Θορυβος και μια απαισια μυρωδια…

Θορυβος και μια απαισια μυρωδια…

Θόρυβος και μια απαίσια μυρωδιά…και αυτά που ονειρευόταν σπιτικό φαγητό και να μοσχοβολάει το σπίτι.
Σταδίου 6.. το πρωί και η πόλη σιγά σιγά ξυπνάει..μια χάρτινη σακούλα και δύο κουβέρτες ο θησαυρός του..ανασηκώνεται, φαίνεται ταλαιπωρημένος, χαμένος, κουρασμένος..δεν κυκλοφορεί κανείς ακόμα..σε λίγες ώρες όμως η ζωή στο κέντρο θα έχει βρει τον ρυθμό της.

Τους παρατηρεί, πρόσωπα μουντά, αγχωμένα και βιαστικά..κοιτάζει γύρω του,δεν είναι μόνος. Στιβαγμένα κουρέλια και όμως κάποιος αναπνέει από κάτω..περαστικοί περνάνε από δίπλα τους και συνεχίζουν κανονικά..δεν τους κατηγορεί…και αυτός έτσι ήταν πριν βρεθεί σε αυτή την θέση..δεν το περίμενε αυτό που έγινε. θυμάται θολά και συγχυσμένα πως έφτασε ως εδώ…σαν ανάμνηση αλλού,σαν ιστορία που κάπου άκουσε..στην αρχή ήταν κάτι που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα, οικονομική κρίση, απολύσεις, φτώχεια..έγινε η δική του πραγματικότητα, πανικός, απελπισία…την πρώτη φορά που κοιμήθηκε στο δρόμο ντρεπόταν…αυτή η πρώτη νύχτα..κάθισε σε ένα παγκάκι και δεν έκλεισε μάτι μέχρι που ξημέρωσε …η ζωή συνεχίζεται και η ανάγκη νίκησε..τώρα υπόστεγα, σκαλιά, μια πόρτα. όλα μπορούν και όλα έχουν γίνει το κρεβάτι του,το σπίτι του.. Read more