Tο ασυμβίβαστο της ζωής

Tο ασυμβίβαστο της ζωής

Στην πλατωνική Πολιτεία γίνεται λόγος για την επιστροφή των ψυχών στον κόσμο των ζωντανών. Αφού κριθούν ανάξιες αιώνιας τιμωρίας, πρωτού πιούν από το νερό, το οποίο θα σβήσει τις μνήμες της προηγούμενης ζωής τους, έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν διάφορες ζωές από ένα δοχείο, διάφορους χαρακτήρες, τη μορφή των οποίων θα πάρουν μόλις ξαναγεννηθούν. Κάποια άτομα, με βάση την αφήγηση του Ηρα, επιλέγουν κάτι, το οποίο θα είναι σαφώς καλύτερο από ό,τι βίωσαν προηγουμένως. Κάποια άλλα επιλέγουν ακριβώς τον ίδιο βίο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα υποχρεωθούν να υποστούν εκ νέου. Κάποια άλλα τέλος, διαλέγουν μια ζωή, η οποία είναι πολύ πιο ήρεμη και ταπεινή, σε σχέση με την προηγούμενή τους, έχοντας διδαχτεί πραγματικά από τα όποια σφάλματα έπραξαν στο ατομικό τους παρελθόν, εάν έσφαλαν όντως. Ετσι επανέρχονται στη γή και ο κύκλος τους αρχίζει από το προσωπικό τους σημείο εκκίνησης. Αυτό που δεν συνειδητοποιούν είναι ότι όταν ήταν ζωντανοί έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα, μόνο που το έκαναν ασυνείδητα, δίχως σκέψη, οι περισσότεροι τουλάχιστον, διότι υπάρχουν και αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι είναι αρκετά υπολογιστικοί ως χαρακτήρες. Read more

Μινιμαλισμός και… αυτό αρκεί (!)

Μινιμαλισμός και… αυτό αρκεί (!)

Μια απάντηση στην καταναλωτική μανία παντός είδους

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ζητάμε όλο και περισσότερα πράγματα σήμερα και να μη καταφέρνουν ποτέ, όσα κι αν είναι, να μας κάνουν ευτυχισμένους; Μια εσωτερική ανάγκη για κάλυψη των κενών μας μέσω νέων αγορών, καινούργιων αντικειμένων, όλο και περισσότερων «φίλων». Η σημερινή ακόρεστα καταναλωτική κοινωνία μάς έχει επιβάλλει να δημιουργούμε μια στοίβα περιττών πραγμάτων, υλικών και μη, η οποία μας εμποδίζει να σκεφτούμε καθαρά και μας αποπροσανατολίζει, πολλές φορές, από τα ουσιαστικά πράγματα της ζωής μας: τους καλούς φίλους, τις ξεκάθαρες ιδέες, τα χρήσιμα αντικείμενα και την οργάνωση της ζωής μας. Read more

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

“τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν”

Η σύγχρονη ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία, θεμελιώθηκε στη βάση ενός επαγγελματικού καθωσπρεπισμού, όπου η εκλογή της καριέρας ενός ανθρώπου «αρμόζει» να είναι απόλυτα σύμφωνη με την επιδίωξη ενός άμετρου και ακαταλόγιστου υλικού παροξυσμού. Πρωταρχικό κριτήριο για την επιλογή της δουλειάς ενός νέου ατόμου κατέληξε να είναι αποκλειστικά η προοπτική της άμεσης και, στο μέτρο του δυνατού, εύκολης χρηματικής αποζημίωσης. Το όνειρο της  εξασφαλισμένης ( είτε, συνηθέστερα στο δημόσιο τομέα, είτε άλλοτε στον ιδιωτικό ) «δουλίτσας», είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχει παγιωθεί ως αυτοσκοπός πολλών Νεοελλήνων. Η νοοτροπία που καλλιέργησε και εξακολουθεί να ενισχύει ένα τέτοιο κλίμα οπωσδήποτε θα αναζητηθεί μέσα στο βάθος των χρόνων, ούτε καν στο πρόσφατο παρελθόν.  Ίσως το απωθημένο του Έλληνα  να είναι , διαχρονικά,  η θέση του ίδιου στο ρόλο του αφεντικού, του σπουδαίου και περίτρανου ανθρώπου που διαθέτει πλούτη και κύρος,  αυτού που καταλαμβάνει ένα τέτοιο αξίωμα ιεραρχικά, ώστε να τον καθιστά «υπολογίσιμη δύναμη» μέσα στο κοινωνικό σύνολο.  Νομίζω πως μια τέτοια ερμηνεία του πράγματος με βάση το ελληνικό  «απωθημένο», έστω και αν λανθάνει, χαίρει κάποιας αληθείας. Read more

Αδέσποτα ζώα: Θέμα ανευθυνότητας

Αδέσποτα ζώα: Θέμα ανευθυνότητας

~Με αφορμή την Παγκόσμια μέρα αδέσποτων ζώων

Ούσα φοιτήτρια 4 χρόνια σε μια πόλη γεμάτη φοιτητές πολλές φορές παρατήρησα ότι η πλατεία της πόλης μας γέμιζε αδέσποτα και το πιο παράξενο από όλα ήταν ότι όλα αυτά τα αδεσποτάκια ήταν μεγαλωμένα, περιποιημένα και καλοταϊσμένα ενώ μερικά από αυτά φορούσαν ακόμα τα κολάρα τους. Και το φαινόμενο, όσο περνούσαν τα χρόνια έγινε σύνηθες και καθημερινό. Η οικεία φιλοζωική οργάνωση βέβαια, δραστηριοποιούνταν και αξιοποιούσε όλα τα μέσα αναζητώντας διαρκώς πόρους προκειμένου να καταφέρει να προσφέρει ασφάλεια και προστασία στις ψυχούλες αυτές. Ωστόσο, οι πόροι δεν επαρκούσαν, οι εθελοντές προσέφεραν και με το παραπάνω αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό γιατί η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα παρέμενε και έτσι ολοένα και περισσότερα σκυλάκια περιφέρονταν μόνα τους στους δρόμους της πόλης. Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το γεγονός, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για να ευαισθητοποιηθούμε όσον το δυνατό περισσότεροι ως προς αυτό το τόσο συχνό πλέον, φαινόμενο της εγκατάλειψης και της ανευθυνότητας. Read more

Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Η βολεμένη στην απραξία Αρκούδα και η μπερδεμένη Ακροβάτρια

Ένα χοπ και βρίσκομαι δεξιά. Ένα χοπ και βρίσκομαι αριστερά.

Ή μήπως πουθενά;

Και ενώ κάποιοι νέοι βασανίζονται για τις λίγες επιλογές που προσφέρονται σήμερα, κάποιοι άλλοι νέοι, αντίθετα, είναι χαμένοι στην πληθώρα των επιλογών τους. Ακροβατούν πότε στη μία ιδέα, πότε στην άλλη και τούμπαλιν. Ελλάδα του 2019: Πρώτα πρώτα, η ανεργία, έπειτα, πολιτική – και όχι κομματική – παρακμή και συνακόλουθα, ηθικό λίμνασμα. Αδιαφορία και δυσφορία. Και εμείς κάπου εκεί χωμένοι στον λαό που σαπίζει: αυτόν που άλλοτε αδιαφορεί για τις επιλογές που του δίνονται ή έστω για τις επιλογές που υπάρχουν γύρω του και αυτόν που δεν μπορεί να μεταχειριστεί τις διάφορες επιλογές που ανακάλυψε. Ας οργανωθούμε, όμως λίγο. Read more

H ώρα της γης

H ώρα της γης

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έφτασε η ώρα της γης !

” Και Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα : Όταν μία ομάδα Αυστραλών εμπνεύστηκε  ένα πρωτότυπο τρόπο για να ευαισθητοποιήσει οικολογικά  τους ανθρώπους .  Το 2007 λοιπόν η ομάδα αυτή ζήτησε από τους κατοίκους του Σίδνεϊ να σβήσουν τα φώτα  τους για μία ώρα, όπως και έγινε ! Πέρασαν  10 χρόνια από τότε και κάθε χρόνο το ένα ρεκόρ διαδέχεται το άλλο !! Η  Ελλάδα συμμετέχει επίσημα το 2008 για πρώτη φορά στην εκστρατεία αυτή και κατέλαβε τη δεύτερη θέση ανάμεσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη συμμετοχή, με την εικόνα της συσκοτισμένης Ακρόπολης να κάνει τον γύρο του κόσμου. Read more

Μετά το σκοτάδι το φως

Μετά το σκοτάδι το φως

Δύσκολοι και πυκνοί οι καιροί που σημάδεψαν την γενιά μας και σημαδεύουν ανεξίτηλα τις επόμενες γενιές. Είναι αδιαπέραστοι και μουντοί για ανθρώπινα σχέδια, απ’ την πιο απλή ως την πιο τολμηρή πρωτοβουλία.

Δεσμευμένοι ορίζοντες οι οποίοι ξεκινάνε από το πλην μηδέν και επαγγελματικά όνειρα που στόχευαν στο άπειρο, βρέθηκαν εγκλωβισμένα στις συμπληγάδες των καιρών.

Κάθε ανυπόταχτο πνεύμα και κάθε ελεύθερο πέταγμα, κινδυνεύει να συνθλιβεί από τους υποδαυλιστές κάθε μεθοδευμένης παραπλάνησης που καραδοκούν σε κάθε βήμα της κοπιαστικής διαδρομής.

Read more

H αδιαφορία της καθημερινότητας

H αδιαφορία της καθημερινότητας

Μέσα σε γνωστά και άγνωστα σοκάκια του γεωγραφικού χώρου που μας περικλείει συναντά κανείς κάτι, το οποίο δεν του κάνει καθόλου εντύπωση. Η απάθεια με την οποία αντικρίζει κανείς την καθημερινότητα έχει τις ρίζες της στον τρόπο λειτουργίας της. Από την ανατολή του ήλιου μέχρι την εναλλαγή του με την σελήνη οι κινήσεις, οι εργασίες, οι δραστηριότητες και οι διάλογοι των περισσότερων ανθρώπων διακρίνονται από την έλλειψη ποικιλίας. Οι σκηνές, οι οποίες διαδραματίζονται σε καθημερινή βάση ανακαλούν τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάρλι Τσάπλιν, όπου ο άνθρωπος, ως εξάρτημα ενός καλοκουρδισμένου συστήματος, έχει την ευθύνη, παράλληλα, για την εύρυθμη λειτουργία του, προκειμένου να μην υπάρξει κάποια βλάβη, η οποία θα προκαλέσει οποιαδήποτε διαταραχή στο σύμπαν της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Έτσι και σήμερα όλοι λαμβάνουν μια θέση στο κοινωνικό γίγνεσθαι, αναλαμβάνοντας ανάλογες ευθύνες και υποχρεώσεις, μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια.

Read more

Αλήθεια ή ψέματα;

Αλήθεια ή ψέματα;

~Νικητήριο άρθρο του διαγωνισμού άρθρου

«Δείχνω καλή;», «Μήπως μοιάζω κάπως χοντρή;», «Φαίνομαι πολύ αδύνατη;»…

Μα τι ερωτήσεις! Αναζητούν απεγνωσμένα μια απάντηση, γιατί αν όντως ισχύουν ή δεν ισχύουν τότε ασφαλώς (!) αυτό θα έχει κάποια επίπτωση στην … εικόνα μας… Πώς να το κάνουμε… Read more

Μάρτυρες της βίας

Μάρτυρες της βίας

Στην αρχή ήταν το χάος.
Μετά γεννήθηκα εγώ, μονάχος, σ’ ένα κόσμο ραγισμένο
μ’ έναν κουρελιασμένο Θεό που γύριζε από πόρτα σε πόρτα
ζητιανεύοντας την ύπαρξή του.
Ύστερα γίναμε ξαφνικά δυό…

Τ. Λειβαδίτης
φιληθήκαμε
Κι άρχισε να σκοτώνει ο ένας τον άλλον

Έρχονται ορισμένες φορές που τα γεγονότα τα οποία καλείσαι να ζήσεις  σε κατακλύζουν και που τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν το μέγεθος της καταστροφής.  Εκρήξεις βίας κάνουν την εμφάνιση τους σε παγκόσμια κλίμακα, αποδεικνύοντας πως ο δυτικός πολιτισμός είναι «τρωτός» και πως εύκολα η ανθρώπινη ζωή περνά στην ανυπαρξία. Read more