Γιατί αν γλιτώσει το παιδί… υπάρχει ελπίδα!

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί… υπάρχει ελπίδα!

Κοιτάζοντας  γύρω θα δεις  παιδιά με μάτια μελαγχολικά, παιδιά που μικρομεγαλίζουν, εφήβους που έπαψα κιόλας να αναζητούν την ευτυχία γιατί κανείς δεν τους μίλησε γι’ αυτή. Τα δικά μας παιδιά σήμερα νιώθουν νικημένα πριν καν δώσουν τη μάχη, όπως εύστοχα αναφέρει ο Καργάκος και φέρουν γερασμένα πρόσωπα όσο κι αν βρίσκονται στο άνθος της νιότης τους. Αντικρίζουν τους γονείς τους και όλους τους υπόλοιπους ενήλικες με απλανή, χαώδη βλέμματα. Τα ίδια παιδιά ντρέπονται για τον κόσμο που μεγαλώνουν, χλευάζουν των αιώνα που ζουν και μισούν τους προγόνους τους, σχεδόν δικαιολογημένα. Read more

Θορυβος και μια απαισια μυρωδια…

Θορυβος και μια απαισια μυρωδια…

Θόρυβος και μια απαίσια μυρωδιά…και αυτά που ονειρευόταν σπιτικό φαγητό και να μοσχοβολάει το σπίτι.
Σταδίου 6.. το πρωί και η πόλη σιγά σιγά ξυπνάει..μια χάρτινη σακούλα και δύο κουβέρτες ο θησαυρός του..ανασηκώνεται, φαίνεται ταλαιπωρημένος, χαμένος, κουρασμένος..δεν κυκλοφορεί κανείς ακόμα..σε λίγες ώρες όμως η ζωή στο κέντρο θα έχει βρει τον ρυθμό της.

Τους παρατηρεί, πρόσωπα μουντά, αγχωμένα και βιαστικά..κοιτάζει γύρω του,δεν είναι μόνος. Στιβαγμένα κουρέλια και όμως κάποιος αναπνέει από κάτω..περαστικοί περνάνε από δίπλα τους και συνεχίζουν κανονικά..δεν τους κατηγορεί…και αυτός έτσι ήταν πριν βρεθεί σε αυτή την θέση..δεν το περίμενε αυτό που έγινε. θυμάται θολά και συγχυσμένα πως έφτασε ως εδώ…σαν ανάμνηση αλλού,σαν ιστορία που κάπου άκουσε..στην αρχή ήταν κάτι που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα, οικονομική κρίση, απολύσεις, φτώχεια..έγινε η δική του πραγματικότητα, πανικός, απελπισία…την πρώτη φορά που κοιμήθηκε στο δρόμο ντρεπόταν…αυτή η πρώτη νύχτα..κάθισε σε ένα παγκάκι και δεν έκλεισε μάτι μέχρι που ξημέρωσε …η ζωή συνεχίζεται και η ανάγκη νίκησε..τώρα υπόστεγα, σκαλιά, μια πόρτα. όλα μπορούν και όλα έχουν γίνει το κρεβάτι του,το σπίτι του.. Read more

Πιστεύω στην αγάπη

Πιστεύω στην αγάπη

Πιστεύω στην αγάπη. Δεν πιστεύω σε πολιτικούς, δεν πιστεύω σε ζώδια ούτε παρακολουθώ τους ουρανούς για να διαπιστώσω το αν το μέλλον που θα έρθει είναι καλύτερο. Δεν πιστεύω σε προβλέψεις και ανυπόστατες υποθέσεις. Read more

Είσαι ότι πιο δυνατό ρίσκαρα

Είσαι ότι πιο δυνατό ρίσκαρα

<<Είσαι ότι πιο δυνατό ρίσκαρα>> διάβασα κάποτε σε μια εικόνα ψάχνοντας βαριεστημένα στο διαδίκτυο.

Χάθηκα στα μονοπάτια του μυαλού. Δεν θυμάμαι πόση ώρα κοιτούσα  τη λεζάντα που με γύρισε πίσω σε σένα, όσο κι αν προσπαθούσα μην το κάνω, όσο κι αν πίστευα πως πήγα τη ζωή μου ένα βήμα μπροστά μετά από εκείνο το τελευταίο ανοιξιάτικο ξημέρωμα που μας βρήκε μαζί…Εγώ να σου μιλάω για τα μισά από αυτά που ήθελα στην πραγματικότητα και εσύ απλά να με κοιτάς σιωπηλός, αμήχανος, ανήμπορος να αρθρώσεις λέξεις.  Read more

Το ταξίδι τελικά έχει σημασία

Το ταξίδι τελικά έχει σημασία

Τι είναι άραγε η γαλήνη, η αγάπη, η ευτυχία και η συντροφικότητα???? Λέξεις που ξεφυλλίζοντας τις σελίδες ενός παλιού λεξικού διαπιστώνουμε ότι είναι όσο απλά δομένες που η καρδιά κτυπάει αλλιώς στον ήχο κάθε όρου. Και όμως όσο και να χτυπάει η καρδιά, η ψυχή ποναει , τα μάτια δακρύζουν , ένα τεράστιο χαμόγελο ευχαριστίας και νοσταλγίας σκάει στα χείλη. Στο μυαλό τριγυρνάμε σαν σκιές φιγούρες ανθρώπων που μαζί τους μοιραστήκαμε στιγμές ζωής, στιγμές που το σώμα αισθάνεται ζωντανό και η ανάσα είναι γεμάτη από πνοή.

Read more

άλλη μια φάση ζωής…

άλλη μια φάση ζωής…

Τέσσερα χρόνια φοιτητικής ζωής κλείστηκαν σε βαλίτσες, αγκαλιές δοθηκαν, δάκρυα κύλησαν και ένα ωραίο πρωινό έφυγα. Eπόμενη σκηνή, πίσω στο σπίτι, δωμάτιο παιδικών και εφηβικών χρόνων. Oι αφίσες πρέπει να φύγουν…

Μαζέυτηκαν πολλά. Eνα ένα να συνηθίζω..αρχικά είναι οι φίλοι μου που έβαλα αναμεσά μας τόσα χιλιόμετρα. Tο χειροκρότημα στον κύριο Γκράχαμ Μπελ. Έγινε το τηλέφωνο προέκταση μου… έπειτα μου λείπει εκείνη η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει το δικό σου σπίτι.. οι στιγμές που θέλω να γυρίσω σπίτι και να βάλω την μουσική στο τέρμα, που θέλω να με βρεί το ξημέρωμα να βλέπω τηλεόραση, να γράφω, να διαβάζω και να μην με ενοχλήσει, να μην μου μιλήσει κανένας.. να μην κάνω τίποτα..αν ακούσω άλλη μια φορά «φάε κάτι παιδί μου,έρεψες.» Θα αρχίσω να ανυσηχώ σοβαρά πως πρωταγωνιστώ σε παραμύθι των αδερφών Γκριμ, είμαι ο χανς και η μάνα μου θέλει να με σφάξει στο τέλος του μήνα σαν άλλη κακιά μάγισσα….ας μην επεκταθώ καλύτερα για φλερτ, ερωτές, νέες γνωριμίες.. Εδω αγάπη μου δεν γυρίζονται παραμύθια. Εδώ γυρίζεται το no ….. and the village!! Read more

Η ζωή μας μια βόλτα

Η ζωή μας μια βόλτα

Πάντα με μάγευαν τα ποδήλατα, ειδικά αυτά τα κλασικά με τη χαμηλή σέλα και το ψάθινο καλαθάκι του τιμονιού.Ξέρετε, η βόλτα με το ποδήλατο ήταν πάντα η πιο ξέγνοιαστη, η πιο χαρουμένη, η πιο συναρπαστική. Ακόμα θυμάμαι πόσα μεσημέρια κοιμήθηκα για να απολαύσω μια βόλτα, στο παρκάκι της γειτονιάς, αψηφώντας το κρύο, τη βροχή ή την πολλή ζέστη. Όσοι, μικροί και μεγάλοι είχατε ποδήλατο σίγουρα αναπολείτε αλλά όσοι δεν είχατε ίσως διαβάζοντας παρακάτω να θελήσετε να αρχίσετε τις ορθοπεταλιές.

Η εφεύρεση του δίτροχου φίλου μας δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία ούτε συγκεκριμένο δημιουργό. Οι πηγές μας αναφέρουν οχήματα με τροχό που απαιτούσαν τη μυϊκή δύναμη του αναβάτη τους αλλά όχι στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα. Read more

Με ρυθμό παρακαλώ

Με ρυθμό παρακαλώ

Ας φανταστούμε το εξής σκηνικό: Ένας άνθρωπος εισέρχεται σε ένα γνώριμο μέρος, στο οποίο έχει αναλάβει μια συγκεκριμένη εργασία. Πηγαίνει κάθε μέρα εκεί και συναντά τα ίδια άτομα. Οι σχέσεις που έχει μαζί τους είναι τυπικότατες (ας υποθέσουμε ότι τα άτομα που συναντά είναι ηλικιωμένοι). Οι δεύτεροι έχουν δώσει την εντύπωση ανθρώπων όχι και τόσο ενεργητικών, αφού ακόμη και στην ομιλία τους περιορίζονται στα απολύτως βασικά για την καθημερινή επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Κίνηση δεν υπάρχει πάνω τους και αν υπάρχει είναι ανεπαίσθητη.

Με άλλα λόγια δύσκολα ξεκουνιούνται από τη θέση τους. Η σιωπή είναι επιβλητική στο χώρο, για αυτό ο πρώτος χαρακτήρας μας ακούει μουσική, φορώντας ακουστικά και συνεχίζει αμέριμνος την εργασία του. Κάποτε συμβαίνει το εξής. Ένα ζευγάρι κλειδιά που έτυχε να έχει στη ζώνη του εκείνη την ημέρα κάνουν ένα ρυθμικό θόρυβο, καθώς ακολουθούν την κίνηση του σώματος του εργάτη. Εκείνος δεν το αντιλαμβάνεται, όμως οι γύρω του το έχουν συνειδητοποιήσει αμέσως. Τώρα κάτι αρχίζει να αλλάζει στο μουντό, κατά τα άλλα, τοπίο. Για πρώτη φορά παρατηρείται ενδιαφέρον για το θόρυβο που προκαλείται από τα προαναφερθέντα μεταλλικά αντικείμενα. Πόδια και χέρια σαν να ξεφεύγουν από την αγαλματένια θωριά τους και αποπειρώνται να κινηθούν στο ρυθμό. Ένα χτύπημα των δαχτύλων, ένα πάτημα του ποδιού στο πάτωμα, ένα νεύμα της κεφαλής και η αλλαγή ξεκινά. Ο χώρος παίρνει να ζωντανεύει, η διάθεση των ανθρώπων είναι εμφανώς διαφορετική, οι εκφράσεις τους μετατρέπονται σε πιο πρόσχαρες και ευγενικές. Και τότε έρχεται η καθοριστική στιγμή. Ο εργάτης παίρνει μια πιο χαλαρή στάση την ώρα που εργάζεται, με αποτέλεσμα το κινητό του ή το mp3 του ή το γουόκμαν του να μετακινηθεί από την τσέπη του και να πέσει στο έδαφος, αποσυνδεδεμένο πλέον από τα ακουστικά. Η μουσική γεμίζει το χώρο, τον έχει καταλάβει πλήρως τώρα. Για λίγες στιγμές ο εργάτης δεν έχει καταλάβει τί έχει γίνει, όταν όμως το συνειδητοποιεί, σπεύδει να μαζέψει το αντικείμενο από το πάτωμα. Το θέαμα που αντικρίζει τον αφήνει άναυδο. Read more

Ευρωπαϊκή Νύχτα Χωρίς Ατυχήματα

Ευρωπαϊκή Νύχτα Χωρίς Ατυχήματα

Θα τον συνοδεύει στο επόμενο ταξίδι του…

00 15 Έτοιμος ..τελευταίος έλεγχος για να βεβαιωθεί ότι τα έχει όλα και έφυγε. Xθες επέστρεψε στο χωριό του και έλειπε 4 μήνες..έχει μεγάλο βραδύ απόψε. Θα μαζευτεί όλη η παρέα ξανά …να διασκεδάσουν, να θυμηθούν, να γελάσουν ..χαλαρό ποτάκι για αρχή και χορός μέχρι το πρωί..είναι όλοι εκεί και είναι μια εικόνα που μαγνητίζει νέοι, όμορφοι, χαρούμενοι. Τα ματιά λάμπουν.

03 00 Έχει περάσει η ώρα και το ένα ποτό έχει γίνει πέντε, τα σώματα έχουν χαλαρώσει και οι κινήσεις είναι αυθόρμητες. Σφηνάκια, ποτά και αβίαστα χαμόγελα γεμίζουν τον χώρο γύρω τους. Αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα και τα βλέμματα λιγάκι θολωμένα. “μαγική νύχτα φίλε μου..’’

05 30 Αποφασίζουν να φύγουν. Βγαίνουν από το μαγαζί και σιγοτραγουδάνε το τελευταίο κομμάτι που άκουσαν. Κάποιος λέει κάτι και το γέλιο ξαναρχίζει. Φτάνουν στα αυτοκίνητα τους και χωρίζονται. “αύριο….”
Μια γλυκιά νύστα έχει απλωθεί ήδη στο μυαλό του..ευτυχώς που είναι κοντά το σπίτι, σκέφτεται “πέντε δρόμοι μακρυά.”

05 35 Σηκώνει το βλέμμα και τα φώτα του αυτοκινήτου από απέναντι τον τυφλώνουν..απ’το ξάφνιασμα στρίβει το τιμόνι, σε κλάσματα του δευτερολέπτου τον καταβάλλει πανικός. Τα αντανακλαστικά αργά και χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Βγαίνει από τον δρόμο και ένα δέντρο σταματέ την παρέλογη αυτή πορεία του.

05 36 Σε λίγο θα ξημερώσει. Τα περισσότερα αστέρια έχουν ήδη χαθεί από τον ουρανό. Από σήμερα ένα ακόμα αστέρι θα τoν συνοδεύει στο ατελείωτο ταξίδι του. Είναι  ήδη αργά…. Read more

Με ενοχλεί αυτή η αφόρητη ησυχία της νύχτας

Με ενοχλεί αυτή η αφόρητη ησυχία της νύχτας

Τίποτα δεν χτυπά, όλα είναι σταματημένα σε μια ώρα βουβή, σιωπηλή. Ακόμα και ο χτύπος της καρδιάς δεν έχει δύναμη, χτυπά αθόρυβα, δειλά, φοβισμένα. Της φωνάζω, τη διατάζω να χτυπήσει να σπάσει η μονοτονία μου.

Το παράδοξο είναι πως τη νύχτα την αγαπώ, είναι κομμάτι μου… όλα μοιάζουν και είναι αλλιώς. Όλοι κοιμούνται και δεν σε κουράζουν με την κριτική τους, βάζουν το μυαλό τους στη σίγαση που επιτρέπεται. Τι γίνεται όμως όταν ο εγκέφαλος δίνει σήμα στην καρδιά να μένει ξεσκέπαστη, με τα πάντα μπροστά στα μάτια σου ολόγυμνα;;; Read more