Δώσε σημασία

Δώσε σημασία

Μεγαλώνοντας αρχίζεις να μετράς απώλειες. Ξεφυλλίζεις παλιά άλμπουμ κι εντοπίζεις ανθρώπους που δεν είναι πλέον κοντά σου. Αναπολείς στιγμές, συναισθήματα, εκφράσεις κι άλλοτε χαμογελάς νοσταλγικά, άλλοτε ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλο.

Συνειδητοποιείς πως ο χρόνος τρέχει. Ανελέητα. Κι εσύ τρέχεις να προλάβεις όσα ονειρεύεσαι κι όσα, δυστυχώς, σου επιβάλλουν. Και μέσα στον πανικό αδιαφορείς για εκείνα τα μικρά και σημαντικά που λέγαμε. Εργάζεσαι όλη μέρα για να έχεις χρήματα για τα απαραίτητα, για τα έξοδα, για τις μικρές πολυτέλειες που ίσως επιτρέπεις στον εαυτό σου. Βλέπεις δυο μάτια να σε κοιτάν. Έρχεσαι το βράδυ κουρασμένος, τους χαρίζεις το περίσσευμα της ενέργειάς σου κι αυτά αδημονούν να ξυπνήσουν το πρωί και να είσαι δίπλα τους, θέλουν να κλέψουν λίγο από το χρόνο σου. Να παίξουν, να γελάσουν, να ανταλλάξουν αγκαλιές και φιλιά. Τα παιδιά ξέρουν. Οι μεγάλοι ξεχνούν. Άθελά τους, αλλά ξεχνούν. Read more