λίγες μέρες στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μικρή Άρκτος».

Και επειδή όλες αυτές τις ημερομηνίες και πληροφορίες μάλλον θα τις ξεχάσουμε κλείνοντας αυτό το άρθρο και καμία σημασία δεν θα έχουν για εμάς και τη ζωή μας θα ήθελα να παραθέσω την αποχαιρετιστήρια επιστολή του συγγραφέα προς τους φίλους του, καθώς ο ίδιος έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας. Ένα κείμενο-μάθημα ζωής από ένα άνθρωπο που δεν του έλειψε ούτε η δόξα ούτε το χρήμα, ένα κείμενο που πρέπει όλοι να διαβάσουμε και να μην ξεχνάμε όσο ζούμε.

marquez_493_355 

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

 Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

 Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

  Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.  Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τηβαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

 Α.Τ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ
Ελεύθερη είσοδος, με προεγγραφή εδώ: https://bit.ly/2Dc7Wuh

Τη νέα σεζόν οι Παραβάσεις, το Θεατρικό Αναλόγιο του ΚΠΙΣΝ μετατρέπουν τον Φάρο σε ένα ιδιότυπο λογοτεχνικό σαλόνι όπου γνωστοί ηθοποιοί μοιράζονται με το κοινό διηγήματα μεγάλων συγγραφέων, από τον Έντγκαρ Άλαν Πόε μέχρι τον Γιώργο Ιωάννου. Έξι κυριακάτικα απογεύματα αφιερωμένα σε ισάριθμους μάστορες της γραφής που λάτρεψαν τη «μικρή φόρμα», έξι δραματοποιημένες αναγνώσεις που απευθύνονται στο σύγχρονο κοινό, αφού προσεγγίζουν ένα κλασικό είδος με καινοτόμο τρόπο.

Παραβάσεις- Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

 

Leave a Reply