Ολάνθιστος γκρεμός της γυναικός το σώμα.

Ολάνθιστος γκρεμός της γυναικός το σώμα.

Ενα όνειρο είναι το κορμί σου…

Καθώς κοιμάμαι μέσα στην καθημερινότητα, κινούμαι και λειτουργώ λες και μου φτιάξανε την μοίρα μου, ξαφνικά αρχίζω και ταξιδεύω. Αλήθεια, ταξίδεψες ποτέ στην χώρα των ονείρων? Εκεί, που οι νεράιδες είναι λίγες και διαλεχτές. Εκεί, που το σώμα είναι η καλοσύνη της ψυχής. Εκεί, που το πρόσωπό σου αναδύει την ειλικρίνεια της καρδιάς σου.

Ταξίδεψες? Εγώ ταξίδεψα εκεί. Πήγα, ενώ δεν το είχα σχεδιάσει.

Ξέρεις, τα πιο ωραία ταξίδια είναι αυτά που δεν έχει σχεδιάσει κανείς ! Read more

O μολυβένιος βάρδος

O μολυβένιος βάρδος

Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων αποτέλεσε ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας από την αρχαιότητα και συνεχίζει στα σημερινά χρόνια χωρίς διακοπή. Από την ικανοποίηση διάδοσης μιας απλούστατης πληροφορίας μέχρι την απόδοση ενός πολύπλοκου συλλογισμού, με ιδιαίτερη προσοχή, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, η αναπαράσταση των όποιων μηνυμάτων είναι γεγονός. Το σύστημα το οποίο χρησιμοποιείται, προκειμένου να γνωστοποιηθεί κάτι σε όλο τον κόσμο απολύτως κατανοητά, ενδεχομένως να ποικίλλει, ανάλογα με την εποχή στην οποία ζεί ένας άνθρωπος, το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται και την περίσταση κατά την οποία καλείται να επικοινωνήσει μαζί του. Είναι αναπόφευκτο όλα τα είδη επικοινωνίας να μην έχουν την ίδια γραφική αναπαράσταση. Παρόλα αυτά, μέσα σε ένα πλαίσιο τυπικοτήτων, ο άνθρωπος αρέσκεται να ξεφεύγει από τα κοινωνικά στερεότυπα και να πράττει με μόνη αρχή του τον αυθορμητισμό. Ετσι οι τυπικές επαγγελματικές συνεννοήσεις, πέρα από τα επίσημα έγγραφα με τον προσχεδιασμένο λόγο, γίνονται άλλοτε λεκτικά είτε μέσω μιας κάπως ανεπίσημης γραφής, ακόμη και εάν αυτή περιορίζεται σε ένα απλό κομμάτι χαρτί με ολίγα ορνιθοσκαλίσματα επάνω του. Εφόσον ο στόχος επιτυγχάνεται, το μέσον ελάχιστη σημασία έχει, από τη στιγμή που το μήνυμα έχει σταλθεί. Read more

Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία…

Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία…

«Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία» διάβασα τυχαία στον τοίχο της απέναντι πολυκατοικίας ενώ περπατούσα απορροφημένη. Είχα αποφασίσει να περπατήσω λίγο πριν μπω ξανά στη γραμμή του μετρό. Ένιωθα πολύ φορτισμένη μετά τη συνάντηση που είχα στο γραφείο πριν από ώρα.
Στην αρχή προσπέρασα,  αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά, έκανα σθεναρά δύο βήματα πίσω, για να τη διαβάσω πιο προσεκτικά, να την επεξεργαστώ και να συνειδητοποιήσω πόσες φορές την είχα περίπου σκεφτεί. Διάβαζα μια-μια τις λέξεις δίνοντας  τους όλη μου την προσοχή.

«Ντύσου καλά, μην κρυώσεις» μας φώναζαν όταν ήμασταν μικροί, γιατί είχε όντως κρύο και δυνατό αέρα. Ομως γιατί να ντυθούμε καλά άμα φυσά αδιαφορία, όπως έγραφε το σύνθημα αυτό στον τοίχο;; Αναρωτήθηκα αν φέρνει μαζί κάποια “αδυναμία” όπως το κρυολόγημα. Για να το λένε, σίγουρα κάποιο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα θα υπάρχει. Μετά από αυτό το φανταστικό ταξίδι σκέψεων… Read more

Ένα θαύμα δίπλά σου!

Ένα θαύμα δίπλά σου!

Το πρωί άνοιξα τα μάτια μου με δυσκολία.

Το σώμα μου ήταν βαρύ… Μόλις είχα αποβιβαστεί από τα όνειρά μου κι ένα γλυκό μούδιασμα έφτανε ως τις άκρες των ποδιών. Σκέφτηκα πως μόνο ένας μερακλίδικος καφές θα μου έδιωχνε το … jet lag!

Με τον καφέ στο χέρι, λοιπόν, ξεκίνησα την συνηθισμένη μου βόλτα στην πραγματικότητα της εποχής μου, δηλαδή στις σελίδες του facebook, ψάχνοντας ανέμελα σε διάφορες αναρτήσεις «φίλων» εκείνη την ιδανική αγγελία εργασίας, την φοβερή είδηση της ημέρας, την μεγάλη ευκαιρία της ζωής μου τέλος πάντων!

Τίποτα και σήμερα…

Άνοιξα την τηλεόραση μηχανικά… Χαμός! Read more

πέτα τη μάσκα που φοράς…

πέτα τη μάσκα που φοράς…

Η ερώτηση ήταν απλή
-τι κάνεις,όλα καλά.?
-ναι είμαι καλά…”και ας μην ήμουν.”
Mικρό ψέμα…το έχω πει και άλλες φορές.το έχεις πεί και εσύ,το έχουμε πεί όλοι. Αυτές τις μέρες τις άσχημες που οι σκέψεις γίνονται ασήκωτες.και τα νιώθεις όλα σε πιέζουν. Eίναι οι λογαριασμοί που δεν πλήρωσες, η δουλειά που πάλι δεν βρήκες,αυτή η θλίψη που έχει σκεπάσει όλη την πόλη.νύχτες που δεν ξημέρωσαν έυκολα,αυπνίες,άγχος.αχ αυτό το άγχος που μαζέυεται σε μια γωνιά μέσα σου. Για το σήμερα που πάλι ξέχασες να ζήσεις, το άυριο που φοβάσαι. Μπλέκονται όλα και γίνονται κουβάρι και νιώθεις μόνος.

Read more

Μια νέα ζωή…

Μια νέα ζωή…

Και κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησαν όλα…

Η νέα ζωή που τόσο περίμενες… σε υποδέχτηκε… τόσο όμορφα αλλά και τόσο άσχημα. Μέσα σε ένα άγνωστο περιβάλλον έμαθες να επιβιώνεις, να ανακαλύπτεις, να γνωρίζεις αλλά και να χάνεις. Μία όαση συναισθημάτων λοιπόν ξετιλύγεται μπροστά στα μάτια σου. Στιγμές ευτυχίας, λύπης, χαράς, στεναχώριας, ανυπομονησίας και περιέργειας, σε περιμένουν κάθε μέρα και εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις. Μην τα φοβάσαι…απλά ζήσε. Read more

Μια τέλεια ατέλεια

Μια τέλεια ατέλεια

Η ενασχόληση με τον καθρέφτη δεν είναι προνόμιο κανενός από τα δύο φύλα. Ολοι και όλες έχουν περάσει πολλές ώρες μπροστά του ή έχουν ρίξει μια φευγαλέα ματιά στον εαυτό τους. Στο πλαίσιο αυτής της βουβής συζήτησης με το είδωλό τους οι άνθρωποι αρχίζουν να φιλοσοφούν, αγναντεύοντας την παροντική τους υπόσταση, ενώ την ίδια στιγμή το μυαλό τους παλινδρομεί μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Είτε ένα σώμα είναι λιπόσαρκο ή υπέρβαρο ή διαθέτει κάποια εξωτερική ατέλεια, η οποία ενοχλεί τον κάτοχό της, η σκέψη είναι πάντοτε η ίδια. Το πώς θα καταστεί δυνατόν να εξαλειφθεί αυτή η σωματική παραφωνία και να αποκατασταθεί η αρμονία των πραγμάτων. Κάποτε κάποιοι προβαίνουν σε υπερβολές, από υπέρμετρη αγάπη για τους ίδιους, με τελικό αποτέλεσμα το μίσος. Read more

3 αγαπημένες συνήθειες που οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής τείνουν να τις εξαφανίσουν

3 αγαπημένες συνήθειες που οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής τείνουν να τις εξαφανίσουν

Οι εποχές αλλάζουν, η ζωή προχωρά, εξελίσσεται και πλέον ακολουθεί ρυθμούς «ξέφρενους», ικανούς να παρασύρουν στο πέρασμά τους ολόκληρη μέρα, ολόκληρο χρόνο, ακόμη και ολόκληρη ζωή. Και εμείς, ως μέρος αυτής της «τρελής» πορείας παρασυρόμαστε, ακολουθούμε και πολλές φορές ξεχνιόμαστε…Παρακολουθούμε τις εξελίξεις, συμμετέχουμε σ’ αυτές, ενστερνιζόμαστε τις αλλαγές και τις καινοτομίες, αφήνοντας όμως – πολλές φορές – πίσω συνήθειες που ανέκαθεν χαρακτήριζαν μια πιο χαρούμενη και ανέμελη πλευρά της ζωή μας. Read more

Το κυνήγι των χαμένων στιγμών

Το κυνήγι των χαμένων στιγμών

«Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν» αναφέρουν στίχοι γνωστού τραγουδιού . Όλα πλέον φαίνονται να γίνονται γρήγορα, εύκολα. Οι άνθρωποι στα πλαίσια της παγκόσμιας επικοινωνίας είναι σε θέση να δικτυώνονται και επικοινωνούν ανεξάρτητα από γεωγραφικά όρια. Στην εποχή της απληστίας ζητούν αλλά και χάνουν όσα πιο πολλά μπορούν σε ένα κυνήγι της πολυπόθητης ολοκληρωτικής ευτυχίας. Έτσι, όμως, γρήγορα, εύκολα και μακριά «φεύγουν» και οι στιγμές. Read more

Το καταφύγιο μου

Το καταφύγιο μου

Γράψιμο! Το καταφύγιο μου από μικρή. Κάθε φορά που δεν αισθανόμουν καλά και ήθελα να κλειστώ στον εαυτό μου, άκουγα μουσική και άρχισα να γράφω πως νιώθω. Μετά από λίγα λεπτά συνερχόμουν, ένιωθα και πάλι δυνατή! Το να καταθέτω τον εσωτερικό μου κόσμο σε μια λευκή κόλλα χαρτί ήταν το φάρμακό μου. Με τα χρόνια το γράψιμο εξελίχθηκε από μια εσωτερική ανάγκη του να αισθανθώ εγώ καλά σε ανάγκη να περάσω τα μηνύματά μου στην κοινωνία. Αρχές γυμνασίου άρχισα να γράφω στίχους. Μιλούσα για τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα. Πίστευα ότι αυτά που γράφω ενδιαφέρουν και άλλους συνομηλίκούς μου. Θεωρούσα ότι όλοι λίγο πολύ είχαμε τις ίδιες ανησυχίες. Γύρω στα 15 ξεκίνησε μια περίοδος συνειδητοποίησης για μένα. Τι εννοώ? Τα μαθήματα που διδασκόμουν, το άλυτο πρόβλημα της σχολικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με παρότρυναν να σκεφτώ πιο σοβαρά. Έτσι τα κείμενα μου, που προσέγγιζαν το στυλ έκθεσης πια, είχαν έναν καταγγελτικό χαρακτήρα. Επισήμαινα στα γραπτά μου τα κακώς κείμενα, εκθέτοντας πάντα στο τέλος την οπτική μου για το πως μπορεί να βελτιωθεί η εκάστοτε κατάσταση. Στο λύκειο συμμετείχα σε διάφορους διαγωνισμούς επιχειρηματολογίας, όπως στη Βουλή των Εφήβων, ελπίζοντας πως η φωνή μου θα ακουστεί και γιατί όχι, ίσως να αφουγκραστεί και από άλλους. Τώρα έχω φτάσει στα 22 μου και ακόμα το γράψιμο είναι ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια μου. Εδώ και 2 μήνες, έπειτα από παρότρυνση αρκετών κοντινών μου ανθρώπων, έχω δημιουργήσει ένα blog. Όποτε μου επιτρέπει ο χρόνος μου, ανοίγω τον υπολογιστή και αρχίζω να γράφω. Προτιμώ να μη το σκέφτομαι πολύ. Τελείως αυθόρμητα γράφω, λοιπόν, για αυτό που εκείνη τη στιγμή μου καρφώνεται στο κεφάλι. Η στιχουργική, που ξεκίνησε, ως μια προεφηβική «τρέλα», ακόμα με απασχολεί. Η θεματολογία δεν πολυαλλάζει από τότε, απλά το περιεχόμενο λόγω βιωμάτων είναι πιο στοχευμένο, πιο βαθύ. Read more