Ποτέ δεν είναι αργά…

Το μήνυμα της Μαρίνας, μιας μαθήτριας Α’ γυμνασίου….μέσα από την ιστορία της

 Ήταν μια κλασική μέρα στο σχολείο μέχρι την αναπάντεχη συζήτηση με την κ. Μαρία. Εγώ τελείωνα το χυμό μου και κατευθυνόμουν προς τον κάδο για να πετάξω το κουτάκι. Η κ. Μαρία, η μασκότ του σχολείου μας, η καθαρίστρια  με παρατηρούσε και αφού με πλησίασε μου είπε «Μπράβο!». Εγώ την κοίταξα με απορία γουρλώνοντας τα μάτια μου.

-Γιατί μου είπατε Μπράβο;
-Μα, γιατί πέταξες το σκουπιδάκι στον κάδο. Ξέρεις πόσα σκουπιδάκια μαζεύω καθημερινά κάτω από τα δέντρα του προαυλίου;
Η κ. Μαρία συνέχιζε να σκουπίζει και εγώ πήγα στην τάξη μου.

freeminds       

 Το τελευταίο κουδούνι είχε χτυπήσει και βγήκα έξω να πάρω το ποδήλατο να πάω σπίτι. Η κ. Μαρία με πλησίασε για ακόμα μια φορά και μου είπε « Ε, βέβαια μόνο σε σένα θα μπορούσε να ανήκει το ποδήλατο». Εγώ της χαμογέλασα, την χαιρέτησα και έφυγα. Καθώς ήμουν με το ποδήλατο το μυαλό μου είχε πλημμυρήσει από ερωτήματα «Μόνο εγώ σκέφτομαι το περιβάλλον; Μόνο εγώ αγαπώ τα ποδήλατα; Πρέπει να μιλήσω με τους φίλους μου. Πρέπει να καταλάβω πως σκέφτονται και τι απόψεις έχουν για τα ποδήλατα, το  περιβάλλον γενικά…»

Το βράδυ καθώς καθόμουν στην τηλεόραση θυμήθηκα τα γεγονότα στο σχολείο και το μυαλό μου άρχισε να ψάχνει τρόπους για το πώς θα λάβω τις πληροφορίες που θέλω. Οι φίλοι μου δεν πρέπει να καταλάβουν τι προσπαθώ να μάθω. Πω, τι θα κάνω;

Η ιδέα δεν άργησε να έρθει αφού η τέλεια πρόφαση ήταν μια συζήτηση με θέμα το δώρο των γενεθλίων μου. Ήταν ήδη αργά και εγώ χαρούμενη πήγα για ύπνο ανυπομονώντας για την αυριανή μέρα. Read more