« Διαδικτυακή Ζωή »

social media

Υποτίθεται πως θα έπρεπε να διαβάζω για την εξεταστική μου. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είχα ανοίξει ήδη το βιβλίο της Γλωσσολογίας και να προσπαθούσα να λύσω περίπλοκες ασκήσεις, που δε θα καταλάβω ποτέ. Υποτίθεται πως θα έπρεπε ήδη να έχω διαβάσει το βιβλίο, που δε ξέρω καν το εξώφυλλο του. Όμως όχι, βρίσκομαι εδώ με έναν μισοτελειωμένο καφέ και σκέφτομαι. Ακούω μουσική από το διαδικτυακό ραδιόφωνο που δε κλείνει ποτέ πια, λαμβάνω μηνύματα από το facebook και το viber και μαθαίνω νέα από φίλους που είναι εκτός Αθήνας και διαβάζω άρθρα και έξυπνα κείμενα σε διάφορες σελίδες.

Δε μπορώ να συγκεντρωθώ γιατί μια σκέψη μου έχει καρφωθεί στο μυαλό εδώ και πέντε παρά ένα δευτερόλεπτο, λεπτά. Η ζωή μας μέσω του διαδικτύου. Βοηθάει και το μυαλό της αδελφής μου, που μου προσθέτει το επίθετο ‘ερωτική’ στη λέξη ‘ζωή’ που ανέφερα πιο πριν.

Και οι σκέψεις αρχίζουν και παίρνουν σειρά. Και γρήγορα αποκτούν τη μορφή που φτιάχνουμε εμείς, εγώ και η soeur. Είμαι σίγουρη ότι έχετε αναρωτηθεί κάποια στιγμή στη ζωή σας, τι θα γινόταν χωρίς τα μέσα δικτύωσης; Τι θα γινόταν αν κάποια μέρα, κάποιο έτος, κάποια εποχή το facebook έκλεινε και δεν υπήρχε γυρισμός;! Πόσες φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια, like, επαφές θα χάναμε! Με πόσους ανθρώπους θα χάναμε επαφή και δε θα βλέπαμε πια τι έκαναν-κάνουν-θα κάνουν στο επόμενο λεπτό της καθημερινότητας τους. Καταστροφή! Θα αποπροσανατολιζόμασταν και δε θα ξέραμε τι να κάνουμε μετά.

Η ανανέωση της σελίδας θα είχε κολλήσει και εμείς θα βρισκόμασταν αντιμέτωποι με την διαχείρηση του χρόνου μας, διαφορετικά. Η γνωριμία με άλλα πρόσωπα που μας ενδιαφέρουν –ή και όχι- θα βρισκόταν σε δεύτερη μοίρα, γιατί πολύ απλά θα στηριζόταν πια στην διαπροσωπική επαφή και όχι στο chat. Θα έπρεπε να ζητήσουμε το τηλέφωνο κάποιου και όχι το όνομα του στο facebook και θα χρειαζόταν ίσως να κάναμε εμείς τη πρώτη κίνηση, σχηματίζοντας τον εκάστοτε αριθμό που μας δόθηκε. Αλλαγή.

Μια πιο απρόσωπη και φοβισμένη άποψη θα μας έλεγε πως είναι ένα τρόπος να διατηρήσουμε την απόσταση που επιθυμούμε, από ένα πρόσωπο που μετα βίας γνωρίζουμε. Ίσως. Όμως είναι αληθινή αυτή η απόσταση; Όχι. Είναι ψηφιακή, και μπορεί να περιέχει πολλά ψέμματα και λίγες αλήθειες. Έναν άλλο εαυτό. Μια άλλη ζωή.

Ο χρόνος που θα καταναλώναμε για να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να δούμε μια καλή ταινία ή ακόμα μια θεατρική παράσταση χάνεται στις αμέτρητες ειδοποιήσεις, δημοσιεύσεις και φωτογραφίες που κοιτάμε όσο προσωράει η αρχική μας σελίδα. Κακή και ανούσια διαχείριση του χρόνου. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως ένα αληθινό χαμόγελο μετράει πιο πολύ από ένα κλίκ στην οθόνη. Που θα μας οδηγήσει στην ίδια ακριβώς σελίδα. 

Και τα social media καλά κρατούν…

-Νιόβη Ανδριώτη

Leave a Reply