Εμείς και οι άλλοι

Πιστεύω πως πολλοί από εμάς έχουμε κατά καιρούς αναρωτηθεί κατά πόσο υπάρχει «ανθρωπιά» στις μέρες μας και κατά πόσο είναι «άνθρωποι» οι οντότητες που βλέπουμε γύρω μας. Σε τι συνίσταται αυτό που ονομάζουμε ανθρωπιά; Και γιατί έχει εκλείψει τόσο στις μέρες μας;

emeis kai oi alloi
Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει αλλοτριώσει δυστυχώς τόσο πολύ ώστε έχουμε καταλήξει να είμαστε τόσο εγωιστές, ανταγωνιστικοί και αποξενωμένοι που πλέον ελάχιστα μας απασχολεί το τι κάνει ο διπλανός μας, εάν έχει ανάγκη την βοήθειά μας και οτιδήποτε αντίστοιχο. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Θεωρώ ότι ένας από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουμε γίνει τόσο υλιστές, μας ενδιαφέρουν τόσο πολύ τα υλικά αγαθά και το πώς θα τα αποκτήσουμε ώστε κατά συνέπεια έχουμε επικεντρωθεί τόσο σε αυτό αγνοώντας άλλες πολύ πιο σημαντικές χαρές της ζωής. Μια από αυτές τις χαρές είναι και η βοήθεια που μπορεί να προσφέρουμε σε έναν συνάνθρωπό μας. Και όμως, έχουμε υποτιμήσει τόσο πολύ τη σημασία και τις απολαβές που δυνητικά θα έχουμε και εμείς οι ίδιοι μέσα από μια καλή πράξη που θα κάνουμε για κάποιον άλλον άνθρωπο. Το να κάνουμε κάτι όμορφο για κάποιον άλλο θα μας χαρίσει ένα μοναδικό συναίσθημα: το αίσθημα της προσφοράς! Το αίσθημα του να δίνεις κάτι εγκάρδια χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Το συναίσθημα της προσφοράς συνεπάγεται την αίσθηση της χαράς και της ευλογίας καθώς τι πιο χαρμόσυνο από το να είναι κάποιος άνθρωπος τόσο γεμάτος και να δίνει μέσα από τη ψυχή του κάνοντας καλό σε κάποιον που το έχει ανάγκη;

Προσωπικά μιλώντας, πάντα μου άρεσε να προσφέρω στους ανθρώπους. Θεωρώ ότι αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης ίσως. Το να βοηθούμε όσο και όπως μπορούμε τους πιο αδύναμους ανθρώπους. Το να προσπαθούμε να αποκαθιστούμε το δίκαιο για τους αδικημένους. Το να μπορούμε και να προσπαθούμε να προσφέρουμε σε παιδιά που είναι άρρωστα, ορφανά ή σε παιδιά που δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν σε σπίτι, να μορφωθούν, να σπουδάσουν και να κάνουν αυτά που επιθυμούν στη ζωή τους όπως εμείς. Νομίζω λοιπόν (και  δεν γράφω καθόλου αυτό το κείμενο εν όψει γιορτών, καθώς θεωρώ ότι όλα αυτά θα έπρεπε να είναι ο τρόπος ζωής του κάθε ανθρώπου), ότι θα έπρεπε το βλέμμα μας αντί για τις βιτρίνες και τα αγαθά που μπορούμε να αποκτήσουμε να προσανατολίζεται και να βρίσκεται πάνω στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από εμάς και την καλοσύνη μας. Γιατί ο καθένας από εμάς έχει μέσα του καλοσύνη, είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Όπως είμαι σίγουρη και για το γεγονός ότι είναι απολύτως τυχαίο το που, πως και υπό ποιες συνθήκες γεννιέται και ζει ένας άνθρωπος. Γι’ αυτό ας μη γυρίζουμε την πλάτη σε ανθρώπους λιγότερο τυχερούς από εμάς. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο που ζούμε. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τον διπλανό μας να χαμογελάσει λίγο περισσότερο. Γιατί αν όχι εσείς, εγώ, ΕΜΕΙΣ, τότε ποιος;;;;

Παρασκευή Τζούδα