Oι “Εκκλησιάζουσες” επισκέπτονται το Ηρώδειο

Oι Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη επισκέπτονται το Ηρώδειο
και εσυ έχεις τα εισιτήρια στο χέρι. 

ekkliazouses

Έργο του Αριστοφάνη και άρα είσαι εκ των προτέρων προετοιμασμένος για σάτυρα και βωμολοχία στα όρια που θα έχει θέσει ο Μπέζος, καθως σύμφωνα με το πρόγραμμα, είναι ο υπέυθυνος για τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία. 

Ας το πάρουμε από την αρχή ομώς… 

Ο Αριστοφάνης, o γνωστός σε όλους μας σατιρικός ποιητής από την αρχαιότητα δε γνώριζε όρια. Πολιτικοί, πολίτες, φιλόσοφοι, στρατηγοί, αριστοκράτες, πληβείοι, όργανα και θεσμοί της αθηναϊκής πολιτείας, καθώς και  ο ίδιος ο αθηναϊκός δήμος στο σύνολο του (ιερείς, ημίθεοι…) δεν αποτελούσαν εξαίρεση για την αριστοφανική σάτιρα. Ένας πραγματικά ταλαντούχος σατιρικός καλλιτέχνης  που διαθέτει αίσθηση του χιούμορ, είναι δεικτικός, και κυρίως διαθέτει έναν πλούσιο και ορθό λόγο μέσω του οποίου εκφράζεται και του οποίου τα έργα διαβάζονται και ανεβαίνουν σε θεατρικές σκηνές ακόμη και σήμερα, με εκατομύρια θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Έτσι η σάτιρα δεν αποτελλεί μόνο μέσο ψυχαγωγίας και εκτόνωσης αλλά και «εργαλείο» για την αφύπνιση συνειδήσεων, ερέθισμα για σκέψεις ακόμα και ερέθισμα για αντίσταση στα κακώς κείμενα της εποχής. 

Οι Εκκλησιάζουσες ανήκουν στα ύστερα έργα του που έχουν να κάνουν με το θέμα της ιδιωτικής περιουσίας και τα τοποθετούνται χρονικά μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό πόλεμο, όταν η διαφθορά και οι ανισότητες είχαν ξεπεράσει κάθε όριο. Αν και η υπόθεση του έργου είναι μάλλον αποκύημα της φαντασίας του Αριστοφάνη, ωστόσο θεωρείται πιθανό οι γυναίκες της Αθήνας να αντιδρούσαν εμπράκτως στην αντρική εξουσία. Μια ακόμα πολιτική κωμωδία, λοιπόν από τις χαρακτηριστικές του Αριστοφάνη, στην οποία για άλλη μια φορά – μετά τη “Λυσιστράτη” – τάσσεται υπέρ των γυναικών.

Αυτό το έργο λοιπόν θα έπρεπε να  επεξεργαστεί ο Μπέζος, ώστε να το “γειώσει” στο σήμερα και όχι απλά να καυτηριάσει κακώς κείμενα της επόχής μας αλλά και να προκαλέσει άφθονο γέλιο στο κοινό που κατέκλυσε το Ηρώδειο και όλα τα θέατρα που φιλοξένησαν την παράσταση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.  Η παράσταση αρχίζει με το Γιάννη Μπέζο να τραγουδάει το “Ήλιε μου, Καλέ” σε Μουσική και στίχους του Κωστή Μαραβέγια. 

Read more

Θέατρο…μια παγκόσμια παιδευτική γλώσσα

Θέατρο μια τέχνη που όλοι εμείς σε αυτό το χώρο/freeminds αγαπάμε.. Πολλές προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις και μια έκδηλη αδυναμία σε κάθε συντελεστή μιας θεατρικής παράστασης…σκηνοθέτες.. ηθοποιοί…σεναριογράφοι…ενδυματολόγοι…..

freeminds theater

 

Πολλοί όμως εκεί έξω θα απορούν το γιατί, ίσως δε θα έχουν παρακολουθήσει ποτέ μια θεατρική παράσταση και δε θα νιώθουν ” Τι σημαίνει ΑΓΑΠΩ το θέατρο”. Αύτη είναι και η αφορμή για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου..

Θα ξεκινήσω λοιπόν με κάτι που έλεγε ο Γκαίτε: «Όταν οι τέχνες έχουν γιορτή, τότε γίνεται θέατρο». Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι  στη θεατρική πράξη αναδεικνύονται και όλες οι άλλες τέχνες. Το θέατρο λόγω της άρρηκτα συνδεδεμένης σχέσης του µε τις καλές τέχνες, αλλά και µε την ιστορία, τις παραδόσεις, το μύθο είναι ένα πολυσύνθετο καλλιτέχνημα, δημιούργημα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως «σχολειό», αλλά είναι και μία γιορτή που αφήνει κάτι μέσα σου. Οι μελετητές αναφέρουν ότι  αποσκοπεί στην ηθική και πνευµατική καλλιέργεια του θεατή, στη µόρφωση του,  στην παιδεία του. Εγώ όμως πιστεύω ότι η μαγεία του είναι ότι δε φεύγεις χωρίς να «κουβαλήσεις» κάτι νέο. Αυτό μπορεί να είναι ένα ερώτημα, ένας προβληματισμός, δεν είναι απαραίτητο να πάρεις ένα πολύ φιλοσοφημένο μήνυμα. Ίσως κάτι κρυμμένο, κάποια μυστικό που θα σε κάνει να σκεφτείς ή να ονειρευτείς…. Κάτι αόριστο και ασαφές, ικανό όμως να μπολιάσει την ευαισθησία σου, την αισθητική σου μοναδικά και να σε βοηθήσει  να διαμορφώσεις την κρίση σου και τις θέσεις σου. Read more

Μεγάλη Χίμαιρα: μια υποκειμενική ανάγνωση

Η Μεγάλη Χίμαιρα

Είμαστε οι επιλογές μας ή η μοίρα, η τύχη, το πεπρωμένο, ο Θεός και όπως αλλιώς θες να ονομάσεις αυτό που πιστεύεις ότι σκηνοθετεί τη ζωή σου τελικά υπάρχει και τα καθορίζει όλα; Αυτό σκέφτομαι εγώ όταν διαβάζω τη ” Μεγάλη Χίμαιρα ” και αναρωτιέμαι αν η Μαρίνα επέλεξε τη συντριβή της ή αν αυτή απλά προέκυψε.

Τη συμπαθώ τη Μαρίνα. Μια βορειοευρωπαία που εγκαταλείπει τη Γαλλία για να ζήσει στη Σύρο και να κυνηγήσει τη δική της χίμαιρα μετουσιωμένη στον έρωτα συνταυτισμένο με την ερωτική ηδονή. Read more

Πήγαινε στο Κουρδιστό Πορτοκάλι και μετά δες το Κουρδιστό Πορτοκάλι! Ή ανάποδα!

10177483_10203657838992614_1581000194973333682_n
Κοινώς, πρέπει να κάνεις και τα δύο.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι είναι ένα μυθιστόρημα του Anthony Burgess (1962) που έγινε ταινία από τον Stanley Kubrick  (1971)

Το στοίχημα του να αποδόσεις αυτή τη συγκλονιστική ταινία στο θέατρο ήταν τεράστιο. Η πλοκή πατάει ακριβώς στα βήματα του σεναρίου της ταινίας ενώ παράλληλα υπάρχουν βασικές διαφορές στον τρόπο προσέγγισης οι οποίες δεν ξενίζουν όποιον βλέπει την παράσταση έχοντας δει την ταινία κι αυτό είναι ένα μεγάλο συν. Και εκεί είναι ίσως το σημείο που κερδίζεται το στοίχημα. Read more

Συνομιλώντας με τους πρωταγωνιστές του θεατρικού έργου «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι»

Το έργο του Μπρεχτ «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι», στο θέατρο «Τζένη Καρέζη». Read more