Μια πληγωμένη γενιά

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος… (Μ. Αναγνωστάκης)

Είναι πια κοινός τόπος στην ποίηση πως όσο βαθύτερα μπήγεται το μαχαίρι στην πληγή, τόσο καλύτερα πλάθεται ένα ποίημα. Πόσο μάλλον εάν η πληγή αυτή ταλανίζει όχι μόνο μια αυτόνομη προσωπικότητα, αλλά μια ολόκληρη γενιά, που συχνά αυτοαποκαλούσε την τέχνη της ως “η ποίηση της ήττας.” Πρόκειται, φυσικά, για τους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

freeminds anagnwstakhs

Η ταυτότητα

Οι εκπρόσωποι της γενιάς αυτής βιώσαν τα τραγικότερα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Έχοντας γεννηθεί χονδρικά στην δεκαετία του 1920, είδαν τη νεανική τους ηλικία να μαστίζεται από τα απομεινάρια του διχασμού , τη μεταξική δικτατορία και τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Οι συγκυρίες που τους συντάραξαν και τους πλήγωσαν βαθύτατα σχετίζονται κυρίως με τον εμφύλιο, με την διάψευση των ελπίδων για ένα καλύτερο μέλλον που είχαν εναποθέσει στα χέρια της Αριστεράς και με το μετεμφυλιακό κλίμα της καχυποψίας και της μισαλλοδοξίας.

Οι μελετητές ανάλογα με την θεματολογία τους, κατηγοριοποιούν την ποίηση αυτή σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: την κοινωνική, μέσα από την οποία φαίνεται η διαμαρτυρία για την αλλοτρίωση της κοινωνίας, την υπαρξιακή, που εξετάζει τα βαθύτερα και αιώνια αναπάντητα ερωτήματα του νεωτερικού ατόμου και την υπερρεαλιστική, που μεταπλάθει την πραγματικότητα με ιδιάζοντα τρόπο. Read more