Γερνάω μαμά….

Γερνάω μαμά….

Ναι… απλά ήθελα να ανοίξω το στόμα μου να το φωνάξω και να το ακούσω εγώ η ίδια, μια που εσύ δεν είσαι εδώ… Κλείνω τα μάτια να συγκρατήσω δυό απρόσκλητα δάκρυα που δεν έχουν βαρεθεί να κατεβαίνουν κάθε φορά που σε φέρνω στο νού μου.

Μπαίνω επισήμως στα σαράντα και είναι σα να γεννήθηκα εχτές. Τρέχω στην άμμο στην παραλία που με πήγαινες, μυρίζω ακόμα τη σούπα σου, τρέχοντας από την πόρτα ένα χειμωνιατικό μεσημέρι, πετώντας τη σάκα του σχολείου μακριά.. Γεύομαι το γλυκό κυδώνι σου και τρέμω στην ιδέα ότι αυτή η γλύκα γρήγορα θα χαθεί… Γερνάω μαμά… Read more

Το άγχος στη γωνία…  

Το άγχος στη γωνία…  

Το άγχος…μια λέξη… πολλά νοήματα. -το δημιουργικό, το παθολογικό, το παροδικό και το μόνιμο- Πολλές φορές ένα ασήμαντο γεγονός είναι ικανό να μας προκαλέσει στρες και να μην  αντιληφθούμε  πρώτοι εμείς οι ίδιοι τον λόγο που νιώθουμε ξαφνικά νευρικοί και έχουμε αρνητική διάθεση. Read more

Βραδιά ανασκοπήσεων

Βραδιά ανασκοπήσεων

Βραδιά ανασκοπήσεων

Σταθμοί στον οδικό μου χάρτη

Καλοκαιρινή βραδιά ανασκοπήσεων, ονειροπολήσεων, οραμάτων. Κάπου στην πορεία εμπλέκεται το αληθινό με το φανταστικό κι οι οπτασίες γίνονται αιθέριες υπάρξεις. Πλάθεις ταξίδια με το νου σε μέρη μακρινά με αρώματα εξωτικά. Λες θα ήθελα.. μακάρι.. τι καλά να.. και σκέφτεσαι ότι οι χιλιοειπωμένες αυτές λέξεις θα ξαναβγούν από τα χείλη σου. Και αποφασίζεις να πεις για αλλαγή.. γιατί όχι.. εννοείται πως θα… ναι θα έρθω ή ακόμα καλύτερα έρχομαι..!! Read more

Οι άνθρωποι που φέυγουν

Οι άνθρωποι που φέυγουν

Είμαι εδώ και μπορώ και σου γράφω και αναπνέω και γελάω και κλαίω και πονώ και  «ματώνω» .  Μέρες ηλιόλουστες και συννεφιασμένες , θάλασσες ήρεμες και ανταριασμένες,  χαρά και  λύπη, μαύρο και άσπρο όπως και να ‘χει, σε όποια συνθήκη,  είμαι εδώ και μπορώ και  σου γράφω …..

Μη νομίζεις, είμαι και γω από τους ανθρώπους σαν και εσένα,  που χάνονται στις σκέψεις , στα άγχη, στα ανούσια, στα πράγματα τα ευτελή.  Μα κοίτα να δεις μέχρι και γω συνειδητοποίησα ότι είμαι εδώ και μπορώ και σου γράφω . Read more

Το κάλεσμα της μνήμης

Το κάλεσμα της μνήμης

Freeminds concept #φωνές_κτιρίων

Η σύγχρονη κοινωνία, υπό τη σκοπιά της ενήλικης ματιάς, φαντάζει τελείως αλλοτριωτική για τους ανθρώπους. Οι όλο και αυξανόμενοι ρυθμοί μέσα στις ζωές όλων, όσοι υφίστανται την καθημερινότητα από πολλές και διάφορες απόψεις, μπορεί να αποβούν μοιραίες. Πρωτίστως οι συνθήκες, οι οποίες επικρατούν, λειτουργούν ως ένα εναλλακτικό είδος κλέφτη, ο οποίος δεν διστάζει να αποκαλύψει τις πάμπολλες ταυτότητές του στα υποψήφια θύματά του, με τα δεύτερα να μην δίνουν την απαραίτητη προσοχή σε αυτόν, καθώς αδυνατούν να τον αναγνωρίσουν. Οι πρώτοι κρατούν στα χέρια τους ένα σφουγγάρι, το οποίο χρησιμοποιούν εντέχνως και αφαιρούν αδίστακτα την ανθρωπιά από μέσα μας. Η πίεση που υφιστάμεθα δεν αργεί να μας ζημιώσει και να μας καταντήσει κενά ανδρείκελα.

Κάποτε, λίγο πριν από την οριστική διαγραφή του εαυτού μας, ακούμε μια φωνή, η οποία αποδεικνύεται σωτήρια για εμάς. Είναι η μνήμη, η οποία μας καλεί σε ένα ταξίδι ενθύμησης διαφόρων στιγμών, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να εγχύσουν βάλσαμο στις ψυχές μας. Αυτό το κάλεσμα μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή και με οποιαδήποτε αφορμή. Είτε έτυχε να παραβρεθούμε σε μια συγκέντρωση παλαιών συμμαθητών, είτε να περάσουμε τυχαία ή και όχι από κάποιον τόπο, ο οποίος μας σημάδεψε θετικά ή αρνητικά, είτε έπεσε το μάτι μας πάνω σε μια σχετική είδηση, οι νευρώνες μας με χαρά μας ανακοινώνουν την επιστροφή σε μια ρίζα, η οποία αρνείται να φύγει από τη θέση της, αλλά βρίσκεται εκεί για να μας προσφέρει καταφύγιο από το αδηφάγο κτήνος της λησμονιάς και της τελικής καταστροφής. Read more

Ο μόνος τρόπος να’χεις κάποιο φίλο, είναι να είσαι φίλος του….

Ο μόνος τρόπος να’χεις κάποιο φίλο, είναι να είσαι φίλος του….

Έφτασε πάλι  βράδυ, μια «σκληρή μέρα» βρίσκεται στο τέλος της και πηγαίνει για ουζάκι με την φίλη της…. Κομμάτια από τις σκληρές λέξεις που είπε και άκουσε, η φίλη της την αντιμετωπίζει σαν το πιο εύθραυστο κόσμημα της συλλογής της.. Νιώθει τόσο ασφαλής μαζί της, την κοιτάει και της λέει «Μην ανησυχείς..Είμαι καλά… Θα περάσει»…. Αυτή την κοιτάει, χαμογελάει και γνέφει καταφατικά.. Ξέρει τόσο καλά να την διαβάζει που αντιλαμβάνεται κάθε σπασμένο κομμάτι του εαυτού της. Δε μπορούν να πούν ψέματα η μία στην άλλη, αφού ένας πραγματικός φίλος ακούει προσεκτικά αυτά που έχουμε να του πούμε, αλλά ακόμα πιο προσεκτικά αυτά που του λέμε χωρίς λέξεις….Πίνουν το ουζάκι τους και χαζολογάνε  σχολιάζοντας το νεαρό δίπλα με το παχύ «λ».

Read more

Ο Γκόγκολ αντιμέτωπος με τα σημερινά πρότυπα ομορφιάς

Ο Γκόγκολ αντιμέτωπος με τα σημερινά πρότυπα ομορφιάς

«Και ο ταγματάρχης Κοβαλιόφ έκτοτε έκανε βόλτες, σαν να μην συνέβη τίποτε, και στη λεωφόρο Νιέφσκι, και στα θέατρα, και παντού. Και η μύτη επίσης, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα, καθόταν στο πρόσωπό του, μη δείχνοντας ούτε καν την επιθυμία, να απουσιάσει για λίγο στα πέριξ. Και μετά από αυτό, τον ταγματάρχη Κοβάλιοφ τον έβλεπαν πάντα με καλή διάθεση, να χαμογελάει, να ακολουθεί όλες τις ωραίες γυναίκες και επίσης να σταματάει μια φορά μπροστά σ’ ένα μαγαζάκι στο Γκοστίνι Νβορ, και να αγοράζει μία κορδελίτσα για μετάλλιο, άγνωστο για ποιο λόγο, επειδή ο ίδιος δεν ήταν ιππότης κανενός τάγματος.»

«Η Μύτη», Νικολάι Γκόγκολ Read more

Τελειότητα ή χρησιμότητα;

Τελειότητα ή χρησιμότητα;

Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν την εικόνα τους στον καθρέφτη όπως απολαμβάνουν την οσμή των καθιστών ανακουφίσεων τους.

Όσο κι αν την απεχθανόμαστε λοιπόν οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το κοίταγμα στον καθρέφτη, βοηθάει στην αυτοκριτική, διακρίνοντας αμέσως τις χρονικές ατέλειες, οι οποίες μας έχουν γίνει έμμονη ιδέα και χρήζουν άμεσης επιδιόρθωσης.

Read more

Όλα είναι θέμα χρόνου

Όλα είναι θέμα χρόνου

Για κάποιους ο χρόνος είναι γιατρός της ψυχής και για άλλους απλώς ένας εχθρός. Ποιος μπορεί να ξεφύγει από το χρόνο και τα όρια του που συχνά στενεύουν; Ποιος είναι εκείνος που αγνοεί το τικ-τακ του ρολογιού; Εξετάσεις, ραντεβού, αγωνίες, χαρές, προσδοκίες, απολαύσεις. Όλα συνδεδεμένα άρρηκτα με ρολόγια. Μια ζωή γεμάτη ρολόγια κι εμείς υπηρέτες τους σε παιχνίδι αναπόδραστο.

Ρολόγια που άλλοτε τρέχουν και μαζί τους κι εμείς. Μεταμφιεσμένοι σε δρομείς ανώμαλου δρόμου καθημερινά διανύουμε χιλιόμετρα σκεπτόμενοι και εργαζόμενοι ακούγοντας τους ήχους των ρολογιών δυνατά στα αφτιά μας  να μας υπενθυμίζουν ότι το παιχνίδι έχει όρια και κανόνες αυστηρούς. Άλλοτε πάλι τα ρολόγια χρειάζονται λίγο σπρώξιμο και τότε είναι που τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα φαντάζουν βουνά αμετακίνητα και απέραντες θάλασσες. Read more

Ταλαίπωρες σκέψεις

Ταλαίπωρες σκέψεις

Ακούραστη σκέψη. Κοπιαστική. Ένα τσουβάλι βαρύ, θα μπορούσα να πω ασήκωτο που περιπλέκεται σε σκόρπιες κουκκίδες φρενίτιδας και χάνεται στο σκοτεινό λαβύρινθο της ύπαρξης. Δε σταματά. Μοιάζει με τροχό που γυρνά αδιάκοπα. Άλλοτε γρήγορα, άλλοτε αργά, άλλοτε με μια συγχρονισμένη μέση ταχύτητα που φέρνει την πολυπόθητη ηρεμία. Ηρεμία που κρατά ελάχιστα. Αρνείται να αφεθεί στην ησυχία της νύχτας. Αντίθετα, αυτή είναι που την παρακινεί να επιταχύνει τους ρυθμούς της, να σκάψει βαθύτερα στο σεντούκι, να σκαλίσει όλες τις πτυχές, να γίνει δράκος σκληρός που ζουλάει καθετί για να βρει απεγνωσμένα την ουσία..

Read more